A BUSCA DO BEN COMÚN UN COMPROMISO QUE ABRANGUE A TÓDALAS PERSOAS SEN EXCEPCIÓN
Cantos
Entrada.- Que ledos (Nº 5)
Lecturas.- Déixate querer (Nº 61)
Ofertorio.- Cantádelle ao Señor (Nº 23)
Comuñón.- Pan do ceo ( Nº 53)
Oídos atentos
Volve Xesús a empregar, no Evanxeo de hoxe, unha linguaxe forte e desconcertante para insistir sobre a necesidade de acoller a fe con radicalidade, sen buscar xustificacións que a convertan nun simple entretemento de tempo e de prácticas de piedade. Acoller o Evanxeo, e con el a persoa de Xesús, esíxenos ás persoas que queremos seguilo, estar en permanente actitude de non deixar que a dignidade que El puxo en nós, e que polo tanto compartimos, sexa rebaixada por nada nin por ninguén. O fin non xustifica os medios cando falamos da defensa das persoas, de tódalas persoas. Nin as fronteiras, nin as relixións, nin os bens materiais son razón para o desprezo e a humillación dos seres humanos.
Corazón misericordioso
- Porque os nosos intereses pesan máis que a dignidade das persoas, SEÑOR, QUE NON MENOSPRECEMOS A DIGNIDADE HUMANA.
- Porque falamos de máis e non recoñecemos os nosos erros; CRISTO, QUE NON MENOSPRECEMOS A DIGNIDADE HUMANA.
- Porque xustificamos o que facemos mal, e somos estritos e duros cos erros dos demais. SEÑOR, QUE NON MENOSPRECEMOS A DIGNIDADE HUMANA.
Palabras que remoen o corazón e orientan o noso actuar
- “Este home non está a busca-lo benestar para o pobo”. Esta frase da profecía de Xeremías móstranos que pensar no ben das persoas, do pobo, da comunidade é unha fenda que teñen non só os gobernantes de hoxe, senón que este esquivar as preocupacións e dificultades foi sempre unha actitude moi presente naqueles que se presentaban como servidores e xestores do ben do pobo, do ben común. Isto fainos ver a actualidade da palabra de Deus. Pero Xeremías non só constata a ausencia de interese polo ben común, senón que chama a superar este desleixo e urxe a non consentilo, o que supuña ser activos e comprometidos, tentando unir e non separar; esforzándose polo que é importante para tod@s, e non só polo que é interese persoal e individual. Pasan os anos, pero non pasan os xeitos de achegarse e buscar solución aos problemas. Hoxe, miles de anos despois, con toda a actualidade, estas afirmacións do profeta Xeremías non só nos fan ver que a palabra de Deus non pasa de moda, senón que nos pide unha actitude proactiva e sempre atenta a buscar unión para non calar fronte a quen abusa ou utiliza a mentira e o engano para o seu propio interese persoal. Por iso é máis doado, como ocorreu con Xeremías, facer desaparecer a quen denuncia o mal actuar dos dirixentes, que tentar buscar solucións a canto non se fai ben. E disto, como xa sabemos, non andamos faltos, parece.
- Na tarefa de non calar ante as inxustizas, a pesares das consecuencia que isto nos poida supoñer, non estamos sos. O Señor, que sempre é o noso socorro e a nosa axuda, vainos dando azos e fainos sentir a forza da súa presenza ante os nosos medos e dúbidas. Por iso os nosos ollos non só ven, senón que tentan mirar con fondura para descubrilo en todas aquelas situacións e compromisos que levan a tantas persoas hoxe en día, a deixar as súas seguridades para emprender a tarefa de poñer a súa vida ao servizo das causas de todas e todos. Non temos máis que fixarnos en quen arriscan a súa vida e seguridade para rescatar migrantes que ven perigar no mar a súa vida; persoas que deixan a súas seguridades e percorren o mundo denunciando que se non o tomamos en serio, dentro de pouco, a nosa casa común será un lugar irrespirable no que xa non poderemos vivir; persoas que non calan ante as agresións de nen@s e mulleres aos que, quen ten poder, tenta humillar e dominar. En fin, son hoxe, para ben, moitas as pegadas de presenza de Deus onde vemos que outro mundo é posible, e que os cristiáns non podemos afastarnos ou poñernos de costas a el. Francisco, non cansa de repetilo constantemente, sendo el o primeiro en dar o paso e comprometerse coas súas decisión de limpar a Igrexa do pecado dos seus dirixentes; e de non calar ante as mentiras dos gobernantes do noso mundo.
