Ir al contenido principal

4 Pascua 2022 Bo Pastor

A TENRURA ACOLLEDORA DOS BRAZOS DO PASTOR BO

CANTOS

  • ​Entrada.- Con ledicia vamos todos ao altar ( 2)
  • ​Lecturas.- Escoita ti (26)
  • ​Ofertorio.- Cantádelle ao Señor ( 33)
  • ​Comuñón.- Vaiamos ao altar ( 133)

ABRINDO OS OLLOS

Cuarto domingo de Pascua, día do Bo Pastor. Neste día a referencia é Xesús, Nel vémonos reflectidas e reflectidos para seguir as súas pegadas para facer da nosa presenza eclesial pastoreo de servizo e escoita. E canta falta nos fan ámbalas dúas! Porque sen só sendo capaces de facer da nosa vida dispoñibilidade para cos demais, e da nosa relación coas persoas capacidade de escoitar, acabaremos entendendo o por que da Pascua, da súa alegría e da esperanza que ela nos trae e invita a celebrar.

​Que nesta mañá na que a mesa do altar nos acolle para compartir e celebrar, tomemosconciencia de que véndonos no Pastor Xesús, somos chamados e chamadas a continuar o seu pastoreo.

ACOLLENDO A MISERICORDIA

ASPERSIÓN

  • Porque nos falta capacidade para a tenrura e nos sobra individualismo; SEÑOR, PASTOREA AO NOSO LADO.
  • Pola nosa pouca empatía para escoitar e atender a quen nos fala; CRISTO, PASTOREA AO NOSO LADO.
  • Para que saibamos recoñecer que non sempre acertamos nas nosas decisións; SEÑOR, PASTOREA AO NOSO LADO.

PALABRA PROCLAMA

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS

Pasando Paulo e mais Bernabé desde Perxe, seguiron a Antioquía de Pisidia. Un día de sábado entraron na sinagoga e sentáronse. Moitos xudeus e prosélitos practicantes seguiron a Paulo e Bernabé, que, falando con eles, os animaban a perseverar na gracia de Deus.

Para o outro sábado xuntouse case toda a cidade para escoita-la palabra de Deus, pero os xudeus enchéronse de envexa, ó veren tanta xente, e opoñíanse cos insultos ó que Paulo dicía. Entón Paulo e Bernabé dixeron ousadamente:

Tiñamos que anunciárvo-la palabra de Deus primeiro a vós; pero, visto que a refugades e non vos considerades dignos da vida eterna, volvémonos cara ós pagáns; pois así nolo mandou o Señor: Púxente como luz das nacións, para leváre-la salvación ata os confíns da terra.

Os pagáns, sentindo isto, enchíanse de alegría, louvando a mensaxe do Señor; e creron tódolos que estaban destinados á vida eterna. Deste xeito a palabra de Deus espallábase por toda a bisbarra.

Pero os xudeus encirraron ás señoras de alta categoría que eran devotas e ós principais da cidade e promoveron unha persecución contra Paulo e Bernabé, expulsándoos do  seu territorio.

Estes, sacudindo contra eles o po dos seus pés, marcharon para Iconio, mentres os discípulos ficaban cheos de alegría e do Espírito Santo.Palabra do Señor.

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DA APOCALIPSE DE SAN XOÁN

Eu, Xoán, mirei e vin un mundo de xente, que ninguén era capaz de contar, de tódalas nacións, tribos, pobos e linguas, en pé diante do trono e do Año. Vestían roupa branca e levaban ramallos de palma nas mans.
E díxome un dos anciáns: "Estes son os que veñen de pasa-las súas grandes penas; lavaron os seus vestidos e branquexáronos co sangue do Año.
Por iso están diante do trono de Deus,
e adórano día e noite no seu santuario.
E quen está sentado no trono chantará a súa tenda cabo deles.
Non terán máis fame nin sede,
nin caerá endexamais sobre eles o sol,
nin ningunha queimadura del.
Porque o Año, que está no medio do trono, será o seu pastor,
levaraos ás fontes de auga
e Deus enxugará dos seus ollos toda bágoa". Palabra do Señor

PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN


Di Xesús:
As miñas ovellas escoitan a miña voz: eu coñézoas e elas séguenme; eu doulles vida
eterna, e non se perderán para sempre: ninguén mas quitará da man. Meu Pai, que mas
deu, é máis ca todos, e ninguén pode arrepañalas da man do Pai. Meu Pai e mais eu
somos un. Palabra do Señor.

