Palabras de vida para un
mundo enchoupado de morte, esquecemento, indiferenza e exclusión. Señor, que
nunca deixemos de escoitar a vida que traen as túas palabras
Descarga o arquivoRECENDOS DE SONS AGRADECIDOS
o ENTRADA: Vinde
axiña
o LECTURAS:
As túas palabras, Señor, son espírito e vida
o OFERTORIO: Aquí
están Señor
o COMUÑÓN: O
amor é o meirande
OLLOS ABERTOS
Dinos
o evanxeo de hoxe que o Señor ten palabras de vida, palabras que alentan cando
xa todo parece perdido, palabras que nos fan recobrar a fe no ser humano ao
sentir a dor e a frustración pola capacidade que temos de facer dano uns aos
outros; palabras que nos insisten, unha e outra vez, en que somos dignidade,
fin e non medio, capacidade, posibilidade e proxecto sempre realizándose e
nunca rematado. Deixemos que estas palabras enchoupen o noso corazón e nos
fagan abandonar o noso escepticismo, a nosa mesquindade e a dúbida permanente
de que todo dá o mesmo porque nada pode cambiar.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
- Por buscar o enfrontamento e a dureza de corazón, e non a misericordia, SEÑOR, AQUECE O NOSO CORAZÓN.
- Por volvernos desconfiados e incapaces de escoitar aos demais, CRISTO, AQUECE O NOSO CORAZÓN.
- Por deixar que a nosa vida camiñe por vieiros nos que Deus é apartado e esquecido, SEÑOR, AQUECE O NOSO CORAZÓN.
PALABRA ACOLLIDA E PÉS NO CHAN
· Moitas
veces atopamonos con persoas que teñen vergoña das súas orixes: familia,
conviccións relixiosas, lingua, cultura... é fan todo o posible, rozando case
sempre o ridículo, para aparentar o que non son, o que leva a que quen as vexa
disimule, ou non, o riso e a burla. Seguro que nos temos atopado máis dunha vez
con xente así. Ou pode mesmo ter ocorrido que teñamos sido algunha vez destas
persoas. Nun caso ou noutro: que mágoa! Quen renuncia a canto dá razón do seu
ser, antes ou despois, acaba sentindo a tristura e o baleiro pola perda da súa
identidade. As raíces ofrécennos a identidade desde a que crecer,
desenvolvernos e ser nós mesmos; non monicreques nas mans de outros. Disto é do
que fala o texto de Xosué na primeira lectura: o pobo de Israel sentía noxo,
vergoña, de ser pobo de Deus, de ter a súa raíz no Deus que os acompañaba, nas
dificultades e nas esperanzas, formando parte da súa historia. Diante deste
querer afastarse de Deus, Xosué invítaos a clarificarse, a tomar decisións, a
optar. O seu “escollede hoxe a quen ides servir” ponnos na situación de que na
vida non se pode continuamente xogar a dúas bandas; poñerlle unha candea a Deus
e outra ao diaño, senón que necesitamos, polo noso propio ben, e buscando a
seguridade de canto nos vai conformando como somos, optar, decidir e
clarificarnos. Non podemos ser cristiáns de moita misa, novena e santuarios, se
logo somos violentos –de palabra ou obra-, mentireiros, corruptos,
defraudadores, destrutores da natureza, pouco respectuosos cos maiores... e non
podemos porque Deus chámanos a vivir en liberdade. O seu proxecto non nos
obriga nin nos retén, pero se queremos dicirlle si á súa proposta, logo debemos
actuar en consecuencia, coa coherencia que iso supón e esixe. Que non
pretendamos enganarnos a nós mesmos, porque a Deus non imos ser capaces.
· Ter claro
cara onde e desde onde queremos ir construíndo a nosa vida vainos axudando
tamén a tomar conciencia de que non somos únicos e que non hai máis coma nós no
mundo. Os valores do evanxeo, as actitudes que van sacando de nós o mellor –que
o temos– son vividos por moitas persoas dunha maneira gozosa, alegre e
comunitaria. E o que é máis importante: sen sentir vergoña. O “sede ben
guiados“ de Paulo apunta a que non esquezamos que canto fagamos, o xeito que teñamos
de mostrarnos, a maneira de achegarnos aos demais é o mellor espello para
manifestar que as nosas conviccións son verdadeiras, profundas e enchoupadas de
confianza. Non son froito do rendemento político, económico ou de prestixio
social. Por iso podemos dicir que ao mostrarnos publicamente, estamos a
mostrarnos como Igrexa de Cristo, non segundo o que nos parece ou máis cómodo
nos resulta, senón como seguidores de Xesús que acollendo o seu estilo de vida,
ímonos esforzando por sementar o mundo con actitudes e comportamentos que
humanizan ás persoas, nos humanizan a nós e fan posible que, esa casa común que
chamamos mundo, sexa tamén humanizada. A cordialidade e a vocación convértense
en elementos desde os que construír a antropoloxía cristiá.
