DARLLE SABOR Á VIDA: PLANTARLLE CARA Á FAME
Declara a guerra contra a FamePÓRTICO
Escoitaremos hoxe no Evanxeo a chamada de Xesús a ser sal e luz no medio do mundo. Certamente, as persoas cristiás non podemos nin queremos contentarnos cunha vida insípida e rutineira. Non. Porque estamos certas e certos de que Deus nos leva da súa man, de que El sostén os nosos pasos, de que El luz, urxe levar esta certeza a quen vive no desacougo, na pobreza, na invisibilidade, no subdesenvolvemento ou na tebra.
Por iso neste segundo domingo de febreiro unímonos á chamada de Mans Unidas para plantarlle cara á fame. E facémolo non por costume ou por quedar ben, senón como esixencia inherente á nosa fe, pois tal e como nos lembra a profecía de Isaías só seremos luz se somos quen de non darlle as costas nin poñernos de perfil diante das dificultades dos nosos irmáns e das nosas irmás.
O PERDÓN
Polas moitas veces nas que nos contentamos con ir sobrevivindo e temos renunciado a ser sal e luz, SEÑOR, SACÚDENOS DESTA APATÍA.
Porque non lle plantamos cara á fame e seguimos consumindo, malgastando e despilfarrando bens e recursos, CRISTO, SACÚDENOS DESTA APATÍA.
Por reducir a fe a un mero cumprimento, que nin compromete nin cuestiona a nosa vida, SEÑOR, SACÚDENOS DESTA APATÍA.
PALABRA REGALADA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS
Isto di o Señor:
Comparte o teu pan co famento
e acolle na túa casa os pobres sen pobo.
Cando vexas o espido, vísteo
e non te escondas da túa propia carne.
Entón resplandecerá a túa luz coma a alba
e a carne nova da túa ferida brotará logo.
Si, a túa xustiza camiñará diante de ti
e a gloria do Señor pechará a marcha.
Entón clamarás ó Señor e responderache,
pediraslle axuda e dirache: "Aquí estou".
Se apartas do medio de ti o xugo,
o sinalar co dedo e a palabra mala,
se lle quitas ó famento a gana que ti sentes,
e fartar a gorxa aflixida,
entón a túa luz brillará na escuridade
e a túa tebra será coma o mediodía.
PALABRA DO SEÑOR
SALMO RESPONSORIAL
O xusto brilla na tebra como unha luz.
Brilla na tebra coma luz para as persoas rectas,
quen é misericordioso, compasivo e xusto.
Venturoso quen se apiada e presta,
e goberna os seus bens con xustiza.
O xusto brilla na tebra como unha luz
A persoa xusta endexamais abalará,
gardarase memoria dela para sempre.
Non terá medo de malas noticias,
pois o seu corazón confía no Señor.
O xusto brilla na tebra como unha luz
O seu corazón está firme e sen medo.
Dálles xenerosamente ós pobres,
a súa xustiza permanece para sempre:
erguerá con honor a súa fronte.
O xusto brilla na tebra como unha luz
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PRIMEIRA CARTA DE PAULO AOS CORINTIOS
Irmáns e irmás:
Cando cheguei onda vós, non cheguei exhibindo elocuencia nin saber para anunciarvos o misterio de Deus. Nada pretendín saber entre vós fóra de Xesús Cristo; e Cristo crucificado. E eu presenteime diante vosa cunha sensación de impotencia e tremendo de medo; e a miña palabra e mais a miña predicación non se apoiaban en argumentos persuasivos e sabios, senón que constituían unha demostración do poder do Espírito: todo para que a vosa fe non se apoie na sabedoría dos homes, senón no poder de Deus.
PALABRA DO SEÑOR
PROCLAMACIÓN DA BOA NOVA DE XESÚS SEGUNDO MATEU
Vós sodes o sal da terra. Pero se o sal se volve insulso, ¿con que se vai salgar? Para nada vale xa, senón para tirar con el e que o pise a xente.
Vós sodes a luz do mundo. Non se pode agachar unha cidade afincada na cima dun monte. Tampouco se acende unha lámpada para poñela debaixo da artesa, senón sobre o candeeiro, para que alume a todos os da casa. Alume así a vosa luz ós homes, para que, vendo as vosas boas obras, glorifiquen a voso Pai que está nos Ceos.
