Ir al contenido principal

5 Domingo Pascua 2021 B

 PORQUE O INMUTABLE NON É HUMANIZADOR, TRABALLEMOS POR SUPERAR A TENTACIÓN DO INMOBILISMO

CANTO GOZOSO

ENTRADA: Bendito ti, Xesús resucitado (Nº 111)
LECTURAS: Escoita ti (Nº 26)
OFERTORIO: Eiquí están Señor (Nº 32)
COMUÑÓN: No colo da miña nai (Nº 49)

ABRINDO O CORAZÓN

Dúas visións, coido que equivocadas da vida, son tanto a que mantén que as cousas son inmutables, e canto máis mellor; como a que vive en permanente estado de cambio sen asentar en nada nin con ninguén. Nesta desconfianza era na que se movían, no principio, aqueles primeiros cristiáns, tal e como nos di hoxe a primeira lectura dos Feitos dos Apóstolos. Por iso non se acaban de fiar de Paulo, e non só de Paulo; desde el, a súa desconfianza facíaos vivir no medo aos demais, incapacitándoos para ver e comprender que as persoas cambiamos, evoluimos, imos tendo outras visións das cousas, e que non podemos vivir pegados permanentemente a posicións que non só non nos fan crecer, senón que nos empobrecen e nos manteñen nunha permanente minoría de idade, que moitas veces é expresións de inmadureza humana, cristiá e tamén social.
Que a celebración deste quinto domingo de Pascua nos abra os ollos, si; pero tamén o corazón a superar a tentación do inmobilismo que nos impide entender que a resurrección é sempre presente aberto a un futuro cada vez mellor.

UN CORAZÓN MAGOADO

Polas nosas desconfianzas, que non nos deixan achegarnos aos demais sen medo. SEÑOR, ENCHÓUPANOS DE MISERICORDIA.
Polas nosos medos, que non axudan a que tomemos iniciativas de cambio. CRISTO, ENCHÓUPANOS DE MISERICORDIA.
Polas nosas présas, que nos levan a vivir na inseguridade permanente. SEÑOR, ENCHÓUPANOS DE MISERICORDIA.

QUE ESCOITA A PALABRA


PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

Chegado Saulo a Xerusalén, procuraba xuntarse cos discípulos; pero todos lle tiñan medo, non crendo que fose discípulo de verdade. Pero Bernabé, colleuno consigo e levouno onda os apóstolos. Saulo contoulles que vira o Señor no camiño, que lle falara e que en Damasco predicara publicamente no nome de Xesús. Conviviu con eles en Xerusalén, predicando con ousadía no nome do Señor. Falaba e discutía tamén cos helenistas, pero estes queríano matar. Ao sabelo, os irmáns levárono para Cesarea e fixérono seguir a Tarso.
Daquela, a Igrexa tiña paz en toda a Xudea, Galilea e mais Samaría. Crecía coma un edificio, progresaba na fidelidade ó Señor e coa asistencia do Espírito Santo ía aumentando en número.

PALABRA DO SEÑOR


PROCLAMACIÓN DA BOA NOVA DO NOSO SEÑOR XESUCRISTO SEGUNDO XOÁN

Dilles Xesús ós seus discípulos:
Eu son a verdadeira vide, e meu Pai é o labrador. O sarmento que en min non leva froito, arríncao; e o que leva froito, límpao, para que leve máis froito aínda. Vós xa estades limpos, pola palabra que vos teño falado. Permanecede en min e eu en vós. Así como o ramo non pode levar froito pola súa conta, se non permanece na vide, vós tampouco, se non permanecedes en min. Eu son a vide; vós os sarmentos. Quen permanece en min e eu nel, ese leva froito abondoso, pois fóra de min non podedes facer nada. Se alguén non permanece en min, é coma os ramos arrincados fóra, que secan; apáñanos, bótanos no lume e arden. Se permanecedes en min e as miñas palabras permanecen en vós, pedide o que queirades e hásevos facer. Nisto é glorificado meu Pai: en que levedes froito abondoso e vos mostredes coma discípulos meus.

