Domingo 30 TO C

SE O DEUS NO QUE CREMOS NON FAI DIFERENZA ENTRE AS PERSOAS, POR QUE OS QUE NOS CHAMAMOS SEGUIDORES SEUS NON FACEMOS O MESMO?

PÓRTICO

Nun mundo aparentemente tan ben comunicado e no que semella que estamos tan preto uns dos outros, resulta que nunca tanto coma hoxe as persoas estiveron solas, esquecidas, sen ninguén que as escoite e lles preste atención.

Que nos pasa?. Esquecemos a diferenza entre o importante e o accesorio?. Xa non sabemos distinguir entre un carballo, por moitos anos que teña, e unha persoas que sofre, á que ninguén lle fai caso ou está enferma?. Cómo temos chegado a esta situación?. Tan duros somos de corazón que nos esquecemos das persoas e da dignidade que entre nós compartimos?

Deixemos que a Palabra que hoxe imos proclamar aniñe e enchoupe o noso corazón e estimule a nosa vida.

O PERDÓN

·         Para que non deixemos que a friaxe e a indiferenza aniñen no corazón, SEÑOR, TÉNDENOS A TÚA MAN.

·         Para que nin os pobres nin a pobreza nos resulten indiferentes, CRISTO, TÉNDENOS A TÚA MAN.

·         Para que non caiamos na tentación da inconstancia e o abandono, SEÑOR, TÉNDENOS A TÚA MAN.

REMUÍÑO

·         Un mundo onde a loita contra a tentación de aplastar e oprimir ao outro é tan grande, necesita de referentes que o fagan ter sempre presente que as persoas somos o centro de todo, o máis importante, a razón e o porqué de todo canto se fai e supón avance e mellora para tod@s. Tendo isto claro, a realidade vai por un camiño moi distinto. Nunca tanto coma hoxe as desigualdades entre uns e outros foron tan grandes; as diferenzas entre os que teñen moito e os que día a día van perdendo o pouco que teñen son cada vez maiores. Ocórrenos a nós como ocorría no tempo no que se escribiu o libro de Eclesiástico, que lemos como primeira lectura. Diante da indiferenza e o desprezo das persoas, relegadas a segundos, terceiros e cuartos postos no canto dos cartos, as ganancias e as estatísticas favorables, necesitamos para vencer esta actitude morna e tremendamente inhumana, voces que nos esperten do sono que nos fai pasivos e xustificadores de canto pasa. Necesitamos persoas e testemuños que non deixen que adormezan as nosas conciencias e nos convertan en simples robots que aceptan pasivamente o que os que mandan deciden sobre nós, como se foramos ovellas dun rabaño que eles guían e enganan segundo os seus intereses. Fronte de tantos lobos que buscan abusar de nós, necesitamos sentirnos firmes e asentados na forza que recibimos da Palabra de Deus, para clamar e actuar contra os que non prefiren ás persoas, e dentro destas, aos pobres, como compañeiros de viaxe á hora de construír un mundo no que non gañen sempre os mesmos, e os perdedores sexan reducidos a cousas, como se a súa dignidade non valera para nada. Se non nos apuramos, acabará pasando o tempo, quedaremos atrás, e cando queiramos reaccionar, xa será tarde. O Papa Francisco vén insistindo, unha e outra vez, que temos que saír dos pazos das comodidades, para ir facendo lío. O lío de quen sabe que as cousas poden ser doutro xeito. Pero para iso é necesario perder os medos e unirnos a cantos, coa mesma esperanza e ilusión, non se conforman nin se resignan, senón que se rebelan contra todo canto supón ver ás persoas oprimidas, enganadas ou estafadas. Do mesmo xeito que o Señor encara aos malvados, que tamén nós saibamos unir forzas para plantarlles cara.