PALABRA DO SEÑOR
PALABRA REMOÍDA
Probablemente un dos maiores males dos cristiáns e das cristiás do século XXI é a nosa falta de coherencia. Vivimos de xeito paralelo, destinadas a non encontrarse nunca, a vida de fe e a vida cotiá, polo que imos caendo nunha especie de bipolaridade que fai que o punto de intersección entre fe e vida, que debera ser punto de partida e de chegada, non exista. Porén, aínda que a moitos e moitas lle pese, a Palabra insiste unha e outra vez no feito de que vida cristiá non é un conxunto de normas que hai que cumprir para non caer no pecado. Tampouco é un corpus pechado que nos impide abrirnos ao diálogo con quen non pensa coma nós. Moito menos unha pesada carga sobre os nosos ombreiros destinada a que a nosa vida sexa triste e rutineira para non caer na tentación. Non. O camiño das benaventuranzas que se nos ofrecía o pasado domingo deixábanolo ben claro: a fe é un camiño que imos facendo desde o amor a nós mesmos, aos demais, ao mundo....porque Deus está na orixe e na meta de todo. Polo tanto, cando falamos de que temos fe, falamos de que Deus é para nós compañeiro de camiño, porque é o Deus da acollida, do acompañamento, da misericordia e do perdón. Por iso é o Deus que nos invita a facelo presente na nosa vida, coa nosa palabra e coas nosas obras. O profeta Isaías déixanolo moi claro: cando compartimos o noso pan, o noso sorriso, a nosa roupa, os nosos cartos... a nosa vida... andamos na xustiza e todo se nos devolverá multiplicado por mil.
Pero claro: é un camiño esixente e comprometido. Por iso é moito máis doado vivir nese paralelismo fe-vida, facendo compartimentos separados e sen complicarnos moito. Reducimos a fe a un culto de cumprimento no que estamos de corpo presente e de corazón ausente; dedicamos 30 minutiños semanais e.... a outra cousa bolboreta!!! Non damos entendido que o noso tamén é darlle sabor e luz a unha vida que moitas veces é insípida e escura, para nós e para tantas irmás e irmáns que camiñan ao noso lado e que ven a súa dignidade pisoteada. Si, malia que moitos pensen o contrario, a fe vai diso.
Por iso é bo que paremos un chisco e que reflexionemos ao respecto das cifras que Mans Unidas pon por riba da mesa e que son como puñais no noso corazón: arredor de 673 millóns de persoas pasan fame no mundo mentres que o planeta produce alimentos para máis de 11.000 millóns de persoas. Que escándalo!!!! Moi atinada a reflexión do papa León cando afirma que os alimentos están sendo utilizados como arma de guerra. Négase así un dereito fundamental de todo ser humano: o dereito á vida. E o silencio de quen morre de fame grita na nosa conciencia, porque a fame non é o destino da persoa, senón a súa perdición. Sexamos sal e luz e plantémoslle cara á fame.
ORAMOS EN COMUNIDADE
Oramos como comunidade crente para que o Señor nos axude a ser sal que dea sabor á vida e luz que alumee a tebra e digamos:
AXÚDANOS A SER SAL E LUZ
Pola Igrexa, para que nunca renuncie a ser sal e luz que dea sabor e alumee a vida de todas as persoas, especialmente a daquelas que é invisibilizada e pisoteada, OREMOS
Polas persoas que teñen calquera tipo de poder: económico, político, eclesial... para que busquen sempre o ben común, a xustiza e a paz, OREMOS.
Polas nosas comunidades, para que nunca deixemos aniñar nelas a crítica, a envexa ou o afán de protagonismo, OREMOS.
Por todas as persoas que, en Mans Unidas ou en calquera outra ONG traballan pola paz e o desenvolvemento, para que conten sempre coa nosa axuda e a nosa oración, OREMOS.
Por cada unha e cada un de nós, para que sexamos persoas que lle plantemos cara aos desafíos dun mundo que promove o ter por riba do ser, OREMOS.
Escoita, Señor, o que con fe che pedimos e danos a coherencia necesaria para que a nosa fe se traduza en obras. P.X.N.S. Amén
PARA A REFLEXIÓN
A pesar dos avances tecnolóxicos, científicos e produtivos, 673 millóns de persoas no mundo vanse á cama sen comer. E outros 2300 millóns non poden permitirse unha alimentación adecuada desde o punto de vista nutricional. Son cifras que non podemos reputar como meras estatísticas: detrás de cada un deses números hai unha vida truncada (...) Isto non é casualidade, senón o sinal evidente dunha insensibilidade imperante, dunha economía sen alma, dun cuestionable modelo de desenvolvemento e dun sistema de distribución de recursos inxusto e insostible. Nun tempo no que a ciencia alongou a esperanza de vida, a tecnoloxía achegou continentes e o coñecemento abriu horizontes antes inimaxinables, permitir que millóns de seres humanos vivan —e morran— golpeados pola fame é un fracaso colectivo, un extravío ético, unha culpa histórica.
Os escenarios dos conflitos actuais fixeron rexurdir o uso dos alimentos como arma de guerra, condenando a homes, mulleres e crianzas á fame, negándolles o dereito máis elemental: o dereito á vida. Con todo, o silencio de quen morre de fame grita na conciencia de todos, aínda que a miúdo sexa ignorado, acalado ou terxiversado. Non podemos seguir así, xa que a fame non é o destino do home senón o seu perdición. Fortalezamos, pois, o noso entusiasmo para remediar este escándalo! Non nos deteñamos pensando que a fame é só un problema que resolver. É máis. É un clamor que sobe ao ceo e que require a veloz resposta de cada nación, de cada organismo internacional, de cada instancia rexional, local ou privada. Ninguén pode quedar á marxe de loitar denodadamente contra a fame. Esa batalla é de todos.
(León XIV. Discurso en la FAO, 16.10.2025)
Comentarios