FACENDO DA PALABRA VIDA


O tempo da Pascua é sempre momento para facer memoria agradecida daqueles primeiros e primeiras cristiás e cristiáns, que non se deixaron levar polo medo e a dúbida para dar a coñecer todo canto aprenderan ao lado de Xesús. Dicímolo porque ao longo destes cincuenta días imos vendo como as dificultades, problemas, incomprensións... non foron capaces de desanimalos no seu cometido de dar a coñecer, anunciar, mostrar que seguir ao Mestre non se quedaba nun simple recordo nostálxico do vivido, senón un compartir, celebrar e manifestar que valera a pena acompañalo, porque é agora cando, dando a volta á situación, percíbense acompañados por El. E nós, tamén sentimos o mesmo?
E isto só o pode facer un Pastor coma Xesús. Non só entregou tempo e vida para alentar, acompañar e tender a man a esquecidos, descartados e invisibilizados do seu tempo, senón que o seu foi un paso de integración movido polo amor; un paso cara adiante, un paso capaz de acompasarse cos demais pasos que ía atopando no camiño. Un paso sen présa e de mirada profunda, sen escapar das dificultades ás que se viu sometido. O seu pastoreo foi, segue a ser, un pastoreo fecundo e cheo de matices; as cousas non se movían só entre brancos e negros. Para El nunca había distancia para quen o precisaba, e non calaba diante daqueles aos que se lle enchía a boca créndose mellores, distintos, superiores e cumpridores de leis e mandatos, pero que despois todo aquilo non era máis que unha palabrería baleira que para nada servía. Diante desta situación, tamén nós podemos preguntarnos se somos pastores desde este estilo que nos mostra e aos que nos invita Xesús.
Escoitemos entón a súa voz, poñámonos en disposición de concretar na nosa vida o seu xeito de vivir e servir, facendo da presenza da Igrexa no mundo, non escándalo farisaico de dobre moral , senón camiño de vida, alegría e esperanza en momentos de tanta mentira, engano, barullo e incapacidade para escoitarnos e buscar camiños de diálogo e entendemento. Un diálogo e entendemento que se ha activar tanto dentro como fóra da Igrexa. A festa deste día, é invitación a revisar actitudes e comportamentos, de pastores e comunidades, que os acompañan neste camiño de seguir ao Mestre.

SENTÍNDONOS COMUNIDADE

O Pastor Bo invítanos a compartir a nosa oración comunitaria. Respondamos a súa invitación dicindo: Pastor Bo, acompáñanos nos noso pasos.
  • Pola Igrexa e cantos nela serven, para que o seu sexa un servizo ao estilo de Xesús: dialogante, acolledor, servizal e solidario .Oremos. Pastor Bo, acompáñanos nos noso pasos.
  • Para que nas nosas comunidades saibamos acompañar, axudar, alentar e colaborar coas persoas que teñen a misión de pastorear e servir. Oremos. Pastor Bo, acompáñanos nos noso pasos.
  • Por nós, para que poñendo a nosa mirada no xeito de actuar de Xesús, non lle deamos nunca as costas a ninguén que precise de atención, axuda, tempo e alento. Oremos. Pastor Bo, acompáñanos nos noso pasos.
Grazas, Señor, por facer do teu pastoreo ofrecemento para o noso camiñar ledo e cheo de esperanza. Por Cristo o noso Señor. Amén.

PENEIRANDO A REFLEXIÓN

As persoas cristiás deberiamos ser, pois, persoas que nos esforcemos pola defensa da vida de todas e de todos. Coma o bo pastor que quere as súas ovellas e que as defenderá sempre contra calquera inimigo que intente roubalas ou matalas. Coma o pastor que non se aproveita das ovellas para o seu propio interese e que é capaz de correr calquera risco en beneficio delas. Que non é violento cos outros, aínda que o sexan contra el.

Manténdonos na comparanza utilizada por Xesús do rabaño e do pastor, Xesús opón ben claramente os que proceden mal ós que se comportan ben: os “matóns” opóñense ós defensores da vida. “O ladrón -dinos Xesús- non entra senón para roubar, matar e estragar. Eu vin para que teñan vida e para que a teñan abonda.

