ACOLLER E AMAR: DÚAS ACTITUDES QUE MOSTRAN
A PRESENZA DO ROSTRO DE XESÚS ENTRE NÓS EN TEMPOS DE INCERTEZA E DESAMOR
PÓRTICO
O amor fainos sentir iguais, preto, preocupados, dispostos e sempre
solidarios para cos demais. Entendemos entón por que para Xesús o amor é fonte
e cumio da súa vida e da dos que o seguen. Moitas veces cantamos nas
celebracións que na tardiña baixa da nosa vida, o único exame que imos pasar é
o do amor; nel mostraremos se verdadeiramente temos tomado en serio a
invitación de Xesús de amarnos uns aos outros. 
Desde este amor, sen límite e sempre comprensivo e misericordioso,
invítasenos hoxe a achegarnos á mesa do altar para compartir a celebración na
que Xesús se nos mostra na Palabra proclamada e no pan e viño da mesa da
fraternidade. Que poñamos como guieiro e tarefa da nosa vida o amor, que unha
vez acadada nos mostra o rostro de quen amou ata ser capaz de dar a vida en
totalidade.
O PERDÓN
·
Porque nos falta compaixón e nos sobra intolerancia, SEÑOR, QUE A NOSA VIDA NON SEXA ENGANO.
·
Porque nos sobran prexuízos e nos falta sinceridade, CRISTO, QUE A NOSA VIDA NON SEXA ENGANO.
·
Porque moitas veces afastámonos no camiño da misericordia
e do perdón ao que sempre nos chamas, SEÑOR,
QUE A NOSA VIDA NON SEXA ENGANO.
REMUÍÑO
·
PORQUE O SEÑOR NON ABORRECE NADA DO QUE FIXO: A primeira lectura que vimos de proclamar, tomada do Libro da Sabedoría,
supón un sopro de aire fresco neste clima moitas veces cargado de negatividade
e pesimismo da nosa Igrexa. Si, porque nos invita a ver o mundo con ollos de esperanza,
con ollos positivos, con ollos de bondade. Neste mundo, que Deus crea e nós
recreamos, non hai nada aborrecible. Unha vez máis: que lonxe está a Palabra
das palabras de moitos dentro da nosa Igrexa que, hoxe como nunca, teiman na
xerarquización, na obediencia cega sen cuestionar nada e na uniformidade que
acaba converténdose en rutina. Si, cando a intransixencia e o fanatismo fan que
se cuestione con lupa mesmo o que fai e di o Papa Francisco (feito inaudito
dentro da Igrexa o de cuestionar ou matizar a todo un Papa), a Palabra,
incansable, quere facernos caer na conta que Deus non é verdugo nin xuíz
sanguinario, senón que segue a ser Pai-Nai que acubilla, acolle e perdoa. Por
que entón a nós se nos enche a boca falando dun castigo de Deus, dun Deus que
leva conta dos nosos erros e a quen lle temos que facer constantemente actos de
desagravio?. Non será que nos predicamos a nós mesmos, mesquiños e ruíns, e
proxectamos esa mesma imaxe de Deus por ser a que nos proporciona maiores
dividendos e seguridades?. Ata cando, Señor, seguiremos vivindo amedrentando e
humillando aos irmáns?.
·
SEXAMOS DIGNOS DA NOSA VOCACIÓN: Porque Deus nos
quere, porque para El somos importantes, porque se ocupa e preocupa por nós,
non podemos nin debemos fallarlle: El chámanos á felicidade, a realizarnos como
persoas a través da nosa vocación cristiá no medio do mundo. E temos que facelo
sen desesperar, cos pés pisando forte, sen caer na tentación de fuxir, de
pechar os ollos ao que pasa, de querer desentenderse dos problemas e retos.
Porque aí está o noso compromiso de fe. Que as dificultades non nos leven a
caer na tentación de refuxiarnos nos “cuarteis de inverno” á calor dunha fe
cómoda, cultual e amoldada aos nosos propios intereses.
·
E SEXAMOS PERSOAS ABERTAS, QUE DAN OPORTUNIDADES: E neste estar no mundo, non somos quen de ser xuíces dos demais. No marco
dunha sociedade teocátrica coma a de Israel, invadida por unha nación
estranxeira e obrigada a pagar pesadísimos impostos, a figura do “recadador” é
o símbolo do renegado e mercenario ao servizo de Roma. Zaqueo era baixo de
estatura, un ladrón, un proscrito. Con todo, quería ver quen era Xesús e El...
reparou naquela persoa. Soubo ir máis alá dunha mirada superficial, soubo mirar
cara dentro, soubo descubrir que aquel home berraba en silencio que lle desen
unha nova oportunidade, soubo ler no seu corazón que aquela persoa quería e
podía cambiar e entrar na dinámica do Reino. Porén, nós seguimos empeñados en
que as persoas non poden cambiar, seguimos negándolle a oportunidade do cambio
a quen nos fixo dano, seguimos sen saber descubrir que o Señor pasa cada día e
que hai moitos irmáns que, subidos na figueira da dor, da incomprensión, da
soidade, da marxinación, da pobreza... esperan o seu paso para aterrar e
comezar unha nova vida. Seremos nós tan curtos de sentimentos, que non de
estatura, como para negárllela?.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
Deus non cansa de saír ao
noso encontro; porén, nós, cansamos de abrirlle a porta do corazón. Aprendamos
a ser insistentes coma El, e digamos xunt@s:
ACOMPÁÑANOS E ENSÍNANOS A
VIVIR O AMOR
·
Que entre tod@s construamos unha Igrexa pobre e para os
pobres, afastada da tentación do dominio e do poder, OREMOS
ACOMPÁÑANOS E ENSÍNANOS A
VIVIR O AMOR
·
Que fagamos das nosas comunidades berces nos que cando nos
sintamos desacougados ou cheos de tristura e dor, atopemos sempre alguén que
pare con nós e nos, OREMOS.
ACOMPÁÑANOS E ENSÍNANOS A
VIVIR O AMOR
·
Que fagamos da nosa vida un esforzo continuo por servir
coas nosas mans e o noso corazón a quen se senta necesitado, enfermo ou so,
OREMOS.
ACOMPÁÑANOS E ENSÍNANOS A
VIVIR O AMOR
Grazas, Señor, por estar sempre ao noso lado, a pesares que non sempre nos
estamos ao teu. P.X.N.S. Amén.
PARA A REFLEXIÓN
Ti, Señor, es un Deus de vida e de ilusións.
Non é inofensivo achegarse a Ti.
Ti es quen de darlle a volta á cabeza, ao corazón e á
vida,
a todas as vidas de todas as persoas.
Ti es quen de reformar os nosos plans e desviar os nosos
camiños,
de abrir novos vieiros, de ofrecer abrentes impensables.
Ti es quen de fixarte en quen está na figueira,
de invitarte a comer por sorpresa,
de hospedarte na casa dun pecador,
de repetir, hoxe,
con cada un e cada unha de nós,
a historia de Zaqueo.
Non te fagas de rogar,
míranos como sabes,
e invítate a xantar na nosa casa.
CANTOS
û ENTRADA: Temos unha festa
û LECTURAS: Contade as marabillas do Señor
û OFERTORIO: Benaventurados
û COMUÑÓN: Déixate querer
Comentarios