PÓRTICO
Estamos sedent@s, temos que recoñecelo. Sedent@s de comprensión, cariño, tenrura, amizade…. Temos verdadeira sede de podermos saír da soidade á que nos empurra esta nosa sociedade do desacougo, da presa, da desconfianza, da competitividade.
Que bo é ter sede!. Porque o que o sabe todo, non pregunta; o que se cre sant@, non pide perdón; o que se sente rico, non pide nada… o que non ten sede, non buscará a fonte da auga.
Hoxe, a nosa andaina da coresma chámanos dun xeito especial a, dentro dunha sociedade violenta, a ter sede de paz, de comprensión, de diálogo. Que na celebración que agora comezamos sexamos quen de descubrir a Cristo coma fonte inesgotable de auga viva.
PERDÓN
· Porque moitas veces non deixamos que a auga do Evanxeo limpe as nosas envexas, os nosos ciumes ou a nosa capacidade de poñer distancia entre os irmáns, SEÑOR, QUE O PODER NON NOS DESHUMANICE.
· Porque moitas veces, quizais demasiadas, non queremos lavarnos de canto nos fai violentos, distantes e insolidarios, sabendo que preto de nós hai persoas que necesitan da nosa paz, cercanía e solidariedade, CRISTO, QUE O PODER NON NOS DESHUMANICE.
· Porque moitas veces somos incapaces de renovar a auga que nos mantén no pesimismo e na actitude pasota e derrotista, para abrirnos á auga limpa de vida e esperanza que nos ofrece Xesús, SEÑOR, QUE O PODER NON NOS DESHUMANICE.
REMUÍÑO
· A tendencia actual de confundilo todo e non valorar a importancia da linguaxe, lévanos a que moitas veces non entendamos o que outros din ou escriben. Isto mesmo pode ocorrernos con moitas das afirmacións ou narracións que atopamos recollidas nos textos da Palabra. E iso pode pasarnos hoxe co texto que acabamos de ler da carta aos Romanos. Cando escoitamos que Paulo fala de Xustificación, ao mellor non entendemos que o que nos quere dicir o apóstolo é que a fe nos abre á salvación, ao positivo do mundo, á presenza de Deus, ao sentido da vida. Sabernos e sentírmonos xustificados é, entón, para un crente unha convición que nos ten que levar a ter unha actitude positiva, aberta, de verdadeiro e auténtico diálogo co mundo e coas institucións que o conforman Pero non só diálogo, senón que sabérmonos xustificados por Cristo, pídenos estar presentes e traballando nesas institucións: políticas, culturais, sindicais, económicas... para poder proclamar alí que a mensaxe e o seguimento de Xesús, que esixe aceptar e acollelo a El na nosa vida, non nos leva nin ao derrotismo nin á crítica destrutiva nin tampouco á búsquea interesada de privilexios ou prebendas. Ao contrario, a pluralidade deste noso mundo no que temos que estar, ha ser para nós o ámbito onde concretemos, creamos e confesemos que a sociedade é de tod@s e que tod@s temos espazo nela, sen que uns teñan que ser ou pidan ser máis cidadáns ca outros. Nada que ver con esas voces que ás veces nos chegan de moitos dos nosos pastores, e que nos falan de exclusión, silencio ,persecución...como se o mundo fora única e exclusivamente dos católicos e da Igrexa. Porén, a Igrexa, xustificada pola entrega redentora de Xesús, móstranos un novo horizonte: o horizonte da paz, da confianza, da colaboración, da non exclusión. Orgullos@s temos que estar desta esperanza e do camiño que nos abre e invita a seguir.
· E para estar no medio deste noso mundo, no que cabemos tod@s, Xesús ofrécenos a súa auga; que foi capaz de vencer as reticencias, tanto dos xudeus coma dos samaritanos, e comezar a construír un novo xeito de ver e facer as cousas, e relacionarse con uns e outros, e que é sempre auga de encontro, diálogo, perdón e misericordia. Porque a súa auga non só limpa, senón que dá vida, forza, ilusión...esperanza. E que mellor que este tempo de coresma para deixarnos enchoupar por esa auga que sempre é vida.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
Invitados a deixarnos lavar pola auga de vida que é Xesús, poñámonos en disposición de deixar que esa auga enchoupe en nós, e digamos xunt@s:
SEÑOR, ÁBRENOS Á CONVERSIÓN E Á ESPERANZA
· Pola Igrexa, que camiña polo mundo nesta época e neste tempo servindo ás persoas, para que no intento de dar resposta aos graves problemas da sociedade, non caia na tentación de mirar cara atrás e de buscar respostas nun tempo pasado, OREMOS.
SEÑOR, ÁBRENOS Á CONVERSIÓN E Á ESPERANZA
· Para que cantos formamos as comunidades cristiás, non deixemos acumular en nós costras que nos fagan insensibles diante da necesidade de tantas persoas que se ven faltas de cariño, sorriso, esperanza e axuda, OREMOS.
SEÑOR, ÁBRENOS Á CONVERSIÓN E Á ESPERANZA
· Por todos e cantos hoxe queremos rezar á luz da Palabra proclamada, para que non caiamos na tentación de crernos non necesitados de conversión, e saibamos romper as nosas rutinas, pasotismos ou a vivencia tradicional e meramente sociolóxica da fe; e nos deixemos limpar pola auga da vida, que é Xesús, OREMOS.
SEÑOR, ÁBRENOS Á CONVERSIÓN E Á ESPERANZA.
Grazas, porque nos das a oportunidade deste tempo de coresma non para que nos afoguemos nas nosas incapacidades, senón para que nos abramos a un horizonte cheo de vida e comuñón, sabendo que non somos os únicos, e que ao noso lado hai moita máis xente disposta a facer que as cousas melloren.P.X.N.S.Amén.
PARA A REFLEXIÓN
Nos momentos duros, míranos con misericordia.
Cando somos tentados e fraqueamos, míranos con misericordia.
Cando estamos cegos e ofuscados, míranos con misericordia.
Cando somos capaces do peor, míranos con misericordia.
Cando tropezamos e caemos, míranos con misericordia.
Cando non recoñecemos os nosos erros, míranos con misericordia.
Cando facemos sufrir ao irmán ou á irmá, míranos con misericordia.
Cando nos facemos sufrir a nós mesmos, míranos con misericordia.
E cando pasamos pola noite, axúdanos coa túa misericordia.
Cando entramos no deserto, axúdanos coa túa misericordia.
Cando buscamos sedentos, axúdanos coa túa misericordia.
Cando subimos ao monte, axúdanos coa túa misericordia.
Cando nos pesa a cruz, axúdanos coa túa misericordia.
Cando nos pesa o irmán ou a irmá, axúdanos coa túa misericordia.
Cando nos morde a crítica ou un bico traizoeiro, axúdanos coa túa misericordia.
Cando xa non podemos máis, axúdanos coa túa misericordia.
CANTOS
o ENTRADA: Arrepentido
o LECTURAS: Na noite escura
o OFERTORIO: Canta o sol, canta o mar
o COMUÑÓN: Seguirei os teus pasos
Comentarios