Para que teñan vida e abonda!! Estamos en tempo litúrxico de lembranza e conmemoración da Resurrección de Xesús. O Xesús resucitado é o que nos dá vida aquí e tamén alén da nosa morte temporal. É bo pastor nesta vida e tamén o será na outra.

( https://www.galiciadigital.com/opinion/opinion.25027.php )


Comentarios

Entradas populares de este blog

Venres Santo 2021

  (Quen preside/dirixe a celebración, comeza poñéndose en actitude de adoración diante do monumento.) Da cruz de Xesús ás cruces do noso tempo CANTOS Entrada .-  Seguirei os teus pasos (Nº 103) Lecturas .- Ergo os meus ollos (Nº 112) Adoración da cruz .- Pai, Pai  Comuñón . Acharte presente (Nº 51)  SEGUIREI OS TEUS PASOS              A sobriedade marca a liturxia do Venres Santo. A celebración de hoxe invita ao silencio, á revisión interior, a facer a nosa reflexión sobre cales son as nosas decisións: desde onde as tomamos, se somos conscientes de que non sempre acertamos, de incorporar a fraxilidade e a capacidade de equivocarse no discernimento previo... Non estamos a falar de si somos dun ou doutro equipo, de algo accesorio, senón de cales son as liñas mestras desde onde queremos camiñar na vida. Esas liñas que nos orientan e nos van dicindo que non todo é igual nin que tampouco todas as decisións teñen nin o mesmo valor nin as mesmas consecuencias.  A celebración de hoxe chámanos,

Corpus 2021

  A FESTA DO CORPUS: PERSOAS CHAMADAS A FACER TODO O QUE DIXO O SEÑOR CANTO GOZOSO ENTRADA: Benaventurados (Nº 118) LECTURAS: Salve, Santo Sacramento (Nº 117) OFERTORIO: Pan do ceo (Nº 54) COMUÑÓN: Pan do ceo, pan de vida (Nº 53) ABRINDO O CORAZÓN Por segundo ano consecutivo, celebramos a festa do Corpo e do Sangue do Señor como humanidade inmersa nunha pandemia que nos fixo aterrar para decatarnos de que somos fráxiles, de que precisamos unhas persoas doutras.  Pero no medio desta crise mundial, non esquecemos as palabras que a semana pasada Xesús nos dirixía no seu evanxeo: “ Asegúrovos que eu estarei sempre convosco ata a fin do mundo ”. O Corpus que hoxe celebramos é sacramento desa presenza de Cristo, que se fai Pan para saciar as nosas fames, Pan para ser alimento no camiño da vida, Pan para sandar as nosas feridas, Pan para repartir e compartir.  Deixémonos agarimar polo Señor que hoxe, coma sempre, sae ao noso encontro para facerse compañeiro na viaxe.  UN CORAZÓN MAGOADO P

Pentecoste 2021

    FAGAMOS POSIBLE QUE O ALETEXO DAS ÁS DO ESPÍRITO AFASTE O NOSO PESIMISMO CANTO GOZOSO ö   ENTRADA:  Que ledos hoxe estamos (Nº 5) ö   LECTURAS:  Manda o teu Espírito (Nº 126) ö   OFERTORIO:  Recibe Señor (Nº 31) ö   COMUÑÓN:  Non vou só (Nº 60) ABRINDO O CORAZÓN Cincuenta días despois do domingo de resurrección, chegamos ao remate do tempo de Pascua: Pentecoste. Tempo para reinventarnos, ilusionarnos e sentir a ledicia de ser comunidade, de non caiñar sos, de sabernos compartindo un mesmo proxecto, o de Xesús, desde culturas, linguas, países e situacións vitais distintas. Pero sempre deixándonos levar da forza e do aléiteo do Espírito como impulsor das nosas presenzas e do noso camiñar cotián. Hoxe chegamos ao remate deste tempo pascual, pero a vida segue. Xesús non nos deixa. Esforcémonos para que non sexamos nós os que nos imos afastando del. UN CORAZÓN MAGOADO û    Para que non deixemos que o desánimo nos roube a esperanza;  SEÑOR, QUE SUPEREMOS OS NOSOS DESACOUGOS. û    Para qu