MONICIÓN
Ollos limpos e corazón
xeneroso: un mundo de persoas e desde as persoas. Persoas coas que nos atopamos
e coas que compartimos proxectos, pero tamén persoas que nos feren e ás que
ferimos; persoas asemade necesitadas de curar feridas. Por iso nos xustamos
hoxe aquí para celebrar a festa do perdón. Xesús ábrenos o seu corazón para a
collernos, e nós volvemos chamar a súa porta para sentirnos acollidos.
CANTO: Camiñarei na presenza do Señor (Nº
12)
LECTURAS
o Rom 12, 1-2.9-18
o Salmo 102, 8.10.13.14.15.16
o Mt 25, 31-42
HOMILÍA
· Un mundo cheo de necesidades,
onde as persoas sofren e son desprezadas:
ü Tiven fame: fame de sentido, fame de alegría, fame de esperanza. A fame
non só é de alimento.
ü Tiven sede: sendo a auga un ben físico, é tamén ben espiritual que
limpa e dá vida. Cantas veces a nosa sede é de ser acollidos, de necesitar ser
perdoados, de darnos conta de que necesitamos resarcir o dano que a outros lle
temos feito. Sendo a auga un ben, temos que convertelo en auga de amabilidade,
respecto, palabra de escoita, palabra que non fira, acompañamento que anime e
alente nos problemas e dificultades.
ü Fun forasteiro: irmáns de verdade. Non hai fronteiras entre fóra e dentro: somos
iguais. Non creemos nós refuxiados na nosa contorna: casa, familia, traballo,
veciños...
ü Estiven nu: por perder o sentido de humanización, por converterme en
cumpridor de ritos, por non facer do trato cos demais relación de cariño e
respecto.
ü Estiven enfermo: debemos esforzarnos para que o noso tempo, o
sorriso, a dispoñibilidade, as nosas mans, estean en disposición de poñer os
ollos e o corazón no servizo aos demais, principalmente aos que máis o
necesitan.
ü Porque... cada vez que llo
fixestes a un destes máis pequenos, a min mo fixestes.
EXAME DE
CONCIENCIA
v Apartámonos de Xesús: vouno
deixando por falta de ganas, interese, tempo... ata que nos damos conta de que
deixa de ser relevante para converterse en algo moi afastado da nosa vida.
v No noso mundo hai
altofalantes con mensaxes moitas veces contrarios aos do evanxeo. Déixome levar
por eles? Son dos que confundo o que fan/mos os curas coa mensaxe de Xesús para
xustificar o meu abandono e a miña falta de coherencia á hora de darlle sentido
de crecemento e realización persoal á miña vida?
v Busco un momento ao longo do
día para a oración: un grazas por estar aí, un dáme forza na dificultade, un,
Señor, que non me sinta só nun momento difícil...? Ou deixo que pasen os días
sen que Deus estea presente na miña vida?
v O mal do mundo é moito. Nós
tamén contribuímos a el co noso egoísmo, individualismo, autosuficiencia, falta
de respecto ao que pensan ou din os demais, as mentiras, os enganos, os
comentarios que sabemos que feren e entristecen a quen os recibe...
v Xesús foi un home de loita,
non se deixaba vencer facilmente. Eu, tamén actúo así, ou son dos que se senten
derrotados antes de comezar calquera actividade?. Que fago para que a miña vida
e a dos que están ao meu redor sexa máis feliz e digna?
v Deus foinos deixando ao longo
da coresma moitas pegadas no taboleiro dos sinais que puxemos diante do altar.
Fomos resaltando algunhas delas: sementadores de solidariedade, paciencia,
misericordia, sorrisos, silencio, diálogo agarimoso... intentei/to seguir estas
pegadas na miña vida?
v Esfórzome por non crerme
mellor nin máis xusto, nin máis listo, nin mellor persoa que os demais?
v Revisemos e preguntémonos:
nesta coresma, que cousas fun deixando atrás para ser unha persoa máis alegre,
xusta, sincera, paciente, respectuosa... ?
v Sempre nos é máis fácil
criticar que valorar o que outros fan ben?. Intento superar esta tentación?
v Esfórzome para que o rancor
non vaia aniñando no meu corazón, nin a envexa nin o orgullo de pensar que son
mellor que os demais?
v Distingo entre o pecado o que
eu ou outros facemos mal, da persoa que o fai?
v Deixemos logo que o corazón
de pedra que foi acumulando durezas e insensibilidade se vaia convertendo en
corazón de carne desde o Deus que nos invita esta tarde a recoñecernos
necesitados do seu perdón, e acheguémonos con convencemento e alegría a
recibi-lo perdón que a través das palabras da absolución pronunciadas polo
sacerdote nos ofrece Xesús.
EU
CONFESO
PETICIÓNS
DE PERDÓN
Pola nosa falta de
misericordia, SEÑOR, RENÓVANOS CO TEU
PERDÓN. Pola nosa falta de alegría e
esperanza á hora de actuar, CRISTO,
RENÓVANOS CO TEU PERDÓN. Pola nosa actitude que fai
que pensemos que somos mellores cós demais, SEÑOR, RENÓVANOS CO TEU PERDÓN.
ABSOLUCIÓN
NOSO
PAI
PAZ
ORACIÓN
DE ACCIÓN DE GRAZAS
ˣ
Se o teu amigo ten fame ou sede, dálle da túa parte.
ˣ
Se non ten quen o queira, quéreo ti.
ˣ
Se non ten fogar nin roupa, dálle casa e roupas.
ˣ
Se está só, faille compañía.
ˣ
Se te necesita, escóitao.
ˣ
Se ri: ri con el;
ˣ
Se chora: chora con el;
ˣ
Se está enfermo, préstalle a túa axuda.
ˣ
Se se vai gozar da presenza de Deus, Non o esquezas: reza por
el.
SINAIS
QUE EXPRESEN A CONVERSIÓN
Ø Varios ladrillos: temos que construír xuntos unha vida máis feliz,
acolledora e coa que nos sintamos a gusto. Pero non podemos facelo solos,
necesitámonos uns aos outros.
Ø O peto do sinal diocesano de
axuda aos refuxiados. Saímos de nós para descubrir que hai persoas moito máis
necesitadas. A nosa xenerosidade é un pequeno paso que axudará a poñer un
sorriso no seu corazón e nos seus beizos.
Comentarios