·         Este esforzo será o que anime e vaia dando sentido á nosa vida. Porque, se non fose así, teriamos que preguntarnos que pintamos aquí?. Para que estamos?. Que sentido ten calar e aguantar?. Deus non nos quere resignados nin calados, senón activos e denunciando as inxustizas que os que mandan e, pensan que saben, van cometendo contra de nós e dos máis débiles. Como crentes e seguidores de Xesús non podemos nin debemos permitilo. Non é tempo de calar nin de aguantar preitesías e privilexios de quen sendo igual a cada un/ha de nós, coida que pode pisarnos e aplastarnos se non facemos o que quere e manda. É tempo de rebelarse, para que ao chegar á meta, poidamos pasala coa alegría de ter loitado e traballado polo triunfo. Tal e como nos di Paulo que a el lle espera. Do mesmo xeito, tamén a nós nos agarda a meta do encontro con Deus. Presentarémonos coa vida chea de resignación e as mans baleiras?.

·         Non nos creamos, entón, nin perfectos nin mellores cós demais, e esforcémonos por ir buscando canto nos une, achega e esperanza, para así ir construíndo espazos de encontro dos que saen as forzas para loitar contra da inxustiza e evitar que os de sempre, os que din, mandan, dirixen e impoñen, sexan os que acaben saíndo coa súa. Non fagamos coma o fariseo que se cría xusto e mellor cos demais, e desprezando a quen tiña a seu lado, quería dar leccións de bonhomía. Fagamos da nosa vida, como nos invita Xesús, espazos de colaboración, encontro, respecto para os outros e sinxeleza. Porque dos sinxelos e misericordiosos é o Reinado que nos deixou Xesús.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Rompamos a indiferenza diante do que pasa por diante dos nosos ollos, e pidamos a Deus Pai/Nai que nos dea folgos para non calar nunca fronte da inxustiza. Facémolo dicindo xunt@s:

SEÑOR, QUE NUNCA XUSTIFIQUEMOS O ABUSO DOS DÉBILES

·         Para que a Igrexa esperte do sono que a ten levado a calar diante da opresión, a inxustiza e a explotación dos máis pequenos e necesitad@s, OREMOS.

SEÑOR, QUE NUNCA XUSTIFIQUEMOS O ABUSO DOS DÉBILES

·         Para que nas nosas parroquias non calemos cando vexamos e saibamos de situación de violencia, opresión, malos tratos ou discriminación que estean sufrindo algúns dos nosos veciños, OREMOS.

SEÑOR, QUE NUNCA XUSTIFIQUEMOS O ABUSO DOS DÉBILES

·         Por nós, para que non busquemos xustificacións que impidan un comportamento profético de non calar cando os que temos ao noso redor son tratados como cousas e non como persoas, OREMOS.

SEÑOR, QUE NUNCA XUSTIFIQUEMOS O ABUSO DOS DÉBILES

Grazas, Señor, por axudarnos a espertar do sono da indiferenza e o pasotismo. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Hai algo peor que ter malas ideas:

é ter ideas definitivas.

Hai algo peor que ter mala conciencia,

e aínda peor que facerse unha mala conciencia:
é ter unha conciencia perfecta.

Hai algo peor que ter un espírito malo:

é ter un espírito acomodado.

Porque os mellores, os bos,

ou alomenos aqueles que gustan de ser chamados así,
non teñen defectos na súa armadura... e nunca son feridos.

A moral da súa pel é para eles coraza e caparazón.

Porque non lles falta nada, nada se lles dá;
porque non lles falta nada, ninguén lles ofrece todo.

A caridade de Deus non cura a quen non ten feridas.

Precisamente por estar ferido no chan,
aquel home foi recollido polo samaritano.

Por estares sucio o rostro de Xesús,

foi limpado polo pano da Verónica.
Por mostrar as súas feridas, as súas penas, o seu amor

Xesús dignificou á muller pecadora.

Así, pois, quen non caeu, nunca será erguido;
quen non se manchou, nunca será limpado.
Os bos non son permeables á graza.

CANTOS

ö  ENTRADA: Amigos nas penas

ö  LECTURAS: Benaventurados

ö  OFERTORIO: Pregoeiros da túa paz

ö  COMUÑÓN: Ti es o pan do ceo