Ir al contenido principal

2 Nadal 2015 B

UNHA SABEDORÍA IMPREGNADA DE HUMANISMO
Descarga o arquivo
ESCOITA ACTIVA
                Non é doado facer entender que o Evanxeo é ledicia, e que a vida dun cristián ten que estar impregnada desa ledicia. E non é doado porque tod@s estamos demasiado impregnados non da humanidade que nos ofrece a sabedoría de Deus, senón da mundanidade que nos ofrecen os homes; e prestámoslle pouca atención á sabedoría que vén de Deus. As lecturas e interpretacións que facemos das situacións e acontecementos do día a día están cheas dos tópicos que escoitamos na televisión, na radio ou lemos nos xornais. Poucas veces son froito dun tempo repousado no que deixamos que a Boa Nova de Xesús resoe nos nosos oídos e enchoupe o noso corazón. E todo isto o que fai é que acabemos dicindo cousas co mesmo derrotismo co que o fan as páxinas de sucesos dos xornais ou os moitos minutos consumidos por espazos de televisión onde so se fala de morte, violencia ou abuso. Darémonos algún día conta de que hai vida máis alá dos telexornais?. Seremos capaces de descubrir que os sucesos enchen un pouco de tempo nos medios de comunicación; pero as vidas de moitas persoas que traballan polos demais, son honestas, tentan ser bos pais/nais, curas, albaneis, médicos, mestres... son moitas máis?.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
·         Por non deixar que a sabedoría do amor guíe a nosa vida, SEÑOR,GRAZAS POR QUERERNOS.
·         Por non acabar de entender que o Evanxeo é ledicia que transforma os nosos corazóns, CRISTO, GRAZAS POR QUERERNOS.
·         Por esquecer que sen esperanza a fe esmorece e faise costume e non testemuño, SEÑOR, GRAZAS POR QUERERNOS.
PALABRA ENRAIZADA
*      O libro do Eclesiástico segue a mostrarnos as consecuencias de vivir e acoller a fe desde un esforzo e compromiso por descubrir a presenza de Deus. Se El non está presente no que facemos, no como o facemos ou no que dicimos, que sentido ten que afirmemos que cremos?. Cal é logo a razón que nos leva a reunirnos o domingo no templo para rezar?. Que entendemos cando escoitamos unha e outra vez que somos comunidade?. Se Deus non é importante para nós, se as celebracións dicimos –porque así as facemos nós por non querer participar e poñer gañas– que son aburridas e que están ausentes dos problemas de cada día, por que non tomamos a decisión de revisarnos e preguntarnos por que nos pasa isto?. Non será xa o momento de que o foco da análise o poñamos en nós e non nos demais?. Non será momento de prestar atención ao que nos di a Palabra de Deus?. Non será o momento de que nolo tomemos en serio e venzamos as nosas resistencias e medos?. Por que non facemos da experiencia de fe humanidade que non cala ante as inxustizas e berro que denuncia non só a incoherencia dos outros, senón a nosa?. A sabedoría de Deus non vai deixar de lembrárnolo.
*      Desde a sabedoría de Deus sabémonos bendicidos, escollidos a porfillados. Non nos deixa solos. Somos nós os que imos deixando abandonados a quen xa non nos resulta atraente, interesante ou medio para acadar os nosos propios fins, a nosa comenencia. Ás veces escoitamos, ou mesmo dicimos, que a fe, a oración, a confianza en Deus só serven para os pequenos, como se fose un conto de maxia ou de falsa ilusión. De verdade pensamos así?. Dámonos conta, se queremos ser e falar seriamente, cantos proxectos, ilusións e tarefas teñen movido os corazóns dos homes e mulleres desde a fe?. Ou é que tamén somos dos que reducimos o foco da nosa intelixencia e da nosa visión só ao que sae na televisión? Porque máis alá da televisión segue a haber vida; e moita desa vida vai sendo xerada por quen ten ao Deus de Xesús como forza, horizonte e esperanza. Somos tan mesquiños que seguimos pensando que a fe é un reducionismo á infancia, un dominio das conciencias ou unha durmideira diante das inxustizas?. Cantas persoas foron e son, desde o Evanxeo de Xesús e coa a ledicia que este supón, capaces de entregar a súa vida para que outros poidan vivir?. Polo seu exemplo, polo seu compromiso, pola súa entrega, tamén nós, como lle dicía Paulo aos Efesios, damos grazas.
*      É grazas a esa Palabra –Xesús– que quixo ser coma nós –dos nosos, dicíamos o outro día- pola que falamos da Encarnación. É grazas a esa Palabra pola que fomos capaces de saír da tebra. É grazas a esa Palabra por quen atopamos a quen está disposto a escoitarnos e dedicarnos tempo. Son as grazas de tantas ilusións e ledicias que nos foron aledando o corazón e axudando a superar o pesimismo no que ás veces temos caído. Nunha palabra,son as grazas do amor que nos fai sentirnos queridos e prezados; que nos fai sentir alguén e non algo. E iso chegounos coa Encarnación. Cando El veu onda nós e quedou para sempre. É a isto, e non a outra cousa, -por moito que teña luces de moitas cores e supoña regalos que acumulan espazo pero non enchen o corazón- ao que nós, os cristiáns, chamamos Nadal: A luz veu onda nós para quedarse.
FRATERNIDADE ORANTE
Desde a sabedoría do Deus que se fai un dos nosos, e polo tanto compréndenos e enténdenos, rezamos xunt@s dicindo:
SEÑOR, GRAZAS POR ENSINARNOS O QUE É VIVIR HUMANAMENTE
*        Para que a Igrexa se esforce por mostrar ao mundo que só a ledicia do Evanxeo nos fai fieis a Ti e a túa mensaxe, OREMOS.
SEÑOR, GRAZAS POR ENSINARNOS O QUE É VIVIR HUMANAMENTE
*        Para que nas nosas comunidades cristiás espertemos a túa Palabra e fagamos da nosa vida e da dos noso veciños, un encontro de colaboración, preocupación por canto lles pasa e axuda solidaria, OREMOS.
SEÑOR, GRAZAS POR ENSINARNOS O QUE É VIVIR HUMANAMENTE
*        Por nós, para que deixemos que a túa Palabra transforme o noso corazón á sinceridade con nós mesmos e á honestidade entre o que pensamos, vivimos e cremos, OREMOS.