· Claro que
esta proposta que Deus nos ofrece desde as páxinas dos textos que hoxe temos
proclamado non é nada doada. Ao contrario, é tarefa dura, difícil e chea sempre
de atrancos que poden levarnos a pensar se paga a pena seguir, ou se será
mellor abandonar e deixalo. Moitos xa o teñen feito: uns de maneira silenciosa,
a apostasía silenciosa dos que foron bautizados na fe da Igrexa; outros
facéndoo público e reivindicando a súa liberdade para non deixar lugar a Deus
na súa vida. E iso porque o seguimento de Xesús é unha opción de vida, non o
cumprimento duns ritos; e toda opción de vida supón cuestionar canto un fai, e
deixarse cuestionar desde fóra, sen que iso supoña sentirse nin agredido nin
ridiculizado. E ese cuestionamento e coherencia non todos están/mos dispostos a
entendelo e vivilo como unha experiencia de conversión e purificación persoal.
De aí que, hoxe, como tamén no tempo de Xesús, a esixencia do seguimento do
Evanxeo é para moitos un camiño duro que é mellor abandonar; xa que
prescindindo de Deus todo é máis fácil, cren algúns, pois non hai que dar razón
nin por qué a ninguén. Pensade no triste espectáculo dos que, crendo que as
parroquias son supermercados e os curas os caixeiros aos que se lles paga a
mercancía adquirida, achéganse a elas para comprar sacramentos: enterros con
moitos curas, bautizos a calquera hora e día e cos padriños que a un lle peta,
casamentos que sexan rápidos e non esixan cursiños de formación ou comuñóns e
confirmacións “express”sen catequese, pero para os que logo gastamos tempo e
cartos e vestidos, banquetes, fotos ou viaxes. E todo porque seica a Igrexa
–entendida esta como os curas– é moi esixente. Pero parámonos a pensar o tempo
dedicado a ir á piscina, escola de fútbol, actividades diversas ao longo de
anos e anos ? Coma Xesús, tamén podemos preguntar: Vós tamén vos queredes ir?
Ou seremos capaces de responder coma aqueles discípulos: Señor, onde iremos, ti
tes palabras de vida?
FRATERNIDADE ORANTE
Agradecid@s
pola forza da palabra que acabamos de escoitar, recemos xunt@s dicindo:
SEÑOR, GRAZAS POR CHAMARNOS A SER IRMÁNS
¨ Para que
na Igrexa non perdamos nunca a sensibilidade de sentírmonos irmáns uns dos
outr@s, e dispost@s sempre a unir e non e enfrontar, OREMOS.
SEÑOR, GRAZAS POR CHAMARNOS A SER IRMÁNS
¨ Para que o
testemuño de valentía, claridade, renovación e esperanza que cada día nos
ofrece o Papa Francisco, sexa seguido por nós, os que conformamos a Igrexa,
pobo de Deus sempre en camiño, OREMOS.
SEÑOR, GRAZAS POR CHAMARNOS A SER IRMÁNS
¨ Para que
nas nosas comunidades nos esforcemos por formarnos e renovar os comportamentos
rancios e do pasado nos que moitas veces deixamos que se desenvolva a nosa
experiencia de fe, OREMOS.
SEÑOR, GRAZAS POR CHAMARNOS A SER IRMÁNS
Señor,
acolle a oración que xunt@s compartimos. Que nos esforcemos para atopar en ti
azos que nos axuden a facer do que rezamos tarefa común de do noso actuar.
PXNS.
OÍDOS ATENTOS
Fiados e fiadas en ti,
dispoñémonos ao traballo de
cada día,
aínda que o corpo vaia canso e
os ánimos afrouxen.
Seguiremos mirando de cambiar a
ser mellores,
por moito que un vaia vello e
pense que nada pode xa cambiar.
Apostaremos cada vez por unha
parroquia máis unida,
aínda que entre nós siga
habendo receos e desconfianzas.
Soñaremos cun mundo sen abusos
e sen inxustizas,
por moito que o vexamos roto e
tan dividido entre pobres e ricos.
Poñeremos o noso esforzo ao
lado das amigas da paz,
por moito que levemos a
violencia no corazón
e a vexamos tamén en tanta
xente ao redor de nós.
Seguiremos defendendo as nosas
casas e aldeas,
por moito que a maioría siga
escapando cara ás cidades.
Creremos nunha vida feliz e
completa nas mans coidadoras de Deus,
aínda que esta terra se nos
faga feliz e agradable.
Apostaremos pola honradez e
pola legalidade no trato cos veciños,
por moito que as trampas se nos
ofrezan como camiño de éxito rápido.
Traballaremos por conseguir
melloras na parroquia,
aínda que nos vexamos algo
cansas e desunidas.
Loitaremos por unhas
comunidades cristiás apegadas ao Evanxeo de Xesús,
por moito que a rutina nos poida
e a falta de fe nos achique.
Fiarémonos de Deus en calquera
circunstancia da nosa vida,
aínda que sexan moitos os que
se rían da fe e da vida relixiosa.
(M.Regal, Xesús
aquel home da aldea, p.120)
Comentarios