Ir al contenido principal

24 domingo TO B 2021

NON SEMPRE HAI QUE FIARSE DOS DOUTRINALMENTE SEGUROS, ÁS VECES SON MORALMENTE INACEPTABLES

CANTO GOZOSO

· ENTRADA: Vinde axiña (Nº 10)

· LECTURAS: Douvos un mandato novo (Nº 18)

· OFERTORIO: O Señor é o meu pastor (Nº 27)

· COMUÑÓN: Eu sei de quen me fiei (Nº 64)

OLLOS ABERTOS

Moitas persoas, consciente ou inconscientemente, aspiran ao benestar e ao ben-vivir. O importante é vivir cada vez mellor, disfrutar de paz e seguridade, ter saúde, cartos, éxito... Quen posúe unha seguridade económica pode aspirar a conseguir o recoñecemento dos demais e a felicidade.

Pero iso crea un xeito de vivir tan superficial que só queda sitio para un deus milagreiro e para unha relixión reducida ao ámbito individual e privado das persoas, converténdose así moitas veces nun refuxio para intolerantes e esquizofrénicos. Buscamos a Deus e somos relixios@s coma un elemento máis de seguridade persoal, sen decatarnos que a fe está chamada a cuestionar a nosa vida constantemente.

Cómpre, pois, que escoitemos e reflexionemos sobre o que Santiago nos di hoxe na súa carta: “unha fe sen obras está morta por dentro”. Que a celebración que agora comezamos nos axude a descubrir e recoñecer a Deus na realidade cotiá, e a actuar coma homes e mulleres de fe nela.

CORAZÓN MISERICORDIOSO

ö Porque somos insensibles ao que lle pasa aos irmáns e ás irmás que sofren, SEÑOR, QUE TE DESCUBRAMOS NA NOSA VIDA.

ö Porque son demasiadas as ocasións nas que nos deixamos levar do pesimismo de quen pensa que nada pode cambiar, e que é mellor que as cousas sigan igual, CRISTO, QUE TE DESCUBRAMOS NA NOSA VIDA.

ö Porque moitas veces esquecémonos de que unha fe sen obras é unha fe morta, rutineira e baleira, SEÑOR, QUE TE DESCUBRAMOS NA NOSA VIDA.

PALABRA PROCLAMADA   

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS 

O Señor Iavé abriu o meu oído,

e eu non me rebelei, non me botei para atrás.

Ofrecín o lombo ós que me azoutaban, e a miña cara ós que me arrincaban a barba.

Non escondín a miña cara dos insultos e das cuspiñadas.

Pero o Señor axudarame,

por isto non me sinto avergonzado, e poño a miña cara coma un diamante,

pois sei que non me avergonzarei.

O que defende a miña causa está cerca.

¿Quen litigará comigo, cando comparezamos ante a comunidade?

Quen traballa a miña xusta sentencia está detrás de min.

O Señor Iavé axudarame: ¿quen será o que me declare culpable?

Palabra do Señor. 

 

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE SANTIAGO

Irmáns benqueridos, ¿que proveito lle trae a un dicir que ten fe, se non ten feitos? ¿Acaso o poderá salvar esa fe? Se un irmán ou unha irmá andan espidos e necesitados do pan de cada día, e vai un de vós e dilles: "ídevos en paz, quentádevos e fartádevos", pero non lles dá aquilo que lle cómpre ó seu corpo, ¿que proveito levan? Pois o mesmiño pasa coa fe: se non ten feitos, leva a morte no seu cerne.

Pode dicir alguén: "ti tes a fe, eu teño os feitos". ‑Móstrame a túa fe sen feitos que eu polos feitos heiche de mostrar a miña fe.

Palabra do Señor. 

PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Ia Xesús cos seus discípulos cara ás aldeas de Cesarea de Filipo, e polo camiño preguntoulles:

-       ¿Quen di a xente que son eu?

Eles responderon:

-       Uns, que Xoán Bautista; outros, que Elías; e outros, que algún dos profetas.

El preguntoulles a eles:

-       ¿E vós, quen dicides que son?

Respondeu Simón Pedro:

-       Ti es o Mesías.

E prohibiulles diciren nada a ninguén.

Entón, con toda claridade, empezou a adoutrinalos acerca de que era preciso que o Fillo do Home padecese moito, e que o rexeitasen os anciáns, os Sumos Sacerdotes e mais os letrados; que o ían matar, e que ós tres días había resucitar.

Explicoulles isto con toda claridade. Entón Pedro, colléndoo á parte, empezou a rifarlle. Pero Xesús volvéndose cara ós discípulos, reprendeuno:

-       ¡Arreda de min, Satán, que ti non te me deixas guiar por Deus, senón polos homes!

