Nunha
sociedade con persoas de mente tan dispersa, que difícil entender cando nos
din: Escoita!
Descarga o ficheiro-->
RECENDOS DE SONS AGRADECIDOS
o ENTRADA: Vinde axiña
o LECTURAS: Escoita ti
o OFERTORIO: Velaquí
o COMUÑÓN: Eu soñei
OLLOS ABERTOS
Escoitar estase a converter nunha actitude
cada vez máis escasa e difícil. Escasa porque atarefados como andamos ao longo
do día, sempre dun lado para o outro, pensando no noso e despreocupándonos dos
demais, faise moi raro, mesmo complicado, que paremos a prestar atención a
alguén que nos di e fala; principalmente se son cuestións referidas ao sentido
da vida, á coherencia persoal entre o dicir e facer ou á necesidade de superar
o individualismo para comezar a pensar en comunitario, de xeito que os demais,
o que entre tod@s podemos facer ou as cousas da casa común, se convertan en
esixencias nas que poidamos estar
implicados moit@s. Asemade faise difícil porque se un non está acostumado a
escoitar, tampouco o vai estar para que o escoiten, co que se produce unha
situación de individualismo silencioso desde o que cada un vai ao seu, sen
importarlle o que lles pasa aos que están ao noso lado.
Porén,
a Palabra que hoxe imos proclamar, chámanos no sentido contrario. Tanto nos
custa prestarlle un pouco de atención?
CORAZÓN MISERICORDIOSO
- Por non saber escoitar a quen precisa de nós, SEÑOR, QUE SUPEREMOS O INDIVIDUALISMO.
Porque somos desinteresados diante do sufrimento e a dor dos demais, CRISTO, QUE SUPEREMOS O INDIVIDUALISMO. - Por non facer o esforzo de poñernos ao comezo de cada día nas túas mans, deixándonos acompañar por Ti, SEÑOR, QUE SUPEREMOS O INDIVIDUALISMO.
PALABRA ACOLLIDA E PÉS NO CHAN
· No “escoita Israel” que liamos na primeira
lectura mostrásennos os dous planos nos
que nos situamos ao achegarnos á Palabra de Deus. Por unha banda está o plano
de Deus. El diríxese a nós invitándonos, como facía con Israel, a prestar oído
a canto vai deixando, ofrecéndonos un camiño para percorrer sempre acompañados,
dándonos razóns e sentido para que a vida non se converta nunha suma de éxitos
materiais, si, pero que nos van deixando baleiros por dentro e cheos de
decepción e fracasos, porque imos descubrindo que, a pesar de ter moitas cousas
e de manexar e dominar a técnica e a ciencia, non acabamos de sentirnos a gusto
nin con nós mesmos nin co que facemos. Non temos máis que prestar atención a
como, cada día máis, as persoas vólvense desconfiadas, insensibles ante a dor e
o sufrimento dos outros, buscando sempre ter máis, sen que nada nunca lles
chegue. Neste vivir nunha permanente insatisfacción móvense hoxe moitas persoas
para as que Deus é prescindible, e a fe unha esixencia pola que non están
dispostas a pasar. A pesares diso, o plano de Deus segue a ser sempre oferta de
acompañamento, de sentido, de presenza, de amor. Por outra banda, o plano dos seres
humanos camiña na insatisfacción de quen necesita constantemente estar facendo
cousas, cada vez máis e máis rápido para non aburrirse. A hiperactividade na
que se moven, e non só os nenos, ponnos de manifesto que xa non somos capaces
de valorar as cousas pequenas: o recendo dunha conversa pausada, a tempo
dedicado en silencio á reflexión e a contemplar e escoitar a harmonía de sons e
imaxes que Deus nos ofrece por medio desta casa común que chamamos mundo. A
pesares de que non acabamos de camiñar para que a distancia entre os dous
planos se acurte, tamén, Señor, dirixímonos a Ti para que sigas acompañándonos,
porque, antes ou despois, acabaremos descubrindo a necesidade e o conforto de
poder hospedarnos na túa tenda.
· A escoita á
que nos invita Deus vese redobrada coas palabras do apóstolo Santiago. O seu acollede docemente a súa palabra, é non
só unha invitación, senón todo un plan de vida que nos chama a ir desenvolvendo
coa a atención que sempre nos merece a conversa que Deus vai ofrecéndonos
manter con nós a través de tódalas pegadas que vai deixando ao noso redor.
