Ir al contenido principal

15 Domingo TO B 2018


SEGUIR UN CAMIÑO DIFERENTE
CANTO GOZOSO

    ENTRADA: Unha xuntanza de amor (Nº 7)
    LECTURAS: Eu soñei (Nº 58)
    OFERTORIO: Grazas, Señor, graciñas (Nº 50)
    COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)

    PARA NON PERDER O PASO
    A xente anda escapando do sufrimento, e procurando a felicidade, moitas veces a conta de pisar aos demais. Pero non podemos pasar a vida a fuxir; nin podemos ser felices pensando só en que son os outros quen teñen que estar ao noso servizo.
    O camiño de Xesús, que celebramos cada domingo, é un camiño diferente: Unha procura do ben da xente, poñéndonos nós ao servizo dos demais e mesmo aceptando que a incomprensión e o sufrimento forman parte dese servizo. Que a celebración de hoxe nos afaste dunha carreira que non leva a ningures e que nos dea azos para andar no camiño de Xesús.
    CO CORAZÓN FERIDO
      • Porque andamos tan as carreiras que non buscamos na nosa vida lugares e tempos para a reflexión repousada e serea da túa Palabra; SEÑOR, SEGUE A ENCHERNOS COA TÚA MISERICORDIA.
      • Porque entendemos que o poder e o diñeiro son os camiños do ben, cando o teu camiño leva sempre ao servizo dos demais; CRISTO, SEGUE A ENCHERNOS COA TÚA MISERICORDIA.
      • Porque soñamos a riqueza en vez de soñar a xustiza, soñamos o noso éxito e non o da comunidade; SEÑOR, SEGUE A ENCHERNOS COA TÚA MISERICORDIA.
      UNHA PALABRA QUE AGROMA

      As lecturas de hoxe chámannos a tomar conciencia da nosa tarefa de profetas do Señor no medio do mundo. Desde esta afirmación entendemos o que nos di Paulo de que fomos elixid@s na persoa de Cristo, para ser mediador@s da súa presenza, sendo a súa voz, o seu corazón e as súas mans. Esta mediación esíxenos honestidade no sentir e actuar de cada día, sendo capaces de ver a persoa de Cristo en todos aqueles que nos rodean, inda que isto, moitas veces non resulte doado, e pida de nós un esforzo de comprensión e verdadeira misericordia. Porque El nos elixiu, tod@s asumimos a responsabilidade de levar a Cristo no noso actuar e tamén no noso saber escoitar, acoller e traballar para ser fermento de esperanza diante de tantas tristuras e dificultades que a vida lle vai presentando ás persoas.

      Conscientes de que esa é a nosa tarefa, Xesús envíanos, como enviou aos apóstolos, para que sexamos esa presenza súa alí onde nos atopemos. O envío non é simplemente un ide, senón que pide de nós unha resposta persoal: aquí estou. E aí onde se fai presente a nosa reposta de dispoñibilidade e participación en canto supoña que o chamado de Xesús non é unha teoría imposible de vivir. Foron moitas as persoas, homes e mulleres, que nos dous mil anos de historia, e o que é máis importante, tamén hoxe, responderon e están a responder a este envío. Por que somos tan cegos para non velo?.

      Pero, ollo!. Xesús non envía aos seus discípulos de calquera xeito. Para colaborar no seu proxecto e para prolongar a súa misión deberán coidar o seu xeito de vida. Velaí algunhas recomendacións que nos lembra Marcos:
      • non lles dá poder sobre as persoas que irán atopando no seu camiño, senón autoridade para liberalas do mal; é dicir, os seus discípulos humanizarán a vida, aliviarán o sufrimento e farán medrar a liberdade e a fraternidade.
      • só levarán caxato e sandalias, Xesús imaxínaos como camiñantes, nunca instalados, sempre en camiño, sen atarse a nada, só co imprescindible.
      • sen pan, sen alforxa, sen cartos, para que non vivamos agoniados pola nosa propia seguridade, non vaia ser que un día se esquezan dos pobres e vivan encerrados no seu propio benestar.
      • sen túnica de reposto, para vestir coa sinxeleza dos pobres, para que sexan profetas no medio da xente, para que a súa vida sexa sinal da cercanía de Deus a todas as persoas, sobre todo ás máis necesitadas.
      Para @s seguidor@s de Xesús non é malo perder o poder, a seguridade e o prestixio social que tivemos cando a Igrexa o dominaba todo. Pode ser un factor positivo se nos conduce a unha vida máis fiel a Xesús. O poder non transforma os corazóns; a seguridade do benestar afástanos das persoas pobres; o prestixio énchenos de nós mesmos. Xesús, pola contra, imaxina aos seus seguidores doutro xeito: liberados de ataduras, identificados cos últimos, coa confianza posta totalmente en Deus, curando a quen sofre, buscando para todas as persoas a paz. Só así seremos quen de introducir no mundo o seu proxecto.