E chamando á xente onda os seus discípulos, díxolles a todos:

-       Se alguén quere vir comigo, que renuncie a si mesmo, cargue coa súa cruz, e que me siga. Pois o que queira poñer a salvo a súa vida, perderaa; pero quen perda a súa 

Palabra do Señor.

 

PALABRA REMOÍDA

Si somos crentes é porque coñecemos a Deus. Isto que afirmamos coas palabras “Ti es o Mesías”, tamén temos que afirmalo cos nosos feitos e coa nosa vida, coa nosa implicación. Deus sae ao noso encontro cada día n@s pobres, n@s necesitad@s, nas humildes e sinxelas tarefas de cada día (nas agradables e nas que non o son tanto), no trato coas familias, cos veciños... e aí é onde debemos confesar: “Ti estás aquí”, “Ti faste presente aquí”. Esa é a difícil e fermosa tarefa que o Señor pon diante de nós: ser sementadores do Reino. 

Por iso, o recadiño que Santiago lle envía aos destinatarios aos que lles escribe a súa carta, vén moi ben para que nunca esquezamos que ortodoxia e ortopraxe son dúas caras da mesma moeda. Porque claro, a tentación de reducir a fe ao ámbito das sancristías e dos templos, nos que tod@s nos atopamos moi a gusto, é moi grande. Pero sería unha fe morta, como ben di Santiago, se ao botar os pés fóra do templo deixamos nel ao Deus no que cremos para vivirmos nunha moral e unha vida sen Deus, explotando, insultando, calumniando, pisoteando a quen sexa con tal de conseguir poder.. seremos ortodoxos, doutrinalmente seguros... pero a nosa ortopraxe brilla pola súa ausencia. Porque ter fe é algo máis, é vivir sabedores de que Deus é compañeiro e alento no camiño sempre e en todo momento.

Porque @s que nos confesamos seguidores de Xesús no noso tempo estamos a entrar con frecuencia nun xogo perigoso á hora de manifestar as nosas conviccións crentes e a nosa fe; porque parece que só hai dous xeitos de facer isto presente:

·      por un lado a marrullería da intolerancia, o “ordeno e mando”, a cega obediencia, a postura de “que perseguid@s estamos, que mal nos tratan”.

·      por outra banda, estaría a postura de identificar a fe só co culto, coa asistencia a unhas celebracións que non comprometen a vida máis que 30-45 minutos á semana.

Non é éstrano, pois, que cando lle preguntamos á xente sobre o que é importante na súa vida, a relixión non apareza por ningún lado, ou se aparece é coma un contravalor, coma algo negativo. E iso a nós, que nos dicimos cristiáns e cristiás ten que cuestionarnos. Porque hoxe Xesús tamén nos está a preguntar quen son eu para ti?. Se cadra, as respostas serán moi variadas: un xuíz, un tapaburatos, un mago, un tolo, un irmán.... E esa resposta que nós deamos manifestará as nosas convicións. Que sexamos quen de transmitir, de palabra e coas nosas obras, que Deus é alento e forza nun fermoso proxecto: SEMENTAR FRATERNIDADE.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Poñámonos na man do Señor. El invítanos a pasar polo mundo enchéndoo de compromiso e esforzo para que ninguén se sinta esquecido e excluído, e digamos xunt@s:

QUE A FE SEXA ALENTO NO CAMIÑO

·      Pola Igrexa, comunidade de fe comprometida na construción dunha sociedade mellor, para que nos esforcemos cada día en ser no medio do mundo palabra viva de amor e cercanía para quen se sente triste e solo, Oremos.

QUE A FE SEXA ALENTO NO CAMIÑO

·      Polas nosas comunidades parroquiais, para que non esquezamos nunca que a fe sen as obras non é máis que un enganabobos, pero non compromiso sincero e solidario de amor, Oremos.

QUE A FE SEXA ALENTO NO CAMIÑO

·      Por tod@s e cada un de nós, que recoñecemos a Xesús como Mesías, para que vaiamos pondo na nosa vida de cada día o noso esforzo na creación de recunchos de tenrura e misericordia, Oremos.

QUE A NOSA FE SEXA ALENTO NO CAMIÑO

Grazas, Señor, porque un día máis pos diante de nós un proxecto de amor que nos invitas a ir realizando cada día, para darlle así sentido a nosa vida. PXNS. Amén.