- Desde este compromiso a vencer medos e a non pechar bocas, é desde o que hai que entender o evanxeo que acabamos de escoitar. Nun ton apocalíptico móstranos como o evanxeo, e desde el a fe que temos que vivir e poñer en práctica, non é un relato a favor dos poderosos, nin unha defensa de privilexios e prebendas, senón unha actitude permanente a actuar buscando que a dignidade que Deus puxo en nós, e que nos iguala por riba de continentes, linguas ou razas, non sexa nin silenciada nin oprimida. E esta é a tarefa que temos os crentes, pequenos e grandes por diante. Pero educarnos desde este xeito de vivir o evanxeo suponnos que temos que deixar atrás prácticas e ritos que foron empobrecendo a vivencia e a frescura/fondura da fe; e que levaron a moitas persoas a darse de baixa –afastarse- como membros das nosas comunidades cristiás. Esforcémonos entón por volver ao que é a raíz do que cremos: o Evanxeo, e tratemos de vivilo, sen medo nin trasfego, facendo as cousas ben e non deixándonos vencer nin polos medos nin polas ameazas.
Confianza desde onde compartir
Convocados por Deus Pai, e invitados a ter sempre os ollos ben abertos, rezamos comunitariamente traendo a nosa oración as esperanzas e desalentos dos homes e mulleres do noso tempo . Facémolo dicindo:
Que saibamos ir da túa man, Señor.
- Para que sexamos unha Igrexa de acollida e non unha cárcere de exclusión e condena. Oremos. Que saibamos ir da túa man, Señor.
- Para que as nosas comunidades non se esgoten no desánimo e a desilusión, senón que saibamos recuperar a frescura dunha fe que nos urxe a poñer o corazón e os esforzos nas persoas. Oremos. Señor, que non menosprecemos a dignidade humana.
- Para que non teñamos medo a dar razón da nosa esperanza desde o compromiso por poñer nos corazóns e vidas das persoas paz, acollida, misericordia e servizo desinteresado ante os problemas e dificultades que chegan cada día. Oremos. Señor, que non menosprecemos a dignidade humana.
Alenta, Señor, o noso esforzo por traballar por un mundo máis igualitario, servizal e con capacidade de vivir a xenerosidade con quen ten ou se sente menos. Por Cristo o noso Señor. Amén.
Remoendo as nosas seguridades
A ledicia do Evanxeo enche o corazón e a vida enteira dos que se encontran con Xesús. Os que se deixan salvar por El son liberados do pecado, da tristeza, do baleiro interior, do illamento. Con Xesucristo sempre nace e renace a ledicia. Nesta Exhortación quero dirixirme aos fieis cristiáns para invitalos a unha nova etapa evanxelizadora marcada por esa ledicia, e indicar camiños para a marcha da Igrexa nos próximos anos.
O grande risco do mundo actual, coa súa múltiple e abrasadora oferta de consumo, é unha tristeza individualista que xorde brota do corazón cómodo e avaro, da busca enfermiza de paceres superficiais, da conciencia illada. Cando a vida interior se pecha nos propios intereses, xa non hai espazo para os demais, xa non entran os pobres, xa non se escoita a voz de Deus, xa non se goza a doce ledicia do seu amor, xa non palpita o entusiasmo por facer o ben. Os crentes tamén corren ese risco, certo e permanente. (Francisco, E.G., 1 e 2)
Comentarios