1 Domingo Coresma 2020 A

Tempo de poñer o reloxo a punto: iguais e sen exclusións

Descarga o ficheiro

SINAL DE CORESMA

Celebramos o primeiro domingo de coresma, e con el presentamos un sinal que nos pode ir axudando a marcar este tempo penitencial que comezamos o mércores da cinsa.
Propoñemos un reloxo como imaxe central. No interior do reloxo, escribimos: “CORESMA É TEMPO DE...”, ao redor da cal iremos cada domingo axuntando unha actitude que temos que ir reflexionando ao longo da semana.
Como neste primeiro domingo as mulleres crentes queren visualizarse e maniféstanse en varios puntos do país para mostrar o seu esquecemento e a pouca ou ningunha valoración polo seu traballo na Igrexa, queremos que a primeira actitude, que ha levar a non calar ante silencios aos que se somete á muller dentro da Igrexa, sexa a de REIVINDICAR. A partires dela, cada semana irán aparecendo: contemplar, dialogar, curar e confiar.

CANTO GOZOSO

ENTRADA: Non vou so (Nº 60)
LECTURAS: As túas palabras, Señor (113) / Un novo sol sobrancea
OFERTORIO: Ergo os meus ollos (Nº 112)
COMUÑÓN: Xesús chamado amigo (nº 89)

ABRINDO OS OLLOS

Hoxe é día para que tomemos conciencia de que a Igrexa non é nin dos homes nin só para eles, inda que por quen a goberna o puidera parecer. Sen a presenza da muller, os nosos templos quedarían baleiros, e as celebracións non serían máis ca monólogos de curas ou bispos en bancos e naves baleiras. Que mellor que este domingo, no que o Evanxeo das tentacións nos lembra que as ansias de poder, dominio, imposición ou recoñecemento social non están lonxe de nós, para reivindicar o papel da muller na Igrexa. Unha reivindicación que non quere ser asumir poder, senón converter en xustiza a palabra do Deus que nos creou iguais en dignidade e a imaxe súa. Non deixemos logo que ninguén, no nome do seu propio deus, nos engane e manipule.
Fagamos da reivindicación tarefa e compromiso permanente dentro e fóra da Igrexa, para que a igualdade non sexa palabra, senón compromiso persoal e comunitario de todas as persoas que nos sentimos Igrexa.

ACOLLENDO A MISERICORDIA

Por non fomentar e valorar a pluralidade dentro da Igrexa; SEÑOR, QUE NON EXCLUAMOS A NINGUÉN.
Por non recoñecer a importancia e o papel da muller na Igrexa; CRISTO, QUE NON EXCLUAMOS A NINGUÉN.
Por calar ante a inxustiza de non dar voz ás mulleres na Igrexa; SEÑOR, QUE NON EXCLUAMOS A NINGUÉN.

