RESPONDAMOS COA NOSA VIDA, Á SEDUCIÓN DO AMOR QUE HUMANIZA E NON UTILIZA ÁS PERSOAS
CANTO GOZOSO
ENTRADA: Que ledos hoxe estamos (Nº 5)
LECTURAS: Ergo os meus ollos
OFERTORIO: Ti es o pan do ceo
COMUÑÓN: Escoita ao Señor
POÑENDO OS OLLOS NA REALIDADE
Escoitaremos hoxe unha invitación a non poñer tapóns nos oídos para que, escoitando a Palabra de Deus e prestándolle atención, nos deixemos seducir por ela. Pero esta non é unha sedución ao uso, senón que a sedución de Deus chama ao cambio de corazón, á sensibilidade ante as dores e tristuras do noso mundo e das persoas que nel habitamos. So deste xeito a Palabra collerá fondura e gravarase no noso corazón e na nosa mente, para deste xeito non esquecer nunca que as persoas, máis alá do que teñamos, somos dignidade e merecemos respecto. Un respecto e unha dignidade que temos que mostrar cada día da nosa vida co noso xeito de actuar e de facer as cousas.Que non caiamos na tentación de darlle as costas a este fermoso, ledo e sempre cheo de humanidade, proxecto de Deus!
RENOVANDO O CORAZÓN
- Polas veces nas que deixamos que a dureza do corazón nos aparte da xente de ben; SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS SEDUCIR POLA TÚA MISERICORDIA.
- Polas veces nas que non queremos outorgar perdón a quen nolo pide; CRISTO, QUE NOS DEIXEMOS SEDUCIR POLA TÚA MISERICORDIA
- Polas veces nas que deixamos que na nosa vida crezan a desconfianza, a mentira e as ansias de vinganza; SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS SEDUCIR POLA TÚA MISERICORDIA.
PALABRA PROCLAMADA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE XEREMÍAS
Señor, seducíchesme e deixeime seducir;collíchesme e puideches comigo.
Sirvo a cotío de burla;
a destrución é o meu pan.
Sempre que falo, teño que proclamar:
¡Desastre!;
teño que clamar: ¡Destrución!
A palabra do Señor volveuse para min un escarnio, unha burla continua.
Se digo: "Non me vou acordar máis del, non falarei máis no seu Nome",
entón a súa palabra vólvese coma un lume abrasador no meu corazón,
un lume prendido nos meus ósos;
fago forza por apagalo, pero non son capaz.
PALABRA DO SEÑOR
PROCLAMACIÓN DA BOA NOVA DO NOSO SEÑOR XESUCRISTO SEGUNDO MATEU
Desde aquela empezou Xesús a aclararlles ós seus discípulos que tiña que ir a Xerusalén, e que alí o ían facer padecer moito os anciáns, os sumos sacerdotes e os letrados; que o ían executar e que ó terceiro día había resucitar.Pedro, colléndoo á parte, empezou a rifar con el, dicindo:
‑Deus te libre, Señor; a ti non che pasará nada diso de maneira ningunha.
Pero el, volvéndose, díxolle a Pedro:
‑¡Arreda de min, Satán! Ti es un tentador para min, porque non te deixas guiar por Deus senón polos homes.
Entón díxolles Xesús ós seus discípulos:
‑Se alguén quere vir comigo, que renuncie a si mesmo, que cargue coa súa cruz e que me siga. Porque quen queira poñer a salvo a súa vida, perderaa; pero quen a perda pola miña causa, poñeraa a salvo. Pois ¿de que lle serve ó home gañar o mundo enteiro se perde a súa vida? E ¿que pode dar un home para recobrar a súa vida? Porque o Fillo do Home ha vir coa gloria de seu Pai entre os anxos; entón pagará a cadaquén conforme á súa conduta.
PALABRA DO SEÑOR
REMOENDO NA PALABRA
Como diciamos no comezo da celebración, a Palabra de Deus hoxe enfróntanos coa sinceridade, ou non, da fe que manifestamos ter. E dicimos isto porque moitas veces repetimos palabras, escoitadas e aprendidas desde anos; outras das veces, sentamos nos bancos das nosas igrexas para escoitar o que nos din desde o ambón as persoas que dirixen as celebracións; mesmo, nós mesmos manifestamos, en non poucas ocasións, que somos persoas de fe. Pero logo, cando no silencio do momento da reflexión/oración, nos poñemos ante o Señor, e queremos