Ir al contenido principal

6 Domingo Pascua 2017 A


“SAÚDE PARA TI, SAÚDE PARA A TÚA CASA”
Descarga o ficheiro

CANTO GOZOSO

ENTRADA: Eu soñei (Nº 58)
LECTURAS: Xesús é Señor (Nº 16)
OFERTORIO: Señor Xesús, bendito sexas (Nº 52)
COMUÑÓN: Todos xuntos (Nº 56)

ESCOITA ACTIVA

Hoxe celebramos na Igrexa española a Pascua do enfermo. E facémolo no medio do tempo pascual, tempo de esperanza e alegría; tempo de tenrura e compromiso; tempo de unión e comuñón.
A xornada deste ano invítanos a reflexionar, á luz da encíclica Laudato si do papa Francisco, sobre un feito innegable: hoxe a terra está maltratada e saqueada. Isto chámanos a unha conversión ecolóxica, a cambiar de ruta, asumindo a responsabilidade e a beleza dun compromiso polo coidado da casa común.
Que a celebración que agora comezamos nos axude a tomar conciencia de que coidando o medio ambiente coidamos a nosa saúde.

CORAZÓN MISERICORDIOSO

*      Porque nos encanta poñer pesadas cangas sobre os ombreiros dos demais; pero nós non estamos dispost@s a mover un dedo para axudalos a levalas; SEÑOR, ENCHÓUPANOS DE MISERICORDIA.
*      Porque moitas veces non somos quen de descubrir no rostro das persoas enfermas e maiores o teu rostro; CRISTO, ENCHÓUPANOS DE MISERICORDIA.
*      Polas veces nas que a nosa comodidade nos fai esquecer que o tempo compartido coas persoas enfermas é tempo de verdadeira oración; SEÑOR, ENCHÓUPANOS DE MISERICORDIA.

OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN

·      Moito temos que aprender das primeiras comunidades!!!!!!!!. No medio das dificultades son capaces de romper rutinas para descubrir a importancia da inculturación da fe: non era cuestión de impor cangas que non entendían nin eran propias dos que acollían a fe e se bautizaban. Son quen, movidos polo Espírito Santo, de superar a súa ríxida formación mosaica para mirar ás persoas cos ollos de Cristo, cuns ollos que van sempre ao fondo da cuestión, obviando trivialidades. Porén, unha rápida visión á nosa vida de fe poñería de manifesto, sen dúbida ningunha, unha actuación absolutamente contraria á daqueles cristiáns e cristiás da primeira fornada. Durante séculos, a Igrexa empeñouse en aumentar as cangas indispensables, en acentuar a diferenza en vez de suavizala. Durante séculos defendemos dogmaticamente ata os detalles máis miúdos que consideramos patrimonio do cristianismo. Durante séculos seguimos gardando a novidade do evanxeo en odres vellos e con buratos polos que escapaba a súa frescura. Durante séculos, dedicámonos a gardar en conserva, a enlatar e conxelar en vez de consumir en fresco e de temporada. Durante séculos puxemos unha parede na que unha e outra vez se estrelaba a creatividade de tantas e tantas persoas que perderon a súa voz en intentos de denuncia. E cando o Espírito Santo, abríndose paso por riba da nosa terquedade, varre todo ese estilo para intentar que recuperemos o que é esencial, desbotando o accesorio, non somos quen de captar o seu paso e revolvémonos con carraxe para tentar conservar, contra vento e marea, o que sempre se dixo, o que sempre se fixo, o que sempre se cumpriu. Samaria, a rexión marxinada e pobre do país de Xesús, a mal vista... tamén recibiu a Palabra grazas ao testemuño de Filipe... por que nós perdemos o tempo xulgando en lugar de investilo dando testemuño? Por que non daremos entendido que cando as tradicións se converten en principios dogmáticos, apágase a frescura da mensaxe?. É indiscutible que precisamos volver ao Evanxeo, tal e como di unha e outra vez o papa Francisco!.
·      Non nos resignemos, pois, a custodiar tumbas baleiras, arquivos cheos de po, códices con balor, reliquias do pasado... O noso é máis ben anunciar que o Señor está vivo. Non obriguemos a buscar a Cristo onde non está. Non invitemos a ninguén a loitar en batallas de imposición e autoritarismo que nada teñen que ver coa súa mensaxe. Non impoñamos ritos, roupas, quendas, normas... que afogan e non teñen vida. Trátase máis ben de crer e sentirnos enviados, porque a resurrección convértenos en testemuñas, misioneiros, anunciadores.... Dar razón da nosa esperanza: velaí o cerne da cuestión.... pero que difícil nos resulta!!!!!!!!!!!. Claro que é moito máis fácil cumprir cunha serie de normas e mandados, sen pensar que comprometer a nosa vida para que así testemuñemos a nosa fe, camiñando pola senda da misericordia e do perdón, dando oportunidades, confiando en Deus e nas persoas.
·      A Pascua do enfermo que hoxe celebramos pode ser un bo inicio para testemuñar desde a esperanza. Tod@s somos conscientes do importante que é a saúde e, cando nos falta, sentímonos desorientados, débiles e pequenos. Necesitamos da axuda de Deus e dos demais. Empecemos hoxe brindándolle o noso tempo, o noso sorriso, a nosa compaña... a quen, ao noso lado, precisa delas.

FRATERNIDADE ORANTE

Desde a confianza e a fidelidade do amor que nos ofreces cada día, presentámosche a nosa oración comunitaria dicindo xuntos:
TI ES A NOSA PAZ E A NOSA FORZA
Pola Igrexa, para que mirándose no espello das primeiras comunidades cristiás, non peche as súas portas a persoas e iniciativas que fomenten a pluralidade, a liberdade e o diálogo, deixando así actuar ao vento de renovación do Espírito, OREMOS.
TI ES A NOSA PAZ E A NOSA FORZA
Polas nosas comunidades, para que aprendamos a querernos sen buscar impoñer o noso xeito de pensar e de facer as cousas ao dos demais, pois Deus dinos que ao seu lado tod@s temos un sitio, OREMOS.
TI ES A NOSA PAZ E A NOSA FORZA
Hoxe, na xornada do enfermo, queremos pedir dun xeito especial por todas as persoas que cangan sobre os seus ombreiros a pesada cruz da enfermidade. Por todos os doentes e polos seus familiares, para que atopen en Deus fortaleza e paz, e en nós a axuda que precisan, OREMOS.
TI ES A NOSA PAZ E A NOSA FORZA
Polas persoas que, con amor e entrega agradecida, dedican o seu tempo, e súa vida e as súas forzas a coidar dos enfermos, OREMOS.
TI ES A NOSA PAZ E A NOSA FORZA
Por cada un e cada unha de nós, para que nunca esquezamos que todos necesitamos de todos; o que nos ten que levar a ser sinxelos e a practicar a humildade, OREMOS.
TI ES A NOSA PAZ E A NOSA FORZA
Acompaña, Señor, esta oración que poñemos diante de Ti, coa confianza de que sempre nos escoitas. PXNS. Amén.

MIRADA ESPERANZADA

Deus Pai-Nai, amigo da vida,
que estás presente en todo o universo
e na máis pequena das túas creaturas,
derrama sobre nós a forza do teu amor.
Deus dos pobres,
axúdanos a rescatar e coidar
ás persoas descartadas desta terra
que tanto valen aos teus ollos.
Sanda as nosas vidas
para que sementemos fermosura,
non contaminación e destrución.
Toca os nosos corazóns
e ensínanos a descubrir
o valor de cada persoa e de cada cousa,
porque todas as persoas somos custodias
da saúde dos nosos irmáns, das nosas irmáns
e da saúde do mundo.

Comentarios

Entradas populares de este blog

Corpus 2024 B

ALÍ ONDE NOS NECESITAS, ABRIMOS CAMIÑOS Á ESPERANZA (CORPUS 2024) CANTO GOZOSO ENTRADA: Pan do ceo, pan da vida (Nº 54) LECTURAS: Ti es o pan do ceo (Nº 33) OFERTORIO: Quédate, Señor, connosco (Nº 63) COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 120) PARA NON PERDER O PASO Hoxe é día do Corpus Christi, festa grande. Baixo o lema “Alí onde nos necesitas, abrimos camiños á esperanza” celebramos a xornada da caridade, que nos convida a non esquecer que, sempre e en todo lugar, a Igrexa, cada unha das persoas que a formamos, estamos chamadas a ser servidoras e samaritanas, achegándonos para aliviar, acompañar, escoitar e erguer a tanta xente ferida e tirada nas cunetas da vida. O Señor, que hoxe sae ás nosas rúas, volve dicirnos: “Estou aquí, facendo o camiño contigo”. Abramos o noso corazón para escoitar a súa voz que, dun xeito alto e claro, convídanos a abrir camiños de esperanza. CO CORAZÓN FERIDO Ti convídasnos a abrir camiños de esperanza; pero nós moitas veces somos profetas de calamidades, por...

6 Pascua 2024

  CONSTRUÍNDO CASA COMÚN SEN FACER DISTINCIÓNS NIN PERDER A IDENTIDADE CANTOS ·        ENTRADA:  Con ledicia vimos todos ao altar (Nº 2) ·        LECTURAS:  Cantádelle ao Señor unha cantiga nova (Nº 23) ·        OFERTORIO:  O amor é o meirande (Nº 120) ·        COMUÑÓN:  No colo de miña nai (Nº 49)   AQUECENDO O CORAZÓN              Neste sexto domingo de Pascua invítasenos a prestar atención, poñendo corazón, ollos, mans, pensamento, pés... para vivir facendo do amor cerne da nosa vida. A isto chámanos o Evanxeo de hoxe. Non é doado, sabémolo, pero non podemos renunciar a tentalo, porque só quen se esforza pode recoller logo o froito do seu esforzo.          Cando Xesús fala do amor, non está a teorizar nin tampouco a dicir palabras pa...

5 Pascua 2024

Só sabendo rectificar seremos quen de superar os nosos prexuízos CANTOS * ENTRADA: Que ledos hoxe estamos (Nº 5) * LECTURAS: Escoita ti a palabra de Deus (Nº26 ) * OFERTORIO: Na nosa terra (Nº 36) * COMUÑÓN: Acharte presente na vida (Nº 51) ALENTANDO O CORAZÓN   Dinos a lectura dos Feitos dos Apóstolos que imos proclamar hoxe, que os discípulos de Xerusalén non se fiaban de Saulo, tíñanlle medo, por iso non acababan de crer a súa conversión fose verdadeira. Como lle custaba fiarse daquel que os perseguira e polo que moitos deles acabaron no cárcere! Algo así tamén nos pode pasar hoxe a nós cando facemos da desconfianza a maneira de achegarnos ás demais persoas; cando non nos fiamos do que nos din ou do que fan aqueles que noutro tempo non eran dos nosos. Pero os Apóstolos foron quen de esforzarse por superar os seus prexuízos, e acabaron acollendo e aceptando a Saulo entro os do seu grupo. Que tamén nós saibamos vencer os nosos prexuízos e volver confia...