Ir al contenido principal

Corpus 2021

 A FESTA DO CORPUS: PERSOAS CHAMADAS A FACER TODO O QUE DIXO O SEÑOR

CANTO GOZOSO

  • ENTRADA: Benaventurados (Nº 118)

  • LECTURAS: Salve, Santo Sacramento (Nº 117)

  • OFERTORIO: Pan do ceo (Nº 54)

  • COMUÑÓN: Pan do ceo, pan de vida (Nº 53)

ABRINDO O CORAZÓN

Por segundo ano consecutivo, celebramos a festa do Corpo e do Sangue do Señor como humanidade inmersa nunha pandemia que nos fixo aterrar para decatarnos de que somos fráxiles, de que precisamos unhas persoas doutras. 

Pero no medio desta crise mundial, non esquecemos as palabras que a semana pasada Xesús nos dirixía no seu evanxeo: “Asegúrovos que eu estarei sempre convosco ata a fin do mundo”. O Corpus que hoxe celebramos é sacramento desa presenza de Cristo, que se fai Pan para saciar as nosas fames, Pan para ser alimento no camiño da vida, Pan para sandar as nosas feridas, Pan para repartir e compartir. 

Deixémonos agarimar polo Señor que hoxe, coma sempre, sae ao noso encontro para facerse compañeiro na viaxe. 

UN CORAZÓN MAGOADO

  • Polas moitas veces nas que escollemos ferir en lugar de sandar; SEÑOR, NON NOS DEIXES DA TÚA MAN.

  • Polas moitas veces nas que nos resistimos a verte e recoñecerte na xente que precisa da nosa man; CRISTO, NON NOS DEIXES DA TÚA MAN.

  • Polas moitas veces nas que non somos quen de poñer en práctica o mandado do amor; SEÑOR, QUE NON PASMEMOS MIRANDO CARA AO CEO.

QUE ESCOITA A PALABRA


PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DO ÉXODO

Moisés expúxolle ao pobo as palabras do Señor e as súas decisións, e o pobo a unha respondeu: 

- Faremos todo o que dixo o Señor.

Moisés puxo por escrito todas as palabras do Señor.

Ao día seguinte, Moisés ergueuse cedo, construíu un altar na aba da montaña e chantou doce estrelas, polas doce tribos de Israel. 

PALABRA DO SEÑOR


PROCLAMACIÓN DA BOA NOVA DO NOSO SEÑOR XESUCRISTO SEGUNDO MARCOS


No primeiro día da festa dos Ácimos, cando se sacrificaba o año pascual, preguntáronlle os seus discípulos:

  • Onde queres que vaiamos preparar a Cea Pascual?

El mandou a dous discípulos, dicíndolles:

  • Ide á cidade, e havos saír ó paso un home, cunha sella de auga. Ide tras el e onde entre, dicídelle ó dono da casa: "O Mestre pregunta: ¿onde está o lugar no que podo comer a Pascua cos meus discípulos?" El havos mostrar no sobrado unha grande sala, xa disposta e arranxada. Vós preparade o que faga falta.

Marcharon os discípulos e, chegando á cidade, atoparon todo tal como llelo el dixera. E prepararon a Pascua.

Mentres estaban a comer, Xesús colleu pan, deu grazas, partiuno e déullelo, dicindo:

  • Tomade, isto é o meu corpo.

E collendo unha copa, dando grazas, pasóullela, e todos beberon dela. E díxolles:

  • Isto é o meu sangue, da Alianza, vertido por todos. Asegúrovos que xa non volverei beber do produto da viña ata o día que o beba, noviño, no Reino de Deus.

Despois de cantaren os Salmos, saíron para o Monte das Oliveiras

PALABRA DO SEÑOR

NA BUSCA DA SÚA QUENTURA 

  • Escoitabamos na primeira lectura, tomada do libro do Éxodo, como o pobo xudeu escolle libremente seguir ao Señor: “Faremos todo o que dixo o Señor”, responde o pobo a unha soa voz. E o que dicía o Señor, daquela e tamén hoxe, é que temos que querernos, que temos que termar unhas persoas das outras, que temos que tendernos a man e axudarnos, porque “cada vez que o fixestes con un destes meus irmáns máis pequenos, comigo o fixestes”. Na tardiña baixa da vida han examinarnos de amor, cantamos moitas veces; pero como nos custa a parte práctica deste exame. Somos mestras e mestres na teoría; pero a práctica resúltanos tremendamente complicado levala á nosa vida de cada día: somos individualistas, insolidarios, cústanos comprometernos no traballo polo ben común... Porén, ese é o camiño que Xesús nos dixo que tiñamos que andar, un camiño que só poderemos realizar en comunidade.

  • E porque o Señor sabe que somos débiles e fráxiles, déixanos o seu Corpo como alimento. A institución da Eucaristía que proclamabamos no evanxeo é memorial da promesa do Señor de estar sempre ao noso lado para ser o caxato no que apoiarnos e o pan co que alimentarnos. Por iso estamos aquí, nesta mañá, celebrando a festa do Corpo e do Sangue do Señor, para agradecer que se teña quedado con nós para sempre.

  • Por iso non podemos caer na simpleza de pensar que non hai Corpus porque non hai procesión, porque non se fan alfombras, porque non hai festa, porque... non podemos poñer escusas baratas. Si hai Corpus, porque o Señor sae cada día ao noso encontro en cada persoa coa que nos imos relacionando, especialmente nas máis débiles e vulnerables. Limpemos dos nosos ollos as lagañas que nos impiden recoñecelo.