SEÑOR, GRAZAS POR ENSINARNOS O QUE É VIVIR HUMANAMENTE
Grazas, Señor, por abrirnos os ollos e o pensamento a tomar conciencia de que só desde un comportamento humano e solidario, podemos descubrirte como luz que nos ilumine nas tebras do mundo. P.X.N.S. Amén.
MIRADA ESPERANZADA
Señor, poñémonos na túa man e na confianza facémosche un rogo: terma de nós e danos azos para que nós termemos tamén dos demais, porque:
“Esta multitude axitada, confusa ou distinta, cuxa inmensidade nos aterroriza –este océano humano cuxas lentas e monótonas oscilacións poñen zozobra nos corazóns máis crentes- quero que neste momento o meu ser resoe ao seu murmurio profundo. Todo o que vai aumentar no mundo no curso desta xornada, todo o que vai diminuír –todo o que vai morrer tamén- isto, Señor, é o que me esforzo en reunir en min para ofrecercho”. (Teilhard de Chardin).
E dáme , Señor, un corazón sinxelo, para que eu saiba chorar cos que choran, e gozar cos que viven no gozo. Amén.
CANTO GOZOSO
ENTRADA: Camiñarei
LECTURAS: Benaventurados
OFERTORIO: Déixate querer

COMUÑÓN: Eu soñei

Comentarios

Entradas populares de este blog

Pentecostes 2026

PENTECOSTES: O MILAGRE DE NON SER LADRILLOS IGUAIS SENÓN PEZAS VIVAS DA DIVERSIDADE CANTO GOZOSO   ö ENTRADA: Vinde axiña (   10     ) ö ASPERSIÓN: A auga do Señor (Nº 125) ö LECTURAS: Manda o teu Espírito ö OFERTORIO: Sementar, sementarei ö COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55) MIRADA AGRADECIDA Hoxe pechamos o tempo de Pascua, e facémolo do mellor xeito posible: co cumprimento por parte de Xesús da súa promesa de non deixarnos na orfandade, senón de agasallarnos co Espírito Santo. E se pensamos neste Espírito, a mellor imaxe non é a dun coro onde todas as persoas cantan a mesma melodía coa mesma voz. O Espírito parécese máis a unha gran orquestra, onde cada instrumento é totalmente diferente, ten o seu propio timbre, o seu propio xeito de soar e o seu propio acento. O milagre non é que o violín soe a trompeta, senón que cadaquén, estando ben afinada e ben afinado na súa propia identidade, contribúa a crear unha música final que a ningun...

Corpus 2026

ELIXE AMAR. ELIXE COMUNIDADE... ASÍ NINGUNHA PERSOA TERÁ QUE RECIBIR MIGALLAS. CANTO GOZOSO ENTRADA: Pan do ceo, pan da vida (Nº 54) LECTURAS: Ti es o pan do ceo (Nº 33) OFERTORIO: Quédate, Señor, connosco (Nº 63) COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 120) PARA NON PERDER O PASO Hoxe celebramos o Corpus Christi, o Día da Caridade, e facémolo co corazón de festa pero cos pés afincados no chan. Moitas veces corremos o perigo de reducir este día a unha procesión fermosa, a custodias brillantes e a efémeras alfombras de flores. Pero o Corpus é o recordatorio de que Deus non quedou nunha teoría, senón que se fixo pan para poder ser alimento e para poder ser compartido. Non o esquezamos: o deserto segue aí fóra. O deserto da soidade da xente maior, o deserto da falta de oportunidades da mocidade, o deserto de tantas familias que non teñen vivenda ou que non chegan a fin de mes. E neses desertos resoa con forza a chamada deste ano: Elixe amar, elixe comunidade. Porque a caridade non é dar as sobr...

2 Nadal 2026

  PERSOAS BENDICIDAS NA PALABRA ENCARNADA     CANTO GOZOSO           - Entrada: Que ledicia (nº 4)          - Lecturas: Con tódalas criaturas (Nº 22)          - Ofertorio: Na nosa terra (Nº 36)    - Comuñón: Acharte presente (Nº 51)   A MAXIA DE ABRIR OS OLLOS Escoitaremos hoxe na proclamación da palabra que somos persoas bendicidas por Deus. Unha bendición que temos recibido na Palabra Encarnada que, como dicíamos o día de Nadal, faise dos nosos para que nós poidamos ser Del. Pero grazas á Encarnación non só somos persoas bendicidas, senón elixidas para facer do Deus Amor presenza viva a través do noso testemuño.  A isto se nos convida neste tempo de Nadal: no medio de tanto balbordo chámasenos a facer silencio dentro de nós para escoitar a súa chamada; no medio de tanto lucerío invítasenos a descubrir a Luz verda...