Ir al contenido principal

QUE A FIDELIDADE NON A CONVERTAMOS EN INTRANSIXENCIA

(Da tentación neoconservadora, líbranos, Señor)

PÓRTICO

Ocorre demasiadas veces que apelando á necesidade de ser fieis á mensaxe de Xesús e á comuñón eclesial, moitos dos que se chaman a eles mesmos defensores da fe e da fidelidade, queren confundirnos cos seus discursos cheos de intransixencia e intolerancia, inda que a envolven en palabras como amor á Igrexa, comuñón eclesial, ou mesmo fidelidade á Tradición. Temos que ter os ollos ben abertos,e os oídos moi atentos para non deixarnos engaiolar por estes “falsos profetas” que o único que buscan é unha Igrexa enfrontada co mundo e chea de crispación.

Porén Xesús fálanos sempre de saber escoitar, de acoller, de aprender a integrar toda a riqueza do Evanxeo nas múltiples e variadas culturas e tempos. E que o aprendamos a facer con insistencia, sen cansarnos.

Que a celebración que agora comezamos nos esperte a este estar atentos ao vento do Espírito no medio do noso mundo.

PERDÓN

  • Das nosas intransixencias, que ocultan e empobrecen o Evanxeo, Líbranos, Señor.
  • Do noso confundir o esencial co accesorio dentro da vivencia da fe, Líbranos, Cristo.
  • Da tentación de querer impor aos demais como Palabra Túa, o que só é pensamento propio, Líbranos, Señor.

REMUÍÑO

Pregoa a palabra, insiste a tempo e a destempo, corrixe, reprende, aconsella con toda a paciencia que require a doutrina.

Como nos fai falta recuperar o sentido e a forza coa que Paulo nos falaba da insistencia!. Inmersos nunha cultura na que todo é efémero, e na que a todo se lle pon data de caducidade, a Palabra segue a falarnos de constancia, insistencia, esforzo, paciencia... valores todos eles á baixa nesta sociedade de “mercaderes” na que temos convertido o mundo. E claro, a Igrexa, que forma parte deste mundo, non queda allea a este mercadeo. Todo se rebaixa con tal de non perder número, e en pouco se ten a calidade. Que máis dá se detrás da celebración dun sacramento hai ou non fe!. Que máis dá se a preparación cara a comuñón foi pausada, comunitaria, integradora da persoa no vida social e na comunidade cristiá!. Que importa que reduzamos a vivencia da fe a unha pura pastoral funeraria, pero que proporciona moitos e bos beneficios para o peto daqueles que así o fan!. Que importa cales son as motivacións que hai detrás e animan a pedir da Igrexa isto ou aquilo!. Que... Deste xeito acabamos tamén nós, ao interno das nosas comunidades, e no deseño dos proxectos de pastoral, máis agoniados polo número que pola calidade. Impórtanos máis ser moitos, que ser doutro xeito, de ir contracorrente, de loitar e esforzarse por outra Igrexa posible. Diante desta tentación, tantas veces consentida, Paulo invítanos á constancia, ao esforzo, á sinceridade das opcións e decisións en todos e cada un dos ámbitos da vida. A que non deixemos atrás o que son valores, principios, actitudes fundamentais que nos leven a estar no medio do mundo con visión positiva e integradora, si e sempre, pero tamén sen renunciar á frescura dunha mensaxe que moitos queren ocultar ou ensombrecer por ser política, social e relixiosamente incorrecta.

Orar sempre, sen cansar

A forza nesta loita, no esforzo por darlle á vida de fe un sentido positivo, nobre, buscador de xustiza e fomentador de participación, temos que buscala non na nostalxia do pasado, ou na dogmatización pretendidamente ortodoxa, senón na apertura á voz de Deus, que nos vai falando desde as realidades do mundo daquilo que nos dicía o concilio cando falaba dos “signos dos tempos”. Aprender a descubrir a Deus no cotián, no pequeno de cada cousa e de cada día; aprender a descubrir que Deus fálanos no día a día de cada quen: no que alegra o corazón e tamén no que o entristece porque nos produce dor, pena ou rabia. Aí temos que esforzarnos por ver tamén a voz, a presenza de Deus. E iso non poderá ser posible se non entendemos a oración como un agasallo de gratuidade que Deus nos fai cada día para descubrilo e así poder dialogar con El. Sen cansarnos, sen poñer nin tempos nin límites, sen deixarnos levar da tentación de deixalo porque as cousas non van como a nós nos gustaría. Como se a Deus o poderamos comprar cos nosos rezos ou as nosas promesas. Non, a oración da que nos fala Paulo é a oración da confianza, a dispoñibilidade, a entrega xenerosa e solidaria. Sen tempo nin chantaxes.

E logo Deus non lles vai facer xustiza ós seus elixidos, que claman día e noite, e non vai ter paciencia con eles?

E porque El non impón, senón que escoita, canto temos que aprender!; e porque El non esixe, senón acompaña, canto temos que descubrir!; e porque El non maltrata, senón que acubilla, canto temos que deixar atrás!. Pídenos que aqueles que nos chamamos oíntes da súa Palabra, sexamos quen de poñernos ao fronte desa fermosa tarefa de non deixar a ninguén atrás, de non favorecer procesos excluíntes, de non adoptar actitudes intolerantes, de non pactar, moitas veces buscando só o noso propio beneficio, con aqueles que o único que buscan é, desde o trato inxusto, aproveitarse dos que menos teñen e poden, para así facelos vivir sempre na dependencia. Abrámonos de verdade, e dunha vez por todas á escoita da Palabra, para entón descubrir que o Deus ao que lle rezamos e no nome do que nos reunimos cada semana, é o Deus que nos pide que fagamos xustiza, que sexamos pacientes, que non nos deixemos levar nin pola forza da masa nin polo efémero do individualismo egoísta e dominador.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Poñámonos en disposición de compartir ledicias e tristuras, sabendo que non é o que dicimos, senón o esforzo que poñemos nas cousas, o que fai que a oración sexa constante e profunda. E digamos desde a confianza:

QUE A TÚA PALABRA MOVA A NOSA VIDA

¨ Para que a Igrexa, sexa un verdadeiro berce onde nos sintamos acollid@s e escoitad@s cando a tristura, o desamor, a inseguridade e a dúbida se fagan presentes na nosa vida, OREMOS.

QUE A TÚA PALABRA MOVA A NOSA VIDA

¨ Polas nosas comunidades, portas abertas a túa presenza, para que dende un compromiso activo, mostren as persoas a túa palabra que é sempre nova, e sexan quen de vivila con intensidade, de explicala con autenticidade e de proclamala ditosamente, OREMOS.

QUE A TÚA PALABRA MOVA A NOSA VIDA

¨ Por cada un e cada unha de nós, para que na nosa vida esteamos sempre dispost@s a buscar tempiños de silencio e reflexión para poñernos na túa man e para escoitar a túa voz, que nos fala de xustiza, fraternidade, austeridade, paz e amor, OREMOS.

QUE A TÚA PALABRA MOVA A NOSA VIDA

Grazas, por invitarnos unha vez mais á confianza desde unha oración leda, viva e entroncada coa nosa vida de cada día. P.X.N.S. Amén.

REFLEXIÓN

Nunca fagas nada só.

A compaña da xente éche necesaria,

a compaña de Deus tamén.

Ao pe da túa soidade,

ao pe da túa debilidade,

alí están moitos da comunidade,

alí está tamén Deus.

Cando o teu pecado te entristeza,

cando o poderío dos grandes abuse de ti,

conta cos teus compañeiros e compañeiras,

conta tamén con Deus.

Non te encerres en ti mesmo,

non o basees todo nas túas forzas;

acolle en ti aos teus amigos,

acolle a amistade de Deus.

A pesares dos tropezos da vida,

a pesares das desgrazas que sofres,

aprende a confiar nas persoas,

aprende a confiar en Deus.

A comunidade pode fallar,

@s amig@s e veciñ@s pódenche fallar,

Deus sempre estará por ti

con todo o seu amor e o seu poder.

(M. Regal “Un caxato….; páx. 160-1)

CANTOS

Entrada: Vinde axiña

Lecturas: O Señor é o meu Pastor

Ofertorio: Deixade esta terra

Comuñón: Grazas, Señor, graciñas

Comentarios

Entradas populares de este blog

Pentecostes 2026

PENTECOSTES: O MILAGRE DE NON SER LADRILLOS IGUAIS SENÓN PEZAS VIVAS DA DIVERSIDADE CANTO GOZOSO   ö ENTRADA: Vinde axiña (   10     ) ö ASPERSIÓN: A auga do Señor (Nº 125) ö LECTURAS: Manda o teu Espírito ö OFERTORIO: Sementar, sementarei ö COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55) MIRADA AGRADECIDA Hoxe pechamos o tempo de Pascua, e facémolo do mellor xeito posible: co cumprimento por parte de Xesús da súa promesa de non deixarnos na orfandade, senón de agasallarnos co Espírito Santo. E se pensamos neste Espírito, a mellor imaxe non é a dun coro onde todas as persoas cantan a mesma melodía coa mesma voz. O Espírito parécese máis a unha gran orquestra, onde cada instrumento é totalmente diferente, ten o seu propio timbre, o seu propio xeito de soar e o seu propio acento. O milagre non é que o violín soe a trompeta, senón que cadaquén, estando ben afinada e ben afinado na súa propia identidade, contribúa a crear unha música final que a ningun...

Corpus 2026

ELIXE AMAR. ELIXE COMUNIDADE... ASÍ NINGUNHA PERSOA TERÁ QUE RECIBIR MIGALLAS. CANTO GOZOSO ENTRADA: Pan do ceo, pan da vida (Nº 54) LECTURAS: Ti es o pan do ceo (Nº 33) OFERTORIO: Quédate, Señor, connosco (Nº 63) COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 120) PARA NON PERDER O PASO Hoxe celebramos o Corpus Christi, o Día da Caridade, e facémolo co corazón de festa pero cos pés afincados no chan. Moitas veces corremos o perigo de reducir este día a unha procesión fermosa, a custodias brillantes e a efémeras alfombras de flores. Pero o Corpus é o recordatorio de que Deus non quedou nunha teoría, senón que se fixo pan para poder ser alimento e para poder ser compartido. Non o esquezamos: o deserto segue aí fóra. O deserto da soidade da xente maior, o deserto da falta de oportunidades da mocidade, o deserto de tantas familias que non teñen vivenda ou que non chegan a fin de mes. E neses desertos resoa con forza a chamada deste ano: Elixe amar, elixe comunidade. Porque a caridade non é dar as sobr...

2 Nadal 2026

  PERSOAS BENDICIDAS NA PALABRA ENCARNADA     CANTO GOZOSO           - Entrada: Que ledicia (nº 4)          - Lecturas: Con tódalas criaturas (Nº 22)          - Ofertorio: Na nosa terra (Nº 36)    - Comuñón: Acharte presente (Nº 51)   A MAXIA DE ABRIR OS OLLOS Escoitaremos hoxe na proclamación da palabra que somos persoas bendicidas por Deus. Unha bendición que temos recibido na Palabra Encarnada que, como dicíamos o día de Nadal, faise dos nosos para que nós poidamos ser Del. Pero grazas á Encarnación non só somos persoas bendicidas, senón elixidas para facer do Deus Amor presenza viva a través do noso testemuño.  A isto se nos convida neste tempo de Nadal: no medio de tanto balbordo chámasenos a facer silencio dentro de nós para escoitar a súa chamada; no medio de tanto lucerío invítasenos a descubrir a Luz verda...