PALABRA DO SEÑOR


NA BUSCA DA SÚA QUENTURA 

Vimos de escoitar na primeira lectura a desconfianza que existía entre os primeiros cristiáns de Xerusalén respecto a Paulo. Unha desconfianza que os levaba a manter distancia, a dubidar, a non fiarse nin del nin do que dicía. Verdade que algunha vez tamén nos ten pasado algo así? Cando lle demos importancia a chismes e cousas que nos contaron doutras persoas; cando sen coñecer pensamos que esta ou aquela persoa son deste ou daquel xeito; cando por medo ao que pensasen de nós non soubemos, non quixemos ou faltounos sinceridade para dicir, no canto de calar: iso non é así como dis. Na vida vemos como a palabra de Deus non é algo do pasado, algo antigo ou pasado de moda senón que sempre nos trae ao noso propio presente, á nosa realidade, ao día a día. Simplemente temos que prestarlle atención para acollela e interiorizala, para descubrir como a súa presenza vai iluminando as pisadas do noso camiño.
E Xesús volve utilizar de novo a imaxe da viña, tan cercana á nosa vida cotiá, para falarlles ás persoas que estaban onda el. Vide a sarmentos artellan o evanxeo que vimos de escoitar. A primeira trae a savia, a forza que fai posible que a planta dea o mellor dos froitos. Dos segundos van colgando as uvas froito da mellor cepa. Para que pida haber boas uvas, tamén os sarmentos teñen que cumprir a súa función, sendo berce de acollida onde colgarán as uvas, afrontando a dureza do clima que vai pasando namentres crece o froito. Así tamén nós. Non reneguemos, non deamos as costas nin uns aos outr@s nin á forza da esperanza que a Vide nos dá. E ademais sen esquecer que unha e outra precisámonos, porque por moi boa que sexa a Vide se non hai sarmentos nunca poderemos recoller o froito. E se non hai froito, para que precisamos os sarmentos? Acheguémonos logo a esta palabra para que non pase, unha vez máis, por diante de nós sen que lle prestemos atención.
Se Vide e samentos imos cumprindo co cometido encomendado comezarán a aparecer os froitos, de xeito que a vendima sexa a mellor. E iso chegará non sen dificultades e esforzos. Precisa coidados, dedicación, implicación persoal, e... tempo. Por moito que vivamos no mundo da présa, é o tempo o que fai que chegue o froito, despois de ter cavado, podado, atado e sulfatado a viña. É dicir: despois de ter traballado nela. Así ha ser tamén a nosa vida: sen esforzo, sen compromiso, sen implicarnos en proxectos que están postos nas persoas, e non nos intereses individuais, non poderemos facer boa vendima. Non deixemos logo que a rutina, o aburrimento ou as costumes fagan secar a Videira da mensaxe de Xesús!

COA FORZA DA ORACIÓN DA COMUNIDADE

Coa invitación de dar os mellores froitos, compartamos a nosa oración comunitaria dicindo:
QUE O NOSO FROITO SEXAN AS BOAS OBRAS
Para que como Igrexa sexamos sacramento de Salvación que fai da xustiza e da igualdade, experiencia de graza e camiño de salvación, OREMOS:
QUE O NOSO FROITO SEXAN AS BOAS OBRAS
Para que como crentes fagamos da nosa vida camiño de coidado e sarmento de cercanía, para non deixar que as persoas sequen no esquecemento, a soidade ou a invisibilidade, OREMOS:
QUE O NOSO FROITO SEXAN AS BOAS OBRAS
Para que superemos a tentación da desconfianza aprendendo a escoitar, esforzándonos por acompañar e non deixando nunca de axudar, OREMOS:
QUE O NOSO FROITO SEXAN AS BOAS OBRAS
Grazas, Señor, por acollernos na tenrura de quen recolle o froito do traballo ben feito. PXNS. Amén

PARA CAMIÑAR CON ESPERANZA

No estamos sos Señor,
non é posible seguirte por libre.
A túa chamada é para vivir con gozo a ledicia do Evanxeo.
A túa oferta é vivir con forza a fe en comunidade.
Ser crente en Ti, non é xogar ao protagonismo,
ser crente en Ti, é facer da vida un servizo gratuíto.
Ti chámasme a romper a miña cáscara, e derrubar o meu muro,
para buscar o lugar onde vivir a miña fe,
a miña parroquia, a miña familia o meu grupo, a miña comunidade.
É aí onde hei de formarme como discípulo teu.