COA FORZA DA ORACIÓN DA COMUNIDADE

Deus sempre nos escoita, ocúpase e preocúpase por nós, por iso lle presentamos a nosa oración comunitaria dicindo: 

GRAZAS SEÑOR POR DARNOS O PAN DA VIDA

  • Pola Igrexa, para que sempre poñamos en práctica o partir e compartir os nosos pans, OREMOS.

GRAZAS SEÑOR POR DARNOS O PAN DA VIDA

  • Polas nosas comunidades, para que construamos relacións baseadas na fraternidade, o respecto e a xenerosidade, OREMOS

GRAZAS SEÑOR POR DARNOS O PAN DA VIDA

  • Para que a nosa Cáritas interparroquial e todas as Cáritas brillen nas noites de crise con lumieiras de esperanza e promoción, OREMOS.

GRAZAS SEÑOR POR DARNOS O PAN DA VIDA

  • Para que comer o Pan de Vida, manteña viva a nosa sensibilidade e a nosa solidariedade diante de todo sufrimento, soidade, inxustiza e violencia, OREMOS.

GRAZAS SEÑOR POR DARNOS O PAN DA VIDA

Fai, Señor, da nosa oración comunitaria fermento que faga levedar o noso corazón na xustiza e na solidariedade. P.X.N.S. Amén.



PARA CAMIÑAR CON ESPERANZA

O próximo non é algo que xa existe.

Próximo é algo que a persoa se fai.

Próximo non é quen xa ten con nós relacións de sangue, de raza, de afinidade, de negocios...

Próximo facémonos nós cando diante dun ser humano, mesmo estranxeiro ou inimigo, decidimos dar un paso que nos achegue, que nos aproxime a esa persoa. 


Comentarios

Entradas populares de este blog

Venres Santo 2021

  (Quen preside/dirixe a celebración, comeza poñéndose en actitude de adoración diante do monumento.) Da cruz de Xesús ás cruces do noso tempo CANTOS Entrada .-  Seguirei os teus pasos (Nº 103) Lecturas .- Ergo os meus ollos (Nº 112) Adoración da cruz .- Pai, Pai  Comuñón . Acharte presente (Nº 51)  SEGUIREI OS TEUS PASOS              A sobriedade marca a liturxia do Venres Santo. A celebración de hoxe invita ao silencio, á revisión interior, a facer a nosa reflexión sobre cales son as nosas decisións: desde onde as tomamos, se somos conscientes de que non sempre acertamos, de incorporar a fraxilidade e a capacidade de equivocarse no discernimento previo... Non estamos a falar de si somos dun ou doutro equipo, de algo accesorio, senón de cales son as liñas mestras desde onde queremos camiñar na vida. Esas liñas que nos orientan e nos van dicindo que non todo é igual nin que tampouco todas as decisións teñen nin o mesmo valor nin as mesmas consecuencias.  A celebración de hoxe chámanos,

Xoves Santo 2021

  Tarde de amor vivido, celebrado e compartido CANTOS   Entrada: Déixate querer (Nº 61) Lecturas: O amor é o meirande (Nº 120) Ofertorio: Onda ti, noso Pai (Nº 121) Comuñón: Pan do ceo, pan de vida (Nº53)         Procesión ao Monumento:  Quédate, Señor, connosco (Nº 63) DEIXÁNDONOS QUERER           Comezabamos cantando Déixate querer. Toda unha invitación a poñer o mellor de cada un/ha de nós, para poder celebrar con paz, esperanza e dispoñibilidade este encontro comunitario de Xoves Santo. E que mellor que facelo deixándonos querer por Aquel que, pasou facendo o ben, e nos deixou  este sinal de Mesa compartida para facer memoria agradecida da súa presenza.          Poñamos logo o mellor de nós para saír da celebración co fortalecemento de quen non se vén abaixo nas dificultades nin tampouco se retrae ante canto nos pide facer da fraternidade luz e guía da nosa vida. NA GRANDEZA DO SEU AMOR MISERICORDIOSO ·        Polas faltas de amor coas que puxemos distancia na relación coas demais

Pentecoste 2021

    FAGAMOS POSIBLE QUE O ALETEXO DAS ÁS DO ESPÍRITO AFASTE O NOSO PESIMISMO CANTO GOZOSO ö   ENTRADA:  Que ledos hoxe estamos (Nº 5) ö   LECTURAS:  Manda o teu Espírito (Nº 126) ö   OFERTORIO:  Recibe Señor (Nº 31) ö   COMUÑÓN:  Non vou só (Nº 60) ABRINDO O CORAZÓN Cincuenta días despois do domingo de resurrección, chegamos ao remate do tempo de Pascua: Pentecoste. Tempo para reinventarnos, ilusionarnos e sentir a ledicia de ser comunidade, de non caiñar sos, de sabernos compartindo un mesmo proxecto, o de Xesús, desde culturas, linguas, países e situacións vitais distintas. Pero sempre deixándonos levar da forza e do aléiteo do Espírito como impulsor das nosas presenzas e do noso camiñar cotián. Hoxe chegamos ao remate deste tempo pascual, pero a vida segue. Xesús non nos deixa. Esforcémonos para que non sexamos nós os que nos imos afastando del. UN CORAZÓN MAGOADO û    Para que non deixemos que o desánimo nos roube a esperanza;  SEÑOR, QUE SUPEREMOS OS NOSOS DESACOUGOS. û    Para qu