FACENDO DA PALABRA VIDA

O relato da primeira lectura fainos ver que a responsabilidade de canto ocorre no mundo é de todos e todas. Somos responsables, sen exclusións, do bo que imos desenvolvendo e tamén do malo que nos leva ao enfrontamento e á destrución. Deus, por amor, fainos persoas libres e iguais; persoas chamadas a vivir en reciprocidade desde o respecto de canto puxo nas nosas mans. Pero nós, créndonos mellores, superiores e mesmo substitutos de Deus fomos facendo da nosa presenza distincións, diferenzas e exclusións. As ansias de mandar, someter e facer de menos, levounos a crernos superiores e mellores uns sobre as outras. Non hai máis que achegarse á historia para tomar conciencia do que estamos a dicir. Unha historia chea de dominio, sometemento, silencio... invisibilidade que os homes foron facendo respecto das mulleres. E inda que agora a moitos se lles enche a boca ao falar da Igrexa, este esquecemento sempre foi en tódolos ámbitos. Ningún deles quedou excluído. E na Igrexa esta invisibilidade segue, a pesares de que sen a presenza da muller, esta sería unha institución baleira e inerte. Por iso é tempo de tomar conciencia de que o cambio é imparable, de que o sometemento non é evanxélico, de que a igualdade no proxecto de Deus non é unha palabra retrouso, senón un compromiso real e permanente. E para poder acadala e que se recoñeza, é necesario REIVINDICAR. Quen non loita polo que é xusto, acaba sendo cómplice dos verdugos. Queremos seguir botándolle a culpa á serpe? Seguimos crendo no relato, sempre feito por homes, de que muller e serpe son as culpables? 
En Xesús abriuse unha xeira nova. Non hai máis que prestar atención ao seu xeito de dicir e facer. Unha xeira de recoñecemento, unha xeira de loita contra a discriminación, unha xeira a prol da igualdade en tarefas e responsabilidades. E mira que xa pasou tempo disto! Pero parece que non conseguimos dar o paso para cambiar, para ser verdadeiramente iguais en responsabilidade e traballo. As diferenzas biolóxicas, as cuestións de xénero, as diferenzas sexuais, non fan nin máis dignos a uns nin máis indignas a outras, senón que nos igualan, chamándonos a aprender a vivir na reciprocidade. Sen pasar facturas de vinganza pola dor vivida, sen apelar ao vitimismo por parte de quen durante séculos fixo do poder imposición e dominio sobre quen consideraba máis débiles; senón abrindo novas ventás polas que entre o aire que renove o interior da Igrexa e mire non tanto á Idade Media, canto ao presente que temos que construír con claves de responsabilidade compartida e servizo evanxélico ao ben común.
E para poder facelo así é necesario, como fixo Xesús, vencer a tentación que durante tantos anos non fomos capaces de vencer. A tentación de crernos mellores e superiores, a tentación de mandar e impoñer, a tentación de dominar, domesticar e manipular as conciencias erixíndose na voz e interpretación do plan de Deus para con cantos formamos parte de Casa común. Loitemos logo contra todos estes estereotipos, reivindiquemos espazos comúns de servizo compartido, e non deixemos que novas tentacións sigan usurpando o camiño da igualdade, no que uns e outras sempre temos que atoparnos.

SENTÍNDONOS COMUNIDADE

Porque Deus quérenos iguais, compartamos con agradecemento a oración comunitaria e digamos xunt@s:

SEÑOR, QUE A IGUALDADE GUÍE OS NOSOS PASOS

Para que non nos deixemos levar polo costume e non renunciemos a ser unha Igrexa que sabe respectar, empoderar, acoller e tratar con igualdade a todas as persoas que a formamos, OREMOS.

SEÑOR, QUE A IGUALDADE GUÍE OS NOSOS PASOS

Para que nas nosas comunidades non caiamos na tentación nin do poder nin da imposición, esforzándonos por ter un trato igualitario e un compromiso común en responsabilidade; OREMOS.
SEÑOR, QUE A IGUALDADE GUÍE OS NOSOS PASOS
Para que nós, no trato persoal, non fagamos diferenzas entre as responsabilidades de ser mulleres e homes, tanto na Igrexa como nos demais ámbitos da realidade social, OREMOS.

SEÑOR, QUE A IGUALDADE GUÍE OS NOSOS PASOS

Grazas, Señor, por lembrarnos que temos que estar atent@s para non caer na tentación de impoñer, mandar ,discriminar ou invisibilizar dentro da Igrexa e tamén fóra dela. PXNS. Amén.

PENEIRANDO A REFLEXIÓN

“Hoxe segue a ser importante lembrar a homes e mulleres de boa vontade que deben compartir os seus bens cos máis necesitados mediante a esmola, como forma de participación persoal na construción dun mundo máis xusto. Compartir con caridade fai á persoa máis humana, namentres que acumular supón o risco de embrutecerse, xa que se pecha no seu propio egoísmo. Podemos e debemos ir mesmo máis alá, considerando as dimensións estruturais da economía... Como ten repetido moitas veces o maxisterio da Igrexa, a política é unha forma eminente de caridade. Tamén o será ocuparse da economía con este mesmo espírito evanxélico, que é o espírito das Benaventuranzas”. (Da mensaxe para a Coresma 2020 do papa Francisco).