RECENDO DE GRATUIDADE

Confesar que Xesús é o Mesías implica: 

  • aceptalo na nosa vida coma o enviado de Deus, que nos trae a salvación e a liberación definitivas de todas as nosas cativeces.
  • non rendernos diante das dificultades da vida, segur@s de que camiña ao noso carón.
  • ser sementadores de paz e diálogo, deixando atrás crispacións, rivalidades e desencontros.
  • apostar porque fronte ao desánimo e á desesperanza, outro mundo é posible, depende de nós.
  • alento para facer dos lugares onde estamos (familia, traballo, parroquia, sociedade...) lugares de humanización.
  • facer unha opción radical pol@s máis pobres e pequen@s da terra.
  • mirar cada día coma unha páxina en branco, na que temos que deixar a nosa pegada.
  • ilusionarnos diante de novos proxectos, camiños e opcións que nos desinstalan da nosa rutina e nos fan espertar do noso adormecemento.
  • asumir que a nosa vida xa non é para nós, senón que é unha vida para os demais.
  • ter presente que xustiza, caridade, solidariedade, desenvolvemento, coherencia... son algo máis que palabras bonitas, son o xeito de vivir a nosa fe.

Comentarios

Entradas populares de este blog

Venres Santo 2021

  (Quen preside/dirixe a celebración, comeza poñéndose en actitude de adoración diante do monumento.) Da cruz de Xesús ás cruces do noso tempo CANTOS Entrada .-  Seguirei os teus pasos (Nº 103) Lecturas .- Ergo os meus ollos (Nº 112) Adoración da cruz .- Pai, Pai  Comuñón . Acharte presente (Nº 51)  SEGUIREI OS TEUS PASOS              A sobriedade marca a liturxia do Venres Santo. A celebración de hoxe invita ao silencio, á revisión interior, a facer a nosa reflexión sobre cales son as nosas decisións: desde onde as tomamos, se somos conscientes de que non sempre acertamos, de incorporar a fraxilidade e a capacidade de equivocarse no discernimento previo... Non estamos a falar de si somos dun ou doutro equipo, de algo accesorio, senón de cales son as liñas mestras desde onde queremos camiñar na vida. Esas liñas que nos orientan e nos van dicindo que non todo é igual nin que tampouco todas as decisións teñen nin o mesmo valor nin as mesmas consecuencias.  A celebración de hoxe chámanos,

Xoves Santo 2021

  Tarde de amor vivido, celebrado e compartido CANTOS   Entrada: Déixate querer (Nº 61) Lecturas: O amor é o meirande (Nº 120) Ofertorio: Onda ti, noso Pai (Nº 121) Comuñón: Pan do ceo, pan de vida (Nº53)         Procesión ao Monumento:  Quédate, Señor, connosco (Nº 63) DEIXÁNDONOS QUERER           Comezabamos cantando Déixate querer. Toda unha invitación a poñer o mellor de cada un/ha de nós, para poder celebrar con paz, esperanza e dispoñibilidade este encontro comunitario de Xoves Santo. E que mellor que facelo deixándonos querer por Aquel que, pasou facendo o ben, e nos deixou  este sinal de Mesa compartida para facer memoria agradecida da súa presenza.          Poñamos logo o mellor de nós para saír da celebración co fortalecemento de quen non se vén abaixo nas dificultades nin tampouco se retrae ante canto nos pide facer da fraternidade luz e guía da nosa vida. NA GRANDEZA DO SEU AMOR MISERICORDIOSO ·        Polas faltas de amor coas que puxemos distancia na relación coas demais

Pentecoste 2021

    FAGAMOS POSIBLE QUE O ALETEXO DAS ÁS DO ESPÍRITO AFASTE O NOSO PESIMISMO CANTO GOZOSO ö   ENTRADA:  Que ledos hoxe estamos (Nº 5) ö   LECTURAS:  Manda o teu Espírito (Nº 126) ö   OFERTORIO:  Recibe Señor (Nº 31) ö   COMUÑÓN:  Non vou só (Nº 60) ABRINDO O CORAZÓN Cincuenta días despois do domingo de resurrección, chegamos ao remate do tempo de Pascua: Pentecoste. Tempo para reinventarnos, ilusionarnos e sentir a ledicia de ser comunidade, de non caiñar sos, de sabernos compartindo un mesmo proxecto, o de Xesús, desde culturas, linguas, países e situacións vitais distintas. Pero sempre deixándonos levar da forza e do aléiteo do Espírito como impulsor das nosas presenzas e do noso camiñar cotián. Hoxe chegamos ao remate deste tempo pascual, pero a vida segue. Xesús non nos deixa. Esforcémonos para que non sexamos nós os que nos imos afastando del. UN CORAZÓN MAGOADO û    Para que non deixemos que o desánimo nos roube a esperanza;  SEÑOR, QUE SUPEREMOS OS NOSOS DESACOUGOS. û    Para qu