Pegadas que nos chegan en forma de tempo compartido, traballo comunitario,
solidariedade vivida ou tolerancia e diálogo conseguido. A acollida á que nos
chama Deus esixe estar espertos e atentos a canto pasa sempre ao noso redor;
deste xeito o escoitar adquire plenitude ao verse complementado co realizar, co
facer realidade toda a riqueza que a proposta de Deus ofrece cando nos chama a
poñerlle rostro: mirar polos orfos, viúvas, maiores, maltratad@s... Estaremos
tan cegos como para non velo?
· E todo isto
vainos levando ata Xesús. Se non valoramos o silencio, se non descubrimos a
necesidade de ser contemplativos desde o que pasa no mundo, endexamais
entenderemos que é desde aí onde comezamos a entender que as cousas necesitan o
seu tempo, e que as présas sempre son malas compañeiras para quen viaxa. O noso
si a Deus non está no respecto das tradicións –o tempo acaba fosilizándoas-, no
externo, senón na nosa capacidade de reflexionar e descubrir que non podemos
esperar, como facemos desde o pensamento materialista, a Deus sentados, sen
facer nada. Deus xa está, o que nos pasa é que non somos capaces, polo moito
barullo que facemos, de descubrilo á nosa beira. Xesús di que o importante, o
fundamental, é o que sae de dentro de nós, aquilo que é froito da reflexión, da
revisión e das decisións pensadas sen presa. Honrémolo logo co corazón e non só
cos beizos.
FRATERNIDADE ORANTE
Moitas veces ignoramos toda a riqueza que levamos dentro porque
as présas coas que andamos impídenos descubrirnos, querernos e valorar canto
lle podemos aportar aos demais. Neste momento de oración comunitaria ao que Ti
nos chamas, dicimos xunt@s:
QUE O NOSO ACTUAR SE HARMONICE CO NOSO
PENSAR
* Para que na
Igrexa aprendamos a disfrutar de toda a riqueza que nos ofrece a Palabra de
Deus, e descubramos que a súa importancia non está só en coñecela, senón tamén
en vivila, OREMOS.
QUE O NOSO ACTUAR SE HARMONICE CO
NOSO PENSAR
*
Para que nas nosas comunidades nunca nos deixemos arrastrar
polas queixas e lamentos dos profetas de calamidades que, ademais de non mover
unha man para axudar, só ven problemas e dificultades cando os demais están
dispostos a achegarse a quen os necesita, OREMOS.
QUE O NOSO ACTUAR SE
HARMONICE CO NOSO PENSAR
* Por nós, para
que aprendendo a escoitar e contemplar a voz e a presenza de Deus na nosa vida,
saibamos ser agradecidos polo don da fe; don de cordialidade, acollida e
fraternidade, OREMOS.
QUE O NOSO ACTUAR SE HARMONICE CO
NOSO PENSAR
Señor, que teñamos sempre os oídos
limpos e os ollos abertos para escoitarte e descubrirte no medio do noso mundo.
P.X.N.S. Amén.
OÍDOS ATENTOS
Escoitar a
Deus é como escoitar a calquera persoa –antes de escoitala, debemos prepararnos
para atoparnos con ela-. Se un de nós desexa escoitar a voz de Deus no medio da
barafunda do mundo, necesita buscar a tranquilidade interior e exterior.
Necesitamos buscar o tempo e o lugar, precisamos estar convencidos de que
queremos facelo, para non deixarnos levar das dúbidas e inseguridades que
tantas veces lastran as relacións entre nós. A oración é unha destas maneiras
de comezar a conversar con El. O noso xeito de dicirlle, ola!, estamos aquí,
contigo, ao teu lado; grazas por acompañarnos. Nela contámoslle canto nos pasa,
a nosa vida. Poñémola na súa man, e deixámonos agarimar pola súa tenrura.
Afastémonos, se queremos escoitalo, do barullo que tantas veces nos rodea,
altera e impide que nos escoitemos uns aos outros. Que saibamos integrar os
barullos do mundo na relación de escoita e acollida á que Deus sempre nos chama
e invita.
Comentarios