Ir al contenido principal

16 Domingo TO B 2021

 16º Domingo  Tempo Ordinario

APACENTAR, NON ESCORRENTAR. UN RETO DA IGREXA HOXE

CANTOS

Entrada.-  Con ledicia vamos todos ao altar ( 2)

Lecturas.- O Señor é o meu Pastor ( 27 )

Ofertorio.-  Velaquí, Señor, o viño ( 37 )

Comuñón.- Acharte presente na vida (51  )

MIRADA DE ESPERANZA

De pastores e pastoreo fálannos hoxe as lecturas. Unha imaxe que comprendemos perfectamente porque non é allea a nosa realidade. Tampouco o era á do mundo no que se desenvolve a historia que nos vai narrando a Biblia. A partires desta imaxe podemos ir descubrindo que o labor do pastor ha ser sempre de servizo, presenza, acompañamento, capacidade de escoita, vivir entre, preocuparse con... moi lonxe do que teña que ver con funcionariado de xornada preestablecida, cartos, ritualismo litúrxico ou impertérrita distancia por crerse/nos por riba dos demais.

Os pastores, se quere/queremos ser dos do proxecto de Xesús, estan/mos chamados a humanizar humanizándonos, sen distancias, falsas aparencias ou busca de poder e recoñecemento.

Loitemos para que sexa así, e deixémonos acompañar evitando facer do noso pastoreo un traballo de oito a tres.

CORAZÓN DE MISERICORDIA

  • Por non buscar momentos de silencio e reflexión. SEÑOR, PASTORÉANOS SEMPRE.

  • Porque nos deixamos ir da rutina e renunciamos á creatividade que nos alente e anime; CRISTO, PASTORÉANOS SEMPRE.

  • Para que non nos creamos nin mellores nin máis importantes ca ninguén; SEÑOR, PASTORÉANOS SEMPRE.

Palabra proclamada

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE XEREMÍAS

Ai dos pastores que deixan que se perda o rabaño

e que o espantan do meu pasteiro! -é o Señor quen fala-.

Por isto, así lles fala o Señor, Deus de Israel,

ós pastores que apacentan ó meu pobo:

-Vós espantáde-las miñas ovellas,

escorrentádelas e non coidades delas;

ollade que eu vos pedirei contas da maldade dos vosos feitos -é o Señor quen fala-.

Eu xuntarei o resto das miñas ovellas,

traéndoo de tódolos países a onde as esparexín,

e fareinas volver ós seus pasteiros,

onde criarán e se multiplicarán.

Para elas constituirei pastores que as apacenten,

de xeito que xa non volvan ter medo, nin se espanten,

nin se perda ningunha -é o Señor quen fala-.

Ollade que chegan os días -é o Señor quen fala-

en que farei abrollar de David un retoño lexítimo,

será rei de verdade e comportarase con prudencia,

administrará o dereito e a xustiza no país.

Desde os seus días Xudá vivirá a salvo,

e Israel vivirá en paz.

O título que se lle dará será este: "O Señor é a nosa xustiza".

Palabra do Señor. Grazas a Deus.

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS EFESIOS

Irmáns e irmás:

Pero vós, que antes estabades lonxe, agora gracias a Cristo Xesús estades cerca, no sangue de Cristo. El é a nosa paz: o que dos dous pobos fixo un só, derrubando a medianeira divisoria -a inimizade-, e abolindo na súa carne aquela Lei de mandamentos e normas, para crear en si mesmo cos dous unha nova humanidade, facendo a paz; e reconciliando con Deus ámbolos dous nun único corpo por medio da cruz, matando nel mesmo a inimizade. El veu e anunciou a paz: paz para vós -os de lonxe-, e paz para os que estaban cerca: porque por el temos uns e outros acceso ó Pai, nun mesmo Espírito. 

Palabra do Señor. Grazas a Deus.

PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Cando volveron a reunirse con Xesús, os apóstolos contáronlle canto fixeran e ensinaran. El díxolles:

  • Vide vós comigo a un lugar arredado, e descansade un pouco.

Eran moitos os que ían e viñan, e nin para comer atopaban tempo.

Fóronse sos na barca a un lugar arredado. Pero, ó velos marchar, a xente foinos seguindo por terra desde tódalas vilas, e chegaron primeiro ca eles. Así, cando desembarcaron, atopouse cunha grande multitude. El, conmovido, porque eran coma ovellas sen pastor, púxose a predicar ensinándolles moitas cousas. 

Palabra do Señor. Gloria a Ti, Señor Xesús.

Palabra remoída

  • Falar de pastores na Igrexa dá para moito, porque do mesmo xeito que a Igrexa é ampla, plural, distinta, multicultural; poliédrica, que diría o papa Francisco, así tamén o son os seus pastores. Porén, na maioría das veces cústanos diferenciar e descubrir esta pluralidade porque deixamos que as frases feitas, os comentarios universalizados ou coller a parte polo todo, acaben por levarnos a falar dos pastores como se todos fosen iguais, actuasen do mesmo xeito ou fosen froito dun mesmo e repetitivo patrón de actuación e comportamento. Pero a pouco que nos fixemos, que nos esforcemos por tentar ver cun pouco máis de profundidade, iremos descubrindo as diferenzas. Porque non é verdade que todos sexan iguais e busquen o mesmo. A primeira lectura que temos escoitado márcanos  a pauta do que nunca han ser os pastores. 

  • Escorrentar, asustar, dominar, controlar... non son, inda que ás veces poida parecelo, nin as actitudes nin as formas desde as que os pastores han desenvolver o seu ministerio, e porén enraizar a súa vida. Pero para que non sexa así precisan/mos colaboración, participación, creatividade... das persoas que conforman/mos as comunidades. Un só non vai moi lonxe. Compartindo o camiño e implicándonos na súa realización avanzaremos máis e sentirémonos non número indefinido e si persoas concretas que nos queremos, ilusionamos e participamos acompañando e deixándonos acompañar. 

  • Tentemos entón facer o esforzo por colaborar, participar, aportar... de xeito que as nosas poidan ser comunidades vivas, ledas, esperanzadas, non preocupadas por se somos moitos ou poucos, senón comprometidas por facer casa común e familiar, na que ninguén se senta fóra. Comunidades sinodais e co-participes onde ninguén impón e todos e todas colaboramos aportando ideas, tempo, gañas, para facer da fraternidade eixe do proxecto de salvación e humanidade de Xesús. Aquel que non xulgou e si escoitou, acompañou foi capaz de poñer ledicia e acougo nos corazóns dos que a El se achegaban.

Oración compartida

Un dos momentos verdadeiramente comunitarios da celebración é este, no que compartimos a oración. Poñamos logo a nosa vida na man de Deus para que a alente e a acompañe como Bo Pastor que é dicindo: 

PASTOR BO, GRAZAS POR CAMIÑAR CON NÓS

  • Para que entre todas e todos saibamos construír unha Igrexa servidora, humana e verdadeiramente sensible ante as dores e tristuras do noso mundo. Oremos. PASTOR BO, GRAZAS POR CAMIÑAR CON NÓS.

  • Para que non reneguemos nunca da tarefa de facer das nosas parroquias berces onde se aloumiñe e dea calor a quen se sinta necesitad@ de que se lle escoite e preste atención. Oremos. PASTOR BO, GRAZAS POR CAMIÑAR CON NÓS.

  • Para que nós nos esforcemos en colaborar cos pastores das nosas comunidades parroquiais ofrecéndolles as nosas ideas, propoñéndolle proxectos novos e transmitíndolles ilusión e gañas de facer cousas novas e distintas. Oremos. PASTOR BO, GRAZAS POR CAMIÑAR CON NÓS.

Señor, Pastor Bo, grazas por acompañar o noso crecemento como persoas implicadas na tarefa de non deixar nunca a ninguén á beira do camiño sen prestarlle a atención do noso tempo e a nosa escoita. P.X.N.S. Amén.

Ecos de esperanza

Para comprender, desculpar ou servir á xente de corazón,

é indispensable sandar o orgullo e cultivar a humildade.

Deus prefire ás persoas humildes.

Cando vivimos con humildade, El transforma os nosos pequenos esforzos e fainos grandes.

(Francisco)

Comentarios

Entradas populares de este blog

Venres Santo 2021

  (Quen preside/dirixe a celebración, comeza poñéndose en actitude de adoración diante do monumento.) Da cruz de Xesús ás cruces do noso tempo CANTOS Entrada .-  Seguirei os teus pasos (Nº 103) Lecturas .- Ergo os meus ollos (Nº 112) Adoración da cruz .- Pai, Pai  Comuñón . Acharte presente (Nº 51)  SEGUIREI OS TEUS PASOS              A sobriedade marca a liturxia do Venres Santo. A celebración de hoxe invita ao silencio, á revisión interior, a facer a nosa reflexión sobre cales son as nosas decisións: desde onde as tomamos, se somos conscientes de que non sempre acertamos, de incorporar a fraxilidade e a capacidade de equivocarse no discernimento previo... Non estamos a falar de si somos dun ou doutro equipo, de algo accesorio, senón de cales son as liñas mestras desde onde queremos camiñar na vida. Esas liñas que nos orientan e nos van dicindo que non todo é igual nin que tampouco todas as decisións teñen nin o mesmo valor nin as mesmas consecuencias.  A celebración de hoxe chámanos,

Xoves Santo 2021

  Tarde de amor vivido, celebrado e compartido CANTOS   Entrada: Déixate querer (Nº 61) Lecturas: O amor é o meirande (Nº 120) Ofertorio: Onda ti, noso Pai (Nº 121) Comuñón: Pan do ceo, pan de vida (Nº53)         Procesión ao Monumento:  Quédate, Señor, connosco (Nº 63) DEIXÁNDONOS QUERER           Comezabamos cantando Déixate querer. Toda unha invitación a poñer o mellor de cada un/ha de nós, para poder celebrar con paz, esperanza e dispoñibilidade este encontro comunitario de Xoves Santo. E que mellor que facelo deixándonos querer por Aquel que, pasou facendo o ben, e nos deixou  este sinal de Mesa compartida para facer memoria agradecida da súa presenza.          Poñamos logo o mellor de nós para saír da celebración co fortalecemento de quen non se vén abaixo nas dificultades nin tampouco se retrae ante canto nos pide facer da fraternidade luz e guía da nosa vida. NA GRANDEZA DO SEU AMOR MISERICORDIOSO ·        Polas faltas de amor coas que puxemos distancia na relación coas demais

Pentecoste 2021

    FAGAMOS POSIBLE QUE O ALETEXO DAS ÁS DO ESPÍRITO AFASTE O NOSO PESIMISMO CANTO GOZOSO ö   ENTRADA:  Que ledos hoxe estamos (Nº 5) ö   LECTURAS:  Manda o teu Espírito (Nº 126) ö   OFERTORIO:  Recibe Señor (Nº 31) ö   COMUÑÓN:  Non vou só (Nº 60) ABRINDO O CORAZÓN Cincuenta días despois do domingo de resurrección, chegamos ao remate do tempo de Pascua: Pentecoste. Tempo para reinventarnos, ilusionarnos e sentir a ledicia de ser comunidade, de non caiñar sos, de sabernos compartindo un mesmo proxecto, o de Xesús, desde culturas, linguas, países e situacións vitais distintas. Pero sempre deixándonos levar da forza e do aléiteo do Espírito como impulsor das nosas presenzas e do noso camiñar cotián. Hoxe chegamos ao remate deste tempo pascual, pero a vida segue. Xesús non nos deixa. Esforcémonos para que non sexamos nós os que nos imos afastando del. UN CORAZÓN MAGOADO û    Para que non deixemos que o desánimo nos roube a esperanza;  SEÑOR, QUE SUPEREMOS OS NOSOS DESACOUGOS. û    Para qu