Ir al contenido principal

Apóstolo Santiago 2018

Celebramos a festa desde a fe compartida na lingua dignificada pola Palabra feita presenza

CANTO GOZOSO

ENTRADA: Vaiamos ao altar (Nº 133)
LECTURAS: Deixade esta terra
OFERTORIO: Acharte presente (Nº 54)
COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas (Nº 50)

PARA NON PERDER O PASO

Neste vinte e cinco de xullo, festa de Santiago Apóstolo e Día de Galicia, queremos compartir a celebración que agora comezamos desde a acción de grazas ao Deus que nos invita a ir e pregoar a súa Boa Nova no medio do mundo. Fieis a este mandato, os Apóstolos saíron cumprir esta misión con ilusión, esperanza e convencemento. Froito dela, hoxe estamos nós aquí para agradecer a Deus este don da fe que podemos celebrar rezando na nosa lingua, expresándoo desde a nosa cultura e compartíndoo coas mulleres e homes da nosa terra. Que este gozo que aquel pequeno grupo de seguidores de Xesús fixo xermolar, saibamos continualo coa nosa vida e o noso traballo por mellorar as condicións de vida das xentes do noso tempo.

CO CORAZÓN FERIDO

· Porque non sempre temos sido capaces de anunciar coa nosa vida a ledicia do Evanxeo; SEÑOR, QUE NON BORREMOS AS TÚAS PEGADAS DA NOSA VIDA.
· Porque moitas veces non temos valorado o traballo e o esforzo das persoas que nos deron a vida e nos transmitiron a fe; CRISTO, QUE NON BORREMOS AS TÚAS PEGADAS DA NOSA VIDA.
· Porque seguimos créndonos superiores e insubstituíbles, caendo en actitudes individualistas e soberbias; SEÑOR, QUE NON BORREMOS AS TÚAS PEGADAS DA NOSA VIDA.


UNHA PALABRA QUE AGROMA

O tesouro da fe compartímolo e celebrámolo hoxe nas nosas parroquias de Galicia coa alegría de poder expresalo na nosa lingua, e de valorar todo o esforzo, o traballo e a loita das persoas que souberon mantelo a pesares de atrancos e incomprensións... cando non persecucións e represión. Dicir Santiago é dicir Galicia. As nosas xentes, a nosa linga, as nosas tradicións, a nosa paisaxe... a acción de grazas a Deus por dármonos esta oportunidade de descubrilo a través desta casa común na que sentimos que son moitas máis as cousas que nos unen que as que que nos separan. Que a pouco que o pensemos somos máis parecidos do que moitas veces cremos. Que a fe ten desenvolvido un papel non pequeno neste axudarnos a darnos unha identidade común e compartida. Por iso hoxe, a acción de grazas a Deus está nos beizos e no corazón por todo canto temos vivido xunt@s; polo que temos compartido e polo que seguiremos a compartir. A forza da fe non esmorece, senón que se renova e se reinventa para mostrase de formas novas e diferentes. Por iso temos que estar sempre atent@s para descubrir onde se van manifestando as diferentes presenzas de Deus. Aquilo que o Concilio Vaticano II nos dicía cando nos invitaba a poñer atención a un mundo que non deixa de desenvolverse, pois no que ocorre cada día está tamén presente a pegada de Deus, de aí a atención aos “sinais dos tempos”. E nestes tempos de présas e cambio permanente –líquido-, temos que facer o esforzo para non deixarnos levar do pesimismo que nos fai mirar só atrás; ou do presentismo que nos quere facer crer que Deus nin está nin nos fai falta hoxe e aquí. Fronte a estes agoiros do engano, poñamos o mellor de nós: a solidariedade, a esperanza, a alegría, a busca dun actuar xusto, a capacidade de ser compasiv@s, a ... cos que mostremos que Deus non só non é pasado, senón que se vai facendo presente nos corazóns de todas as persoas que no canto de dicir só e sempre eu, dan o paso cara adiante para non cansar de pensar en e desde o nós. E isto é o que hoxe, desde a misión desenvolvida polo Apóstolo, e sentindo o gozo de pertencer a esta terra, é o que queremos celebrar neste día de Santiago e de Galicia. Fe e terra no esforzo e na loita por unha vida máis digna para tod@s, non deixando que a tentación da exclusión e a indiferenza ante o que lle pasa aos que temos ao noso redor nos envolva. É este o gran tesouro que Deus nos ofrece nas vaixelas de barro das nosas vidas. Recollamos entre cantares, inda que a sementeira, polo esforzo que supón, teñamos que facela entre bágoas, facéndonos deste xeito servidores dos demais, e especialmente Daquel que fixo do servizo guieiro e pegada na súa vida.

DESDE A ORACIÓN COMPARTIDA

A festa é sempre encontro compartido de ilusións esperanzas. Convertamos tamén este momento da oración comunitaria en festa que nos encontra para dirixirnos a Deus e dicir:
GRAZAS POLA ESPERANZA COMPARTIDA
Pola Igrexa, e hoxe especialmente pola Igrexa en Galicia. Para que sexamos unha Igrexa viva, renovada e transformadora, capaz de ilusionar e de ilusionarse servindo ás persoas; OREMOS.
GRAZAS POLA ESPERANZA COMPARTIDA
Polas nosas comunidades parroquiais, para que saibamos dirixir os nosos pasos cara ás persoas e familias das nosas parroquias que veñen de fóra, mostrándolles a capacidade de escoita e acollida coa que Xesús nos envía ao alentarnos co seu “ide e pregoade”; OREMOS.
GRAZAS POLA ESPERANZA COMPARTIDA
Para que nunca sintamos nin vergoña nin desacougo pola fe recibida dos nosos pais e das nosas nais, de xeito que saibamos tamén transmitila, con testemuño e sen imposicións, aos máis novos das nosas casas e das nosas parroquias; OREMOS.
GRAZAS POLA ESPERANZA COMPARTIDA
Grazas, Señor, por este día de festa no que sentimos a alegría de poder rezar, xunt@s e na nosa lingua, a fe recibida e chamada a ser transmitida co noso testemuño ledo e humanizador. P.X.N.S. Amén.

PARA QUE TOD@S SINTAMOS A LEDICIA DO COMUNITARIO

Sabéndonos pobo sempre en camiño, neste día de Santiago e Galicia, comprometémonos:
  • A traballar para que desde a paz das nosas casas fagamos paz na nosa terra
  • A esforzarnos para que a unión deixe atrás a tentación do individualismo.
  • A non deixar que os nosos maiores vivan na soidade polo esquecemento dos seus fillos da vida e esforzo que eles fixeron para que vivisen mellor.
  • A ilusionarnos para que esta terra onde cada día poñemos os nosos pés, sexa unha terra de acollida e non de exclusión.
  • A valorar o traballo e as suores das xentes do mar, tantas veces esquecidas e maltratadas nos seus dereitos.
  • A alentar o traballo no campo para que non deixemos que se siga a despoboar porque ninguén toma en serio as necesidades das persoas que viven del.
  • A dar grazas para que cada día descubramos razóns para vivir sen desesperarnos ante dureza da vida.
  • A non deixar que morra a esperanza nas horas difíciles e entebrecidas que sempre nos chegan. 
  • A esforzarnos cada noite por buscar a estrela que nos guíe e oriente.
    A non deixar que o falso, o manipulador e o aproveitado abusen dos máis débiles e pequenos.
    A facer desta terra berce onde tod@s poidamos ser acolli@s, arrumad@s e recoñecid@s como fill@s e irmáns no Deus que alonga a súa man para que sigamos camiñando. Amén.

Comentarios

Entradas populares de este blog

Pentecostes 2026

PENTECOSTES: O MILAGRE DE NON SER LADRILLOS IGUAIS SENÓN PEZAS VIVAS DA DIVERSIDADE CANTO GOZOSO   ö ENTRADA: Vinde axiña (   10     ) ö ASPERSIÓN: A auga do Señor (Nº 125) ö LECTURAS: Manda o teu Espírito ö OFERTORIO: Sementar, sementarei ö COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55) MIRADA AGRADECIDA Hoxe pechamos o tempo de Pascua, e facémolo do mellor xeito posible: co cumprimento por parte de Xesús da súa promesa de non deixarnos na orfandade, senón de agasallarnos co Espírito Santo. E se pensamos neste Espírito, a mellor imaxe non é a dun coro onde todas as persoas cantan a mesma melodía coa mesma voz. O Espírito parécese máis a unha gran orquestra, onde cada instrumento é totalmente diferente, ten o seu propio timbre, o seu propio xeito de soar e o seu propio acento. O milagre non é que o violín soe a trompeta, senón que cadaquén, estando ben afinada e ben afinado na súa propia identidade, contribúa a crear unha música final que a ningun...

Corpus 2026

ELIXE AMAR. ELIXE COMUNIDADE... ASÍ NINGUNHA PERSOA TERÁ QUE RECIBIR MIGALLAS. CANTO GOZOSO ENTRADA: Pan do ceo, pan da vida (Nº 54) LECTURAS: Ti es o pan do ceo (Nº 33) OFERTORIO: Quédate, Señor, connosco (Nº 63) COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 120) PARA NON PERDER O PASO Hoxe celebramos o Corpus Christi, o Día da Caridade, e facémolo co corazón de festa pero cos pés afincados no chan. Moitas veces corremos o perigo de reducir este día a unha procesión fermosa, a custodias brillantes e a efémeras alfombras de flores. Pero o Corpus é o recordatorio de que Deus non quedou nunha teoría, senón que se fixo pan para poder ser alimento e para poder ser compartido. Non o esquezamos: o deserto segue aí fóra. O deserto da soidade da xente maior, o deserto da falta de oportunidades da mocidade, o deserto de tantas familias que non teñen vivenda ou que non chegan a fin de mes. E neses desertos resoa con forza a chamada deste ano: Elixe amar, elixe comunidade. Porque a caridade non é dar as sobr...

2 Nadal 2026

  PERSOAS BENDICIDAS NA PALABRA ENCARNADA     CANTO GOZOSO           - Entrada: Que ledicia (nº 4)          - Lecturas: Con tódalas criaturas (Nº 22)          - Ofertorio: Na nosa terra (Nº 36)    - Comuñón: Acharte presente (Nº 51)   A MAXIA DE ABRIR OS OLLOS Escoitaremos hoxe na proclamación da palabra que somos persoas bendicidas por Deus. Unha bendición que temos recibido na Palabra Encarnada que, como dicíamos o día de Nadal, faise dos nosos para que nós poidamos ser Del. Pero grazas á Encarnación non só somos persoas bendicidas, senón elixidas para facer do Deus Amor presenza viva a través do noso testemuño.  A isto se nos convida neste tempo de Nadal: no medio de tanto balbordo chámasenos a facer silencio dentro de nós para escoitar a súa chamada; no medio de tanto lucerío invítasenos a descubrir a Luz verda...