Comentarios

Entradas populares de este blog

Venres Santo 2021

  (Quen preside/dirixe a celebración, comeza poñéndose en actitude de adoración diante do monumento.) Da cruz de Xesús ás cruces do noso tempo CANTOS Entrada .-  Seguirei os teus pasos (Nº 103) Lecturas .- Ergo os meus ollos (Nº 112) Adoración da cruz .- Pai, Pai  Comuñón . Acharte presente (Nº 51)  SEGUIREI OS TEUS PASOS              A sobriedade marca a liturxia do Venres Santo. A celebración de hoxe invita ao silencio, á revisión interior, a facer a nosa reflexión sobre cales son as nosas decisións: desde onde as tomamos, se somos conscientes de que non sempre acertamos, de incorporar a fraxilidade e a capacidade de equivocarse no discernimento previo... Non estamos a falar de si somos dun ou doutro equipo, de algo accesorio, senón de cales son as liñas mestras desde onde queremos camiñar na vida. Esas liñas que nos orientan e nos van dicindo que non todo é igual nin que tampouco todas as decisións teñen nin o mesmo valor nin as mesmas consecuencias.  A celebración de hoxe chámanos,

Xoves Santo 2021

  Tarde de amor vivido, celebrado e compartido CANTOS   Entrada: Déixate querer (Nº 61) Lecturas: O amor é o meirande (Nº 120) Ofertorio: Onda ti, noso Pai (Nº 121) Comuñón: Pan do ceo, pan de vida (Nº53)         Procesión ao Monumento:  Quédate, Señor, connosco (Nº 63) DEIXÁNDONOS QUERER           Comezabamos cantando Déixate querer. Toda unha invitación a poñer o mellor de cada un/ha de nós, para poder celebrar con paz, esperanza e dispoñibilidade este encontro comunitario de Xoves Santo. E que mellor que facelo deixándonos querer por Aquel que, pasou facendo o ben, e nos deixou  este sinal de Mesa compartida para facer memoria agradecida da súa presenza.          Poñamos logo o mellor de nós para saír da celebración co fortalecemento de quen non se vén abaixo nas dificultades nin tampouco se retrae ante canto nos pide facer da fraternidade luz e guía da nosa vida. NA GRANDEZA DO SEU AMOR MISERICORDIOSO ·        Polas faltas de amor coas que puxemos distancia na relación coas demais

12 Domingo TO 2020 A

A FE, EXPERIENCIA DE CONFLITO CANTO GOZOSO ENTRADA: Que ledos hoxe estamos (Nº 5) LECTURAS: A túa palabra é o meirande ben  OFERTORIO: Velaquí, Señor, o viño (Nº 37) COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas (Nº 50) ESCOITA ACTIVA Sempre que unha persoa cuestiona cousas, prodúcese unha crise na que hai que decidir, tomar postura, situarse… O cuestionamento desinstálanos, fai que non nos creamos na seguridade eterna e permanente. Nunha palabra, fainos avanzar cara adiante. O mesmo ocorre coa nosa relación con Deus. A fe non pode ser unha experiencia de estancamento, ao contrario, ten de mobilizarnos, remoernos por dentro, deixarnos inqued@s; por iso ten que ser sempre unha experiencia de conflito, tensión, reorientación… que nos leve a avanzar coa realidade na que estamos e vivimos. Ten, entón, que implicar a nosa vida, encamiñarnos a non esquecer que os nosos ollos han permanecer sempre abertos, e así aprender a distinguir e camiñar, non pola seguridade de quen pensa sempre que ten a razón e a