Necesitamos baixar da montaña, como Deus
lle pide a Moisés, para, cos pés no chan e os ollos cara deus, facer da fe
experiencia de liberdade que nos axude a crecer e madurar, dando razón da nosa
esperanza
Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
*
ENTRADA: Andarei na presenza do Señor (Nº 11)
*
LECTURAS: Escoita ti (Nº 26)
*
OFERTORIO: Recibe Señor (Nº 31)
*
COMUÑÓN: Pan do ceo (Nº 53)
ESCOITA ACTIVA
Na Biblia, cando se fala da montaña, quérese
facer referencia ao lugar onde está Deus. El está no alto. Porén, a primeira
lectura de hoxe pon en boca de Deus unha frase coa que se invita a Moisés a
baixar do monte, é dicir, a non evadirnos do que pasa ao noso redor. Deus non
quere que desconectemos da realidade, que nos illemos e convertamos a fe nunha historia que non ten nada que ver co
que pasa no mundo, co que nos ocorre cada día.
É esta toda unha chamada a que revisemos
cales son as nosas prioridades, e onde poñemos os obxectivos que desde a nosa
relación con Deus nos fan sentir que os pés teñen o seu apoio na terra e
esfórzanse sempre por poñer unha palabra de esperanza, unha man de colaboración
e un esforzo continuo por facer do mundo lugar de acollida e compromiso
solidario en traballar para que a vida sexa experiencia de encontro e non de
enfrontamento e división.
Que a celebración que agora comezamos remoa
os nosos corazóns para saír dela ledos e dispostos a ser sementadores de
esperanza.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
- Porque moitas veces buscamos evadirnos do que pasa ao noso redor creando mundos imaxinarios que traen tristura e non esperanza; SEÑOR, QUE DEIXEMOS ATRÁS A INDIFERENZA.
- Porque moitas veces non nos alegramos cos que volven, senón que os criticamos por ser de novo acollidos; CRISTO, QUE DEIXEMOS ATRÁS A INDIFERENZA.
- Porque nos sobran imposicións aos demais e fáltannos grazas e por favor polo moito recibido; SEÑOR, QUE DEIXEMOS ATRÁS A INDIFERENZA.
OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
*
Como diciamos na monición de entrada, o monte é lugar de
manifestación e presenza de Deus. No relato do libro do Éxodo que escoitamos
como primeira lectura, ponse en boca de Deus a invitación para que Moisés baixe
do monte; é dicir, non se evada nin desconecte dos problemas nin do que pasa na
realidade. A tentación sempre está en mirar para outro lado, buscar
xustificacións para non comprometerse, pensar que xa lle tocará a outros facer as
cousas. Porén, a fe cristiá, inda que moitas veces ao longo da súa historia non
o puxera en practica, é unha tarefa continua e constante por buscar solucións,
traballar por mellorar as cousas, esforzarse para non reducir a fe a actos
íntimos, privados ou desconectados do mundo real. A dimensión social da fe non
é algo novo nin que xurdira agora, no pontificado de Francisco. Non, a fe ten
unha necesaria e sempre urxente esixencia de afrontar problemas, de buscar
solucións, de comprometerse e esforzarse por traballar en facer a vida de todos
-Deus non distingue entre razas, continentes ou culturas- o máis humana e feliz
posible. Desde esta tarefa común é desde onde temos que situarnos e movernos;
acollendo a chamada que Deus lle fai a Moisés como unha chamada persoal a cada
un de nós a abandonar a comodidade do monte -as nosas rutinas, as nosas comodidades,
as nosas seguridades, a falta de obxectivos e motivacións na vida- para ver a
realidade desde os ollos de quen sabe que é parte dun e necesita implicarse e
traballar nela e desde ela para cambiala; esforzándonos e comprometéndonos na busca
de todo canto une para que as persoas sexamos respectadas, valoradas desde a
dignidade común que posuímos e dispostas a non esperar que sexan outros, e non
nós xunto con outros, os que nos solucionen os problemas sen que nós movamos un
dedo para colaborar. É necesario baixar da montaña e poñernos a esta tarefa!
*
E isto só podemos facelo se verdadeiramente temos un
corazón disposto a latexar e sentir a realidade humana como unha realidade de
todos, sen exclusións nin indiferenzas. Un corazón que nos faga capaces de non
ver os problemas e as dificultades desde a distancia de quen non se implica,
que nos descubra iguais e necesitados uns dos outros; un corazón disposto a
poñer o mellor de si para que outros -os máis débiles, os que están nas
periferias do mundo, aquelas nos que ninguén se fixa nin se lle presta atención-,
non sexan nin esquecidos nin escondidos. E para iso necesitamos un corazón
puro, limpo, sinxelo, solidario e verdadeiramente eclesial. Ao estilo de Xesús,
e non dos que moitas veces teñen secuestrado a súa voz e a súa palabra. A voz
de Deus vai sempre en dirección da busca do mellor das persoas, e cando isto
non é así, senón que o que busca é aproveitarse, impoñer cargas e dogmas que
non nos axudan a descubrir o rostro de tenrura de Deus, debemos desconfiar de
quen o di e do que se di. Por iso é tan importante formarnos, esforzarnos por
ter criterio que non busque o aplauso fácil, senón a fidelidade ao Evanxeo. Non
cansemos nunca de dirixirnos a Deus e dicirlle que nos renove interiormente,
que nos dea un espírito firme, sosegado e sempre na busca de todo canto
humaniza.
*
Isto levaranos a ser persoas de busca permanente, non
conformes co primeiro que escoita, atopa ou lle queren impor. E para iso é
necesario aprender a erguer os ollos, a mirar sen medo o mundo, a ser
agradecidos polo que temos e pola posibilidade de compartilo con outros que non
o teñen; a non ser derrotistas. A paz interior, a capacidade de achegarse a
quen se ve solo, a posibilidade de poñer un sorriso na vida dos demais, é unha
tarefa permanente na que sempre temos que estar os crentes. É motivo de acción
de grazas, é experiencia de alegría. Para que ninguén se perda, para que todos
poidamos estar, para que ninguén se autoexclúa porque non reparamos nel nin lle
prestamos atención. Como a muller do Evanxeo, temos que aprender a buscar, e
iso sempre é difícil e con non poucas dificultades, pero quen busca acaba
atopando: sentido á vida, felicidade, xustiza, liberdade, solidariedade... Que
menos que compartilo coa ledicia do Evanxeo, desde a casa común que compartimos
e sendo sementadores da ledicia do amor. Como constante e continuamente nos
invita a elo Xesús.
FRATERNIDADE ORANTE
Cantos
participamos da celebración somos invitados a unirnos e a compartir a oración comunitaria.
Facémolo dicindo:
SEÑOR, RENÓVANOS COA FORZA DO ESPÍRITO
- Para que entre todos os que conformamos a Igrexa: papa, bispos, curas e segrares, construamos unha comunidade de servidores e non de señores, OREMOS.
SEÑOR, RENÓVANOS COA FORZA DO ESPÍRITO
- Para que nos esforcemos para que o noso actuar cos veciños, familiares e amigos, sexa sempre movido pola colaboración, a axuda e o acompañamento; e non polo interese material, OREMOS.
SEÑOR, RENÓVANOS COA FORZA DO ESPÍRITO
- Para que baixemos da montaña que nos fai crernos mellores e superiores aos demais, e traballemos con sinxeleza por estar ao lado dos enfermos, os esquecidos, os non importantes e os que están solos, OREMOS.
SEÑOR, RENÓVANOS COA FORZA DO ESPÍRITO
Escoita e
acompaña, Señor, canto hoxe compartimos e rezamos xuntos participando desta
celebración. P.X.N.S. Amén.
PARA A REFLEXIÓN
A vós, que vos
reunides no meu nome e confiades en min;
a vós, que
recibides a miña Palabra e poñédela en práctica;
a vós, que
compartides o meu proxecto e levádelos a cabo, chámovos amigos.
A vós, que sodes
fortes na vosa debilidade;
a vós, que vos
mantedes firmes na opción de servizo aos pobres;
a vós que
progresades na fe posta en acción, chámovos amigos.
A vós, que estades
dispostos a dar a cara e a arrimar o ombreiro;
a vós, cos que se
pode contar incondicionalmente para toda boa causa, chámovos amigos.
A vós, que
afrontades a realidade e intentades mellorala;
a vós que non
renunciades a construír a xustiza no mundo;
a vós, que dades
unha oportunidade a un futuro mellor, chámovos amigos.
Grazas por facer
presente no voso mundo a tenrura do Pai Deus; por ir deixando pegadas da
presenza do Espírito; por insistir a tempo e a destempo no amor de quen fixo da
vida servizo aos demais. Amén.
Comentarios