      DESDE A ORACIÓN COMUNITARIA
      No teu camiño de entrega e de axuda, atopamos, Xesús, a razón da nosa vida e a nosa felicidade plena. Por iso dicimos cheos de gozo:
      GRAZAS POR ENVIARNOS A ANUNCIAR A BOA NOVA SERVINDO
      Grazas Xesús pola Igrexa, comunidade de persoas que senten o Evanxeo e que viven no teu camiño. Fai que continúe a promover camiños de solidariedade entre as persoas e entre os pobos; OREMOS.
      GRAZAS POR ENVIARNOS A ANUNCIAR A BOA NOVA SERVINDO
      Grazas pola nosa comunidade parroquial, onde aprendemos de maneira concreta a axudarnos mutuamente, na celebración, na catequese e no servizo aos máis pobres. Fai que atopemos un lugar para a participación e para a unión, OREMOS.
      GRAZAS POR ENVIARNOS A ANUNCIAR A BOA NOVA SERVINDO
      Grazas por estarmos aquí contigo, por escoitar a túa voz que nos convida a facernos servidores dos demais na nosa casa, no noso traballo, na nosa vida toda, OREMOS
      GRAZAS POR ENVIARNOS A ANUNCIAR A BOA NOVA SERVINDO
      Grazas, Señor, por invitarnos a valorar e sentir o gozo de sermos fill@s dun Deus que nos quere e nos invita a querer aos demais. PXNS. Amén.

      PARA SENTIR A LEDICIA DO COMUNITARIO 

      Para o camiño, Señor,
      non levo ouro nin prata, nin cartos no peto;
      fíome da túa palabra.

      Non teño alforxa,
      abonda coa túa compaña e co pan de cada día.

      Para apoiarme, un caxato e máis nada,
      que os irmáns e as irmás animan e dan a man
      cando o camiño se fai duro,
      cando sangro, tropezo e caio.


      Túnica, chega coa posta,
      pois non teño nada que agochar
      e o frío e a calor son máis liviáns en familia,

      E sandalias, unhas de quita e pon,
      ben axustadiñas para que non fagan callo as cousas,
      para andar lixeiro e non esquecer o chan que piso
      cando o teu Espírito me ergue, me leva e me arrastra.

      Case lixeiro de equipaxe...

      Sígote!!!!. Iso bástame.

      Comentarios

      Entradas populares de este blog

      Pentecostes 2026

      PENTECOSTES: O MILAGRE DE NON SER LADRILLOS IGUAIS SENÓN PEZAS VIVAS DA DIVERSIDADE CANTO GOZOSO   ö ENTRADA: Vinde axiña (   10     ) ö ASPERSIÓN: A auga do Señor (Nº 125) ö LECTURAS: Manda o teu Espírito ö OFERTORIO: Sementar, sementarei ö COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55) MIRADA AGRADECIDA Hoxe pechamos o tempo de Pascua, e facémolo do mellor xeito posible: co cumprimento por parte de Xesús da súa promesa de non deixarnos na orfandade, senón de agasallarnos co Espírito Santo. E se pensamos neste Espírito, a mellor imaxe non é a dun coro onde todas as persoas cantan a mesma melodía coa mesma voz. O Espírito parécese máis a unha gran orquestra, onde cada instrumento é totalmente diferente, ten o seu propio timbre, o seu propio xeito de soar e o seu propio acento. O milagre non é que o violín soe a trompeta, senón que cadaquén, estando ben afinada e ben afinado na súa propia identidade, contribúa a crear unha música final que a ningun...

      Corpus 2026

      ELIXE AMAR. ELIXE COMUNIDADE... ASÍ NINGUNHA PERSOA TERÁ QUE RECIBIR MIGALLAS. CANTO GOZOSO ENTRADA: Pan do ceo, pan da vida (Nº 54) LECTURAS: Ti es o pan do ceo (Nº 33) OFERTORIO: Quédate, Señor, connosco (Nº 63) COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 120) PARA NON PERDER O PASO Hoxe celebramos o Corpus Christi, o Día da Caridade, e facémolo co corazón de festa pero cos pés afincados no chan. Moitas veces corremos o perigo de reducir este día a unha procesión fermosa, a custodias brillantes e a efémeras alfombras de flores. Pero o Corpus é o recordatorio de que Deus non quedou nunha teoría, senón que se fixo pan para poder ser alimento e para poder ser compartido. Non o esquezamos: o deserto segue aí fóra. O deserto da soidade da xente maior, o deserto da falta de oportunidades da mocidade, o deserto de tantas familias que non teñen vivenda ou que non chegan a fin de mes. E neses desertos resoa con forza a chamada deste ano: Elixe amar, elixe comunidade. Porque a caridade non é dar as sobr...

      2 Nadal 2026

        PERSOAS BENDICIDAS NA PALABRA ENCARNADA     CANTO GOZOSO           - Entrada: Que ledicia (nº 4)          - Lecturas: Con tódalas criaturas (Nº 22)          - Ofertorio: Na nosa terra (Nº 36)    - Comuñón: Acharte presente (Nº 51)   A MAXIA DE ABRIR OS OLLOS Escoitaremos hoxe na proclamación da palabra que somos persoas bendicidas por Deus. Unha bendición que temos recibido na Palabra Encarnada que, como dicíamos o día de Nadal, faise dos nosos para que nós poidamos ser Del. Pero grazas á Encarnación non só somos persoas bendicidas, senón elixidas para facer do Deus Amor presenza viva a través do noso testemuño.  A isto se nos convida neste tempo de Nadal: no medio de tanto balbordo chámasenos a facer silencio dentro de nós para escoitar a súa chamada; no medio de tanto lucerío invítasenos a descubrir a Luz verda...