Ir al contenido principal

Domingo 26 TO 2010

MIGALLIÑAS DE AMOR

PÓRTICO

Ata hai ben pouco tempo o noso ritmo aloucado de vida fíxonos crer que nada se nos podía negar, que con ter cartos todo era posible. Para que pensar no futuro –diciamos-, se quizais nunca o poderei disfrutar?. O que vale e serve é o vivir ao día, o presente, o momento… e facelo a tope, sen preocuparnos do que logo virá, nin do que lle pasa aos outros. Viviamos coma Epulóns sen compartir nin unha migalliña do noso pan con tantos Lázaros.

E entón, cando ninguén a esperaba, chegou a crise, maldita crise!. Unha crise que foi deixando a moitos nas beiras, sen traballo e polo tanto sen poder pagar as súas débedas, sen ilusións, sen esperanza. Unha crise que nos pillou co pé cambiado. Unha crise que nos fixo tomar conciencia de que non é na soberbia de quen vive por riba das súas posibilidades onde atopamos sentido, senón na sinxeleza de quen busca vivir con dignidade e ser feliz vivindo co necesario, e que descubre que as pequenas cousas seguen a ser importantes; que nada nin ninguén debe ser desprezado, que na dificultade, detrás dos números: un millón, tres millóns ou catro millóns e medio, escóndense dramas humanos de moitas persoas que están a sufrir as consecuencias dunha sociedade que ten esquecido, que é a persoa, non as cousas, o importante, e a razón pola que paga a pena falar de solidariedade. Que esta celebración que agora comezamos nos axude a non esquecer que non é máis feliz quen máis ten, senón quen menos precisa; pero que tod@s precisamos dunhas migalliñas de amor.

O PERDÓN

  • Por non termos sabido descubrir e transmitir o que significa a austeridade, SEÑOR, QUE SÓ DERROCHEMOS AMOR.
  • Pola nosa falta de sinceridade con nós mesmos e os demais, CRISTO, QUE SÓ DERROCHEMOS AMOR.
  • Porque seguimos equivocados, pensando que a fe tamén é reducible a un negocio no que se paga polos favores recibidos, esquecendo a gratuidade e o amor, SEÑOR, QUE SÓ DERROCHEMOS AMOR.

REMUÍÑO

  • MUNDO RICO VERSUS MUNDO POBRE:
    Hoxe coma nunca, o cadro que nos debuxa o profeta Amós segue a ter unha vixencia tremendamente actual: o chalé da serra ou na primeira liña de praia, o iate, o coche último modelo, as xoias….marcan o poder dos cartos e todos nós, en maior ou menor medida, sentímonos seducidos por el. A denuncia profética ten que valernos de aviso aos que pertencemos aos países ricos, ao mundo desenvolvido. E, sobre todo, ten que estimularnos a comprometernos na causa dos pobres; porque non podemos esquecer que é a opulencia dos poderosos a que produciu unha fenda para separalos dos pobres. Nun mesmo mundo, fogar de todas as persoas, casa común de irmáns e irmás fill@s dun mesmo Pai, uns viven no inferno, sometidos a suplicios, torturas e enfermidade. Fixemos do mundo un lugar abominable no que uns poucos retiveron para si as vantaxes, os beneficios, os recursos e os bens, mentres consentimos que o 85% restante da humanidade se debate no medio das carencias, enfermidades e opresión. E este abismo que abrimos entre ricos-pobres, norte-sur, desenvolvido-subdesenvolvido…. non se pode minimizar por medio de esmolas, asistencialismo e parches que deixen a nosa conciencia tranquila, senón que cómpre eliminar esta distancia pola vía da xustiza, da misericordia e da solidariedade.
  • CUARTO MUNDO:
    Pero tamén dentro do noso mundo desenvolvido, tecnificado, rico… atopamos cada vez máis persoas que viven na pobreza e que quedaron á marxe da sociedade: parad@s, anciáns, inmigrantes, traballadores explotados polas empresas de traballo temporal, drogradictos…. conforman a face de Lázaro neste século XXI no que só escoitamos falar da crise. E nós… que facemos para axudal@s?, estamos dispost@s a perder do noso para repartir con eles?, estamos dispost@s a facer xustiza... ou seguiremos sendo Epulóns, consumidores egoístas do banquete?.    
  • MIGALLIÑAS DE AMOR:
    E aínda podemos concretar máis: no noso mundo desenvolvido hai moitas persoas que ao mellor non están precisadas do pan material, pero que precisan doutro tipo de pan neste mundo rico pero deshumanizado: o pan da nosa compaña, o motivo pan do noso sorriso, o pan do noso ánimo, o pan da nosa escoita…. Porque non nos enganemos: vivimos no mundo da opulencia e da tecnoloxía; pero nun mundo no que a xente está soa, no que as cidades cada vez máis son só dormitorios, no que cada vez hai máis xente deprimida, desesperanza, estresada, insatisfeita… que non atopa un para erguerse cada mañá.

    As cousas poden e deben cambiar aquí e agora; está nas nosas mans, non podemos esperar que veñan os mortos a espertarnos do sono da insolidariedade e da opulencia. Temos a Palabra que nos esperta, estamos dispost@s a escoitala?.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Presentámosche agora as nosas peticións comunitarias dicindo:

SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á TÚA XUSTIZA

  • Pola Igrexa, para que sen medo a perder poder económico, prestixio social ou apoio do poder, saiba ser no medio do mundo a voz dos que non teñen voz, dos últimos, dos marxinados, esquecidos e silenciados, OREMOS.

SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á TÚA XUSTIZA

  • Polos países ricos, para que o Señor toque o noso corazón e deixemos de aproveitarnos, desprezar e manter aos países subdesenvolvidos na súa penosa e difícil situación, senón que pola contra traballemos a prol da igualdade e da xustiza social, OREMOS.

SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á TÚA XUSTIZA

  • Por todos os Lázaros deste mundo: enfermos, anciáns, parados, persoas soas… para que comprendan que Deus non os quere resignados á súa pobreza, senón que quere a súa dignidade, o seu compromiso, a súa reivindicación, OREMOS.

SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á TÚA XUSTIZA

  • Por cada un e cada unha de nós, para que a austeridade e a xustiza sexan na nosa vida puntos de referencia que nos leven a traballar para crear espazos de fraternidade e solidariedade nos que se faga posible o proxecto do Reino, OREMOS.

SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á TÚA XUSTIZA

Grazas, Señor por acompañarnos, escoitarnos, e mostrarnos o camiño da verdadeira felicidade: o servizo. PXNS.

PARA A REFLEXIÓN

Compartir para que todo o mundo viva;

esta é, Señor, a túa ensinanza,

o camiño que nos invitas a facer

para renovar a esperanza da humanidade.

Señor da Vida,

ensínanos a recoñecer os nosos dons.

Quizás parecen pouca cousa;

pero compartidos cos outros

serán semente de solidariedade fraterna.

Abres, Señor, as nosas mans

para que compartamos os nosos bens,

o noso tempo e os nosos dons;

para que fagamos un mundo máis fraterno.

Ensínanos a construír o teu Reino.

Esconde os nosos egoísmos e mesquindades.

Invítanos a dar máis que a recibir.

Móstranos o camiño da gratuidade e da doazón,

para que sexamos forxadores de comuñón e fraternidade.

Que fixeches polo teu irmán?.

Resoa nos nosos corazóns,

clara e lacerante, a túa palabra de vida.

Axúdanos a presentar as nosas mans,

Baleiras por dalo todo, Señor.

Todo porque os outros vivan máis.

CANTOS

  • ENTRADA: UNHA XUNTANZA DE AMOR
  • LECTURAS: CANTA O SOL
  • OFERTORIO: TODO O MUNDO UNHA FAMILIA
  • COMUÑÓN: O AMOR É O MEIRANDE

Comentarios

Entradas populares de este blog

Pentecostes 2026

PENTECOSTES: O MILAGRE DE NON SER LADRILLOS IGUAIS SENÓN PEZAS VIVAS DA DIVERSIDADE CANTO GOZOSO   ö ENTRADA: Vinde axiña (   10     ) ö ASPERSIÓN: A auga do Señor (Nº 125) ö LECTURAS: Manda o teu Espírito ö OFERTORIO: Sementar, sementarei ö COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55) MIRADA AGRADECIDA Hoxe pechamos o tempo de Pascua, e facémolo do mellor xeito posible: co cumprimento por parte de Xesús da súa promesa de non deixarnos na orfandade, senón de agasallarnos co Espírito Santo. E se pensamos neste Espírito, a mellor imaxe non é a dun coro onde todas as persoas cantan a mesma melodía coa mesma voz. O Espírito parécese máis a unha gran orquestra, onde cada instrumento é totalmente diferente, ten o seu propio timbre, o seu propio xeito de soar e o seu propio acento. O milagre non é que o violín soe a trompeta, senón que cadaquén, estando ben afinada e ben afinado na súa propia identidade, contribúa a crear unha música final que a ningun...

Corpus 2026

ELIXE AMAR. ELIXE COMUNIDADE... ASÍ NINGUNHA PERSOA TERÁ QUE RECIBIR MIGALLAS. CANTO GOZOSO ENTRADA: Pan do ceo, pan da vida (Nº 54) LECTURAS: Ti es o pan do ceo (Nº 33) OFERTORIO: Quédate, Señor, connosco (Nº 63) COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 120) PARA NON PERDER O PASO Hoxe celebramos o Corpus Christi, o Día da Caridade, e facémolo co corazón de festa pero cos pés afincados no chan. Moitas veces corremos o perigo de reducir este día a unha procesión fermosa, a custodias brillantes e a efémeras alfombras de flores. Pero o Corpus é o recordatorio de que Deus non quedou nunha teoría, senón que se fixo pan para poder ser alimento e para poder ser compartido. Non o esquezamos: o deserto segue aí fóra. O deserto da soidade da xente maior, o deserto da falta de oportunidades da mocidade, o deserto de tantas familias que non teñen vivenda ou que non chegan a fin de mes. E neses desertos resoa con forza a chamada deste ano: Elixe amar, elixe comunidade. Porque a caridade non é dar as sobr...

2 Nadal 2026

  PERSOAS BENDICIDAS NA PALABRA ENCARNADA     CANTO GOZOSO           - Entrada: Que ledicia (nº 4)          - Lecturas: Con tódalas criaturas (Nº 22)          - Ofertorio: Na nosa terra (Nº 36)    - Comuñón: Acharte presente (Nº 51)   A MAXIA DE ABRIR OS OLLOS Escoitaremos hoxe na proclamación da palabra que somos persoas bendicidas por Deus. Unha bendición que temos recibido na Palabra Encarnada que, como dicíamos o día de Nadal, faise dos nosos para que nós poidamos ser Del. Pero grazas á Encarnación non só somos persoas bendicidas, senón elixidas para facer do Deus Amor presenza viva a través do noso testemuño.  A isto se nos convida neste tempo de Nadal: no medio de tanto balbordo chámasenos a facer silencio dentro de nós para escoitar a súa chamada; no medio de tanto lucerío invítasenos a descubrir a Luz verda...