1 Xaneiro 2011

Sen Ti non somos nós......

e sen ti, tampouco

Bendición do comezo/saúdo

Que Deus nos bendiga todos os días do ano
Que Deus nos sorría todos os días do ano
Que Deus se fixe en nós todos os días do ano
Que Deus nos conceda a súa paz todos os días do ano

PÓRTICO

Deixamos atrás un ano máis e comezamos un aninovo. E nestes momentos nace en cada un e cada unha de nós, dun xeito case espontáneo, a reflexión: é un día idóneo para facer balance do pasado e para proxectar tamén a nosa mirada cara ao que está por vir.

Moitas cousas que nos anguriaban e mesmo parecían insuperables xa pasaron, e hoxe parécennos insignificantes e sen importancia. Mirando cara atrás, os días que foron duros teñen un aspecto diferente; agora sentímonos máis tranquil@s e sere@s incluso diante do que nos agonía e que tamén un día pasará.

Hoxe comezamos un aninovo, un ano 2011 que é o "Ano do voluntariado". Alguén dixo que "en cada comezo hai algo marabilloso que nos axuda a vivir e que nos protexe". E é ben certo:... Deus ofrécenos, unha vez máis, un tempo cheo de esperanza e de posibilidades. Que faremos con el?.

O PERDÓN

Porque non entendemos que para que haxa paz debemos respectar aos demais, as súas ideas, o seu xeito de pensar... aínda que non coincidan co noso, SEÑOR, BENDÍCENOS COA TÚA PAZ.
Porque a diferenza dos pastores, non estamos dispost@s a deixar atrás comodidades para ir ao teu encontro, CRISTO, BENDÍCENOS COA TÚA PAZ.
Porque non acabamos de ilusionarnos ante a mensaxe dun Deus que se fai neno e que vén traernos a paz, SEÑOR, BENDÍCENOS COA TÚA PAZ.

REMUÍÑO

O grande paradoxo do Nadal é un neno envolto en capizos e deitado nunha manxadoira. Ese foi o sinal que o anxo lles deu aos pastores para recoñecelo. Na antigüidade, a divindade revelábase a través de signos e prodixios espectaculares. Os mesmos xudeus, non o esquezamos, esperaban unha irrupción gloriosa do Mesías. Pero non, Deus maniféstase nun meniño desvalido a quen seus pais teñen que deitar nunha manxadoira porque non había sitio para eles na pousada.

Quizais hoxe segue a pasarnos o mesmo. Nada máis normal e menos significativo que un recén nacido. Hainos a milleiros no mundo. O sinal que nos dá o anxo é case unha ironía: non busquemos a Deus no marabilloso e milagreiro, senón no cotiá, no simple nacer de cada ser humano. O noso Deus é un Deus cercano, presente no máis simple e sinxelo da nosa vida. Velaí a grande novidade que celebramos no Nadal.

O Señor te bendiga: Empezar un novo ano é sempre unha bendición. Bendición porque temos unha oportunidade máis de manifestar, coa nosa vida, a vida que nos trouxo Xesús. Aceptada dende o don, dende a gratuidade, dende sentirnos pouco diante de tanta grandeza, diante dun Deus que se fai pobre para enriquecernos, que se fai pobre para que nós o aceptemos como é. Aceptar esta bendición, abrirnos a Deus, é deixar que El nos acompañe, que alumee o noso camiño, que nos aconselle, que nos anime e sobre todo, deixarnos querer por El. Aceptar a bendición de Deus é ter paz no noso corazón, é ser a súa c canle no medio dos nosos irmáns e irmás. Aceptar a bendición de Deus é ser nós mesmos. Neste tempo que nos toca vivir, cómpre, máis que nunca que nós tamén sexamos bendición: coas nosas actitudes de respecto, de diálogo, de solidariedade; coas nosas palabras de ánimo, de agradecemento, de ánimo, de amor, cos nosos feitos. Seremos bendición se valoramos a vida, especialmente a máis desfavorecida, a que pasa pola enfermidade, polo abandono, pola ancianidade. Oxalá que ao longo deste ano que comezamos todo encontro co irmán e a irmá sexa unha bendición, para ir construíndo entre todos o don que Xesús nos trae: a paz.

A paz, don e tarefa: Hoxe celebramos a Xornada Mundial da Paz. a paz non é ausencia de guerra, nin equilibrio de forzas adversarias, nin situación de calma imposta. A paz é Shalom, harmonía con Deus, cos irmáns e coas irmás e coa creación. É felicidade, consecuencia da xustiza, da liberdade e do amor. A paz é don de Deus. Á hora do nacemento de Xesús, a mensaxe que os anxos pregoan é "Paz na terra ás persoas que ama Deus". Asemade, a paz é unha tarefa. É responsabilidade común, porque é unha das nosas aspiracións máis fondas, consecuencia do respecto da dignidade da persoa; é cultura solidaria, bens compartidos, sociedade xusta... a paz non é algo feito, senón un constante quefacer.

A Igrexa fai coincidir o día de aninovo e a oitava de Nadal coa celebración da Xornada Mundial da paz; porque a vinda do Mesías é a inauguración dunha nova xeira, dun tempo novo no que as lanzas se converten en podadeiras e das espadas nacen arados e os oprimidos son liberados. A que esperamos para anotarnos en ser voluntarios de paz?.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Na festa de Santa María, e neste comezo de ano que nos volve falar outra vez de paz, sentímonos fondamente achegados uns aos outros para dicirlle a Deus.