6 Domingo Pascua

Camiñar na fronteira: amar desde a discrepanciA

PÓRTICO

Vivimos nunha sociedade na que é moi difícil aprender a amar dun xeito gratuíto. Todo se calcula, todo se mide, todo se compra, todo se vende. E así, cremos, dun xeito equivocado, que todo se obtén pagando: alimentos, roupa, vivenda, transporte, diversión, postos, beneficios, traballo, amor, servizos relixiosos... E así, corremos o risco de converter todas as nosas relacións nun puro intercambio de servizos.

Porén, non é este o camiño que nos propón Xesús!. Non é así como poderán xurdir sementes do Reino!. Non é este o xeito de liberarnos!. O camiño ten que ser o do amor, non o do interese.

Que a celebración que agora comezamos nos axude a decatarnos de que o amor é unha necesidade e o guieiro da nosa vida.

O PERDÓN

Porque nos cremos os mellores e os únicos, SEÑOR, CURA O NOSO CORAZÓN
Polas veces nas que somos sectarios no noso pensamento e na nosa forma de actuar, CRISTO, CURA O NOSO CORAZÓN.
Porque a nosa falta de amor fai que nas nosas comunidades camiñemos levados da rutina, a desgana e o desinterese polos demais, SEÑOR, CURA O NOSO CORAZÓN.

Remuíño

Camiñar na comuñón de vida e na misión recibida no bautismo (Xn 15,9-17): Resulta difícil camiñar na comuñón. Si, porque supón ser capaces de respectar a visión/opinión dos outr@s, estar dispot@s a escoitar inda que o que nos din non nos guste, saber manter a tensión entre o respecto que nos merece a outra persoa e o non compartir moitas, ou tódalas cousas, que di. En fin, que a comuñón non é só a imaxe de poñernos na ringleira para recibir ao Deus que se quere quedar e camiñar con nós. Non, a reflexión tería que ser ao revés: porque son capaz de non confundir tolerancia con indiferencia –nin todo nos parece ben, nin todo nos da igual, pero somos capaces de escoitar e respectar a quen o está dicindo– sei amar á outra persoa sen pretender que pense coma min, diga o mesmo ca min, ou se identifique con todo o que eu fago. Si, estamos demasiado acostumados a confundir isto, e entón acabamos convertendo o evanxeo e o ser cristiáns nunha experiencia inhumana: ou sodes dos meus a morte, ou estades contra min. Porén, a vida vainos demostrando que non podemos vivir nos extremos, que é necesario descubrir que hai matices, e moitos; que entre a terra e o ceo hai moitas realidades intermedias, e polo tanto a misión é saber situarnos e situalas, para desde ese estar no concreto, realizar a misión á que nos manda Xesús. Claro que non é doado, pero, quen dixo que o fose?.

Deixándonos acompañar Del.(1ª Xn 4, 7-10): .Pero para poder ir adentrándonos neste camiño, necesitamos de que Alguén nos vaia tendendo a man –non vou só-. Esa man que, como dicimos moitas veces, sabe acariñar, acompañar, consolar... a man de Xesús. Por iso é tan importante buscar no día momentos nos que poder falar con El, momentos de oración, de diálogo sincero e amigable con quen sabemos que nos escoita. Por iso é tan importante descubrir o sentido da celebración e participar nela, non como un costume ou rutina, senón como un agradecido compartir diante de Deus o don da fe, e a solidariedade dunha comunidade que quere ser tamén amiga e compañeira de viaxe. Por iso necesitamos pensar ben as cousas antes de que veñan á boca, para evitar dicir cousas que firan ou entristezan. Por iso necesitamos deixarnos acompañar por Aquel que puxo o amor como cimento de toda a súa andaina. Por iso, por iso, por iso, só por iso, entenderemos e poderemos vivir aquilo que chamamos amor cristián.

Expresándoo no compromiso de caridade no medio das nosas comunidades (Feit 10, 25-26.34-35.44-48):.Un amor que desde a comunidade, e sen excluír a ninguén, se esforza por facer da caridade –que non é beneficencia nin paternalismo– o cerne da nosa vida. E neste momento de crise, no que tantas persoas cada día van caendo na inseguridade e tristura pola perda do traballo, a falta de medios para pagar alugueres, luz, alimento...tantas persoas que se van quedando solas e á marxe –os que poden e teñen nin agora nin nunca vivirán, falarán ou percibirán a crise-; esta caridade ten que facerse visible. É dicir, este amor ten que abandonar as paredes do templo para converterse en brazo, man, corazón e solidariedade real e concreta. Porque, non esquezamos, “na tardiña vaxa da vida, han examinarnos de amor”.

Oración da comunidade

Desde a confianza e fidelidade ao amor que Deus nos ofrece cada día, presentamos agora a nosa oración, e dicimos: