Ir al contenido principal

28 domingo TO B 2021

 Abríndonos ao camiño sinodal: camiñemos sen excluír. O poliedro é moi amplo

CANTO GOZOSO

  • ENTRADA: Pedras vivas / Unha parroquia nova

  • LECTURAS: Déixate querer

  • OFERTORIO: Recibe, Señor

  • COMUÑÓN: No colo da miña nai 

ESPERTANDO Á RENOVACIÓN

             Comeza hoxe en Roma unha andaina nova na Igrexa: o camiño sinodal que nos levará, coa participación de todo o pobo de Deus (papa, bispos, curas, relixiosos e relixiosas, segrares...) a facer unha reflexión conxunta, sen que ninguén quede fóra, sobre como queremos que sexa a Igrexa neste século, neste momento; e cal ha ser o noso compromiso de participación e implicación para que deixe de ser unha institución piramidal rexida por bispos e curas.

O Concilio deixouno moi claro: a Igrexa somos tod@s, porque somos pobo de Deus antes que calquera outra cousa. E isto, inda que pareza mentira, témolo esquecido, e non só os curas, inda que estes (nós), quizais moito máis. E se somos todas e todos por raíz compartida desde o bautismo, tamén temos que selo en participación, capacidade de decisión e responsabilidade á hora de tomar decisións que a todas e todos nos afectan.

Como Sínodo é camiñar conxuntamente, que tamén iniciemos nós este camiño sinodal sen medo a asumir responsabilidade, que non é mandar nin impoñer, nas nosas parroquias e na nosa realidade diocesana.

ABRÍNDONOS Á MISERICORDIA

·        Para que non deixemos que outros tomen decisións porque nós temos renunciado a comprometernos; SEÑOR, QUE SAIBAMOS SER POBO DE DEUS.

·        Porque somos moito de criticar e pouco de comprometernos e facer cousas novas e diferentes; CRISTO, QUE SAIBAMOS SER POBO DE DEUS.

·        Porque non sempre estamos en disposición de comezar este camiño sinodal de asumir responsabilidades e deixar de ser un número na Igrexa; SEÑOR, QUE SAIBAMOS SER POBO DE DEUS.

 

PALABRA PROCLAMADA

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DA SABEDORÍA

 

Roguei e foime dada a prudencia,

supliquei e veu a min o espírito da Sabedoría.

Preferina a cetros e tronos,

en comparanza a ela, coidei ser nada a riqueza;

non se lle asemella a alfaia de máis prezo,

pois todo o ouro, ó seu lado, é unha manchea de area,

e xunto a ela a prata é coma a lama.

Ameina por riba da saúde e da beleza,

escollín posuíla en troques da luz,

pois o seu raiolar non ten solpor.

Con ela viñéronme xuntos tódolos bens,

polas súas mans, riquezas incontables. Palabra do Señor. Grazas a Deus.


SALMO RESPONSORIAL

Danos, Señor a fartura da túa misericordia e saltaremos de alegría

 

 

PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

No preciso momento en que Xesús se puña en camiño, chegou un a correr, que se axeonllou diante del e que lle preguntou:

-          Mestre bo, ¿que teño que facer para acada-la vida eterna?

Xesús contestoulle:

-          ¿E por que me chamas bo? Ninguén e bo, fóra de Deus. Xa sábe-los mandamentos: Non mates, non cometas adulterio, non roubes, non deas falso testemuño, non defraudes, honra a teu pai e maila túa nai.

El respondeu:

-          Mestre, todas esas cousas gardeinas desde a miña mocidade.

Entón Xesús pousou nel a súa ollada chea de cariño e engadiu:

-          Aínda che falta unha cousa: vai, vende todo o que tes, e repárteo entre os pobres, e terás un tesouro no ceo; e despois ven e sígueme.

Ante estas palabras mudóuselle o rostro e marchou moi apesarado, pois tiña moitos bens.

Xesús mirando todo arredor, díxolles ós discípulos:

-          ¡Que difícil lles vai ser ós ricos entrar no Reino de Deus!

E os discípulos ficaron moi sorprendidos por estas palabras. Pero Xesús volveu a insistir:

-          Fillos, ¡que difícil é entrar no Reino de Deus! É máis doado para un camelo pasar polo ollo dunha agulla, do que para un rico entrar no Reino de Deus.

Eles, aínda moi asombrados, comentaban entre si:

-          Entón, ¿quen se vai poder salvar?

Xesús, mirando para eles fixamente, dixo:

-          Si, para os homes é imposible, pero non para Deus; pois todo é posible para Deus.

                                                        

Palabra do Señor

PALABRA REMOÍDA

Diciamos na reflexión do comezo da celebración que iniciamos na Igrexa un ano de/para camiñar conxuntamente –sinodal-. É importante que vaiamos interiorizando isto, porque non é esta unha afirmación superficial ou puramente retórica. Ao contrario: estásenos invitando a que deixemos atrás ese modo de ser católico no que viñemos camiñando durante moitos anos (que nos digan, que nos falen, que nos manden, que nos impoñan... e se me interesa xa farei ao meu xeito) e que foi dando lugar a que moitas veces nos mostremos coma crentes sen criterio, sen convicción, sen saber dar razón de por que cremos, ou por que paga a pena crer hoxe en día. E non só iso: tamén está a actitude de evadirnos, como se as cuestións de fe e de ser membros da Igrexa non fosen con nós; ou fosen algo puramente superficial e aparente.

Porén, Francisco, desde que chegou a Roma como pastor da Igrexa, de xeitos e maneiras diferentes, non ten deixado de invitarnos e de resaltar que a Igrexa non é unha pirámide, que é un poliedro, con forma de berce onde temos que acoller e ser acollid@s. Un poliedro no que cabemos todas e todos, e ninguén ten que ser excluído. Pero para que iso sexa así, precísase que as persoas que se consideran seguidoras de Xesús, nós, deixemos de comportarnos como se fósemos menores de idade e nos tiveran que mandar, dicir e indicar como e cando actuar. Como se non fósemos quen de ter criterio á hora de tomar decisións. Benia esta nova aventura na que nos invita a camiñar Francisco para que consigamos ser crentes que, desde a seriedade das nosas decisións e a madurez do noso actuar, rexeitemos o rutineiro, servil e infantilizante!!!!!!!

Isto esixe esforzarnos por dar o mellor de cada un e cada unha de nós, facendo da nosa sabedoría persoal fermento que levede na busca de sociedades máis evanxélicas. Porque a sabedoría non é unha calidade duns poucos, senón un don que temos recibido para poñelo ao servizo da xente. Porque todas as persoas somos co-partícipes da sabedoría que nos agasalla de humanidade, invitándonos a poñela ao servizo de quen a precise. Contra esa eiviña que as veces temos do vitimismo (non sei, non vallo, non podo, non...) poñamos as nosas capacidades, que son moitas e plurais, a favor dunha IGREXA MÁIS PARTICIPATIVA E DUNHA SOCIEDADE MÁIS SOLIDARIA E FRATERNA.

Fagámonolo sempre ao estilo de Xesús, que non é un estilo de rarezas, senón un estilo de facer o ben e de mostralo no actuar. Isto ábrenos a superar a tristura do rapaz do evanxeo que, porque tiña moitas cousas materiais, non foi capaz de sentir a alegría do compartir, pois para el era máis importante posuír que repartir. Que desde un compromiso de sinodalidade participativa, non deixemos nunca que a avaricia nos endureza o corazón que nos roube o sorriso.

COMPARTINDO O QUE NOS UNE

Participemos con alegría de corazón da nosa oración comunitaria dicindo:

QUE SINODALMENTE FAGAMOS A IGREXA MÁIS EVANXÉLICA

·        Para que a Igrexa non teña nunca medo en confiar responsabilidades ás persoas segrares; Oremos.

·        Para que as nosas sexan parroquias sinodais, onde participemos sen medo e con alegría; Oremos.

·        Para que nós non nos limitemos a cumprir ritos externos, e cambiemos o corazón para ser persoas máis solidarias e corresponsables das cousas que fagan posible que convivamos mellor; Oremos.

Grazas, Señor, por abrirnos os ollos á sinodalidade, que nos chama a participar en canto axude a deixarnos enriquecer pola forza do evanxeo. P.X.N.S. Amén.

AGRADECENDO O DON DA FE

Hoxe máis ca nunca é vital que, como Pobo de Deus, desde o encontro e o diálogo comunitario, discernamos novos camiños. Invitámosvos a camiñar xuntos como discípulos misioneiros sabendo que: “Existen diversos carismas, pero o Espírito é o mesmo. Existen diversos servizos, pero o Señor é o mesmo. Existen diversas funcións, pero é o Deus que obra todo en todos. A cada un, Deus lle concede a manifestación do Espírito en beneficio de todos” (1 Cor. 12, 4-7). Animámosvos a contribuír coa riqueza dos seus dons, coas vosas reflexións, observacións e propostas innovadoras ao discernimento común, exercendo a corresponsabilidade como membros do Pobo de Deus para que os nosos pobos teñan vida.

(asambleaeclesial.lat/wp-content/uploads/2021/03/espanol-documento-para-el-camino.pdf)


Comentarios

Entradas populares de este blog

Venres Santo 2021

  (Quen preside/dirixe a celebración, comeza poñéndose en actitude de adoración diante do monumento.) Da cruz de Xesús ás cruces do noso tempo CANTOS Entrada .-  Seguirei os teus pasos (Nº 103) Lecturas .- Ergo os meus ollos (Nº 112) Adoración da cruz .- Pai, Pai  Comuñón . Acharte presente (Nº 51)  SEGUIREI OS TEUS PASOS              A sobriedade marca a liturxia do Venres Santo. A celebración de hoxe invita ao silencio, á revisión interior, a facer a nosa reflexión sobre cales son as nosas decisións: desde onde as tomamos, se somos conscientes de que non sempre acertamos, de incorporar a fraxilidade e a capacidade de equivocarse no discernimento previo... Non estamos a falar de si somos dun ou doutro equipo, de algo accesorio, senón de cales son as liñas mestras desde onde queremos camiñar na vida. Esas liñas que nos orientan e nos van dicindo que non todo é igual nin que tampouco todas as decisións teñen nin o mesmo valor nin as mesmas consecuencias.  A celebración de hoxe chámanos,

Xoves Santo 2021

  Tarde de amor vivido, celebrado e compartido CANTOS   Entrada: Déixate querer (Nº 61) Lecturas: O amor é o meirande (Nº 120) Ofertorio: Onda ti, noso Pai (Nº 121) Comuñón: Pan do ceo, pan de vida (Nº53)         Procesión ao Monumento:  Quédate, Señor, connosco (Nº 63) DEIXÁNDONOS QUERER           Comezabamos cantando Déixate querer. Toda unha invitación a poñer o mellor de cada un/ha de nós, para poder celebrar con paz, esperanza e dispoñibilidade este encontro comunitario de Xoves Santo. E que mellor que facelo deixándonos querer por Aquel que, pasou facendo o ben, e nos deixou  este sinal de Mesa compartida para facer memoria agradecida da súa presenza.          Poñamos logo o mellor de nós para saír da celebración co fortalecemento de quen non se vén abaixo nas dificultades nin tampouco se retrae ante canto nos pide facer da fraternidade luz e guía da nosa vida. NA GRANDEZA DO SEU AMOR MISERICORDIOSO ·        Polas faltas de amor coas que puxemos distancia na relación coas demais

Pentecoste 2021

    FAGAMOS POSIBLE QUE O ALETEXO DAS ÁS DO ESPÍRITO AFASTE O NOSO PESIMISMO CANTO GOZOSO ö   ENTRADA:  Que ledos hoxe estamos (Nº 5) ö   LECTURAS:  Manda o teu Espírito (Nº 126) ö   OFERTORIO:  Recibe Señor (Nº 31) ö   COMUÑÓN:  Non vou só (Nº 60) ABRINDO O CORAZÓN Cincuenta días despois do domingo de resurrección, chegamos ao remate do tempo de Pascua: Pentecoste. Tempo para reinventarnos, ilusionarnos e sentir a ledicia de ser comunidade, de non caiñar sos, de sabernos compartindo un mesmo proxecto, o de Xesús, desde culturas, linguas, países e situacións vitais distintas. Pero sempre deixándonos levar da forza e do aléiteo do Espírito como impulsor das nosas presenzas e do noso camiñar cotián. Hoxe chegamos ao remate deste tempo pascual, pero a vida segue. Xesús non nos deixa. Esforcémonos para que non sexamos nós os que nos imos afastando del. UN CORAZÓN MAGOADO û    Para que non deixemos que o desánimo nos roube a esperanza;  SEÑOR, QUE SUPEREMOS OS NOSOS DESACOUGOS. û    Para qu