remol

Escoitar e xaxuar. Coresma, tempo de conversión SINAL DE CORESMA Colocamos a segunda peza da nosa estrutura. Como non podemos comezar a casa polo tellado, senón polos cimentos, esta semana colocamos a peza que pon “somos”. CANTO GOZOSO o     ENTRADA:  Na noite escura (Nº 104) o     LECTURAS:  Eu soñei (58)  o     OFERTORIO:  Camiñar sen Xesús (Nº 58)  o     COMUÑÓN:  Seguirei os teus pasos (Nº 103) ESPERTANDO Á RÚAH Escoitaremos na primeira lectura a invitación que Deus lle fai a Abram a saír da súa terra, a poñerse en camiño cara á terra prometida. El é o primeiro migrante da historia; e o Señor di algo que nos ten que facer reflexionar, e máis nos tempos que corren: “ bendicirei a quen te bendiga e maldicirei a quen te maldiga ”. Toda unha declaración de intencións para que hoxe reflexionemos ao respecto de como é o noso trato cara ás persoas migrantes, se as acollemos ou se seguimos tendo medos ...

Escoitar e xaxuar. Coresma, tempo de conversión Sinal de Coresma No taboleiro que poñemos diante do altar iremos colocando, ao longo das próximas semanas, cada unha das partes da estrutura dunha Igrexa, acompañadas da seguinte lenda: Todos xuntos somos parroquia. Porque a parroquia ten que ser, vencendo rutinas e tradicións, casa na que a porta estea sempre aberta para acoller. CANTOS ·        Entrada.-  Seguirei os teus pasos ( 103) ·        Lecturas.-  Na noite escura (104  ) ·        Ofertorio.-  Eiquí están Señor ( 32)  ·        Comuñón.-  Eu sei de quen me fiei ( 64 ) PÓRTICO Agasallounos o papa León cunha mensaxe para esta coresma á que alcumou “Escoitar e xaxuar. Coresma, tempo de conversión”. Nela invítasenos a facer deste tempo un momento privilexiado para practicar a escoita e ser quen de facer do xaxún r...

  DARLLE SABOR Á VIDA: PLANTARLLE CARA Á FAME Declara a guerra contra a Fame PÓRTICO Escoitaremos hoxe no Evanxeo a chamada de Xesús a ser sal e luz no medio do mundo. Certamente, as persoas cristiás non podemos nin queremos contentarnos cunha vida insípida e rutineira. Non. Porque estamos certas e certos de que Deus nos leva da súa man, de que El sostén os nosos pasos, de que El luz, urxe levar esta certeza a quen vive no desacougo, na pobreza, na invisibilidade, no subdesenvolvemento ou na tebra. Por iso neste segundo domingo de febreiro unímonos á chamada de Mans Unidas para plantarlle cara á fame. E facémolo non por costume ou por quedar ben, senón como esixencia inherente á nosa fe, pois tal e como nos lembra a profecía de Isaías só seremos luz se somos quen de non darlle as costas nin poñernos de perfil diante das dificultades dos nosos irmáns e das nosas irmás. O PERDÓN Polas moitas veces nas que nos contentamos con ir sobrevivindo e temos renunciado a ser sal e luz, SEÑOR, ...