DOMINGO 25 TO 2010

Cando a oración non é mercantilismo e si gratuidade agradecida, Deus non é o ogro que nos asusta, senón o Pai/Nai que nos quere

Pórtico

Acostumados a distribuír o noso tempo en función das cousas que temos que facer, pode pasarnos que cando ese tempo se refire á dimensión espiritual tamén a entendamos como algo que podemos comprar e pagar ben por ela; sen ser capaces de diferenciar o que esta dimensión nos aporta, e a que comprensión de nós e do mundo nos abre. Ao facelo así, podemos acabar caendo, acostumados como estamos a facelo noutros ámbitos da vida, nunha concepción mercantilista, onde todo se compra e se vende en función dos cartos que un teña ou da posición que ocupe na sociedade.Non é entón estraño que o sentido de gratuidade, agradecemento, comuñón solidaria, xustiza… se afasten da idea que temos do relixioso, e da idea que asociamos ao concepto Deus. Porén, a imaxe de Deus que vai aparecendo ao longo dos textos que cada domingo proclamamos nas celebracións, é unha imaxe totalmente distinta: amigo, achegado, preocupado polo que nos pasa, chamando sempre a recoñecer e respectar a dignidade dos demais… En fin, todo o contrario do Deus ogro que todo o come e só busca aproveitarse e enganar buscando obter beneficio e submisión.

Que saibamos descubrir, na reflexión, no silencio, na solidariedade e no compromiso con toda causa xusta, ao Deus cristián que nos quere e nos invita a vivir na gratuidade.

Perdón

Polas veces en que non escatimamos medios para conseguir enriquecernos a costa de explotar aos demais, SEÑOR, ALÉNTANOS NA CONVERSIÓN.
Por esquecer as mais das veces que a oración é comuñón contigo e non petición que se compra e paga, CRISTO, ALÉNTANOS NA CONVERSIÓN.
Polas veces nas que nos creamos falsas necesidades que nos invitan a comprar, a acaparar, a posuír cousas que en realidade non precisamos, SEÑOR, ALÉNTANOS NA CONVERSIÓN.

Remuíño

texto do profeta Amós ten que facernos pensar en como estamos a vivir nós hoxe a fe. Acostumados a reducila a prácticas ou costumes, o profeta fai unha chamada de atención que moi ben nos leva a espertar do sono e do soño de facer da fe unha adormedeira da conciencia, e da ausencia da necesidade de concretar e expresar no que facemos e vivimos cada día, o que rezamos e lemos nos textos. É verdade que isto suponnos loitar contra a práctica, de tantos anos!, de entender a fe como un costume, algo herdado ou puramente cultural, sen darnos conta de que crer é identificarse, deixarse namorar por unha persoa, Xesús de Nazaret. Pero non ha ser este un namoro de idealismos baleiros e sen concreción na vida; ao contrario: desde aquí temos que entender a insistencia do profeta no respecto e na dignidade que ten toda persoa. E cando utilizamos esta expresión estámonos a referir a alguén que é capaz de aledarse e disfrutar de situacións e momentos, pero tamén á que sofre, á que lle chegan momentos de dor e tristura, a que se rebela contra todo comportamento que a trata como se fose un obxecto ou cousa. A persoa concreta, real, que vive nun espazo, nun tempo, que fala unha lingua determinada e á que se lle abren ou pechan as portas nas que chama. No momento nada fácil que estamos a vivir, onde as persoas moitas veces son soamente números, axustes contables ou "danos colaterais", achegarnos a esta palabra é recuperar as razóns para vivir a fondura desde a que comprometerse na loita por todo o humano, lévanos a recuperar a frescura dunha palabra que sendo viva, quere seguir estando na vida de cada un de nós; polo que a denuncia de todo o que eclipse, ningunee ou pretenda impor e dominar á persoa, chámese: asoballamento, corrupción, opresión, inxustiza, engano, exterminio de xente… é afastarse do seguimento do proxecto de Deus e traizoar a esixencia irrenunciable de todo cristián de defender sempre os dereitos que leven á persoa a ser máis e mellor persoa.
E onde atoparemos a forza que nos vai impedir claudicar e caer na rede do desencanto e do abuso de poder?. Paulo, na segunda carta a Timoteu danos a clave respecto do onde e do como: na oración. Pero ha ser esta unha oración viva, chea de canto nos preocupa e pasa, que sabe agradecer, que descubre o valor e o sentido de non excluír a ninguén, de saber que todos somos fill@s de Deus e posuímos a mesma dignidade, polo que nin a exclusión nin as diferenzas han encher de contido e vida o que rezamos persoal e comunitariamente. Unha oración non excluínte, senón universal; unha oración na que non pode haber bos e malos –rezando por uns e esquecéndome dos outros-; unha oración que supera a tentación maniquea de todo para uns e nada para outros –se fora así, onde estaría a xustiza de Deus?- .Inda que os cristiáns, con poder e sen el, a teñamos convertido en maniquea, non deberemos confundir a Deus coas mediacións, nin reducilo á pobreza dos intereses nosos ou doutros. A oración non pode servir para que teñamos a idea de que o podemos comprar. Orar debe levarnos a reflexionar sobre o sentido, a maneira, o xeito, a comprensión da vida e do que vivimos: son e quero. Cómo, por que e para que rezamos?. Para gañar a Deus para a nosa causa?. Aquí está o gran erro: pretender facer a Deus a nosa imaxe e semellanza, cando en realidade é ao revés, somos nós, non El, os que fomos creados a súa imaxe. Non pretendamos compralo, tampouco asentemos a fe nesta visión empobrecedora, redutiva e puramente mercantilista de Deus. Non podemos confundir –polo interese quérote Andrés– a Deus, a Virxe, aos santos coas orquestras, os foguetes ou os gaiteiros. Saber separar, aprender a colocar cada cousa no seu sitio conlevará tamén aprender a purificar a fe e a distinguir e comprender o que ha ser motivo de xolda, festa, diversión… do que debe ser oración, gratuidade, convicción... A ORACIÓN NON É MERCADO, só coas mans limpas e o corazón sen ira poderemos valorar, entender e disfrutar de toda a riqueza que esconde unha actitude orante para un crente.
E isto irá facéndonos cada vez mellores persoas, como nos di o Evanxeo. Entender que esixe e supón crer no Deus cristián, descubrir que, desde a forza que nos da a oración nun Deus salvador que nos pide saír dos templos para deixarnos acompañar por El na vida, faranos máis honestos, sinceros e sempre sen medo nin vergoña, coherentes. El alenta a nosa vida, e desde El descubrimos que non é no engano aos demais, senón na búsquea do ben común na participación e o respecto á pluralidade –eclesial e social– onde a fidelidade e o amor a Deus adquiren o seu verdadeiro sentido.

Oración da comunidade

Recollendo a túa invitación da universalidade da oración, unímonos para compartir ledicias e dificultades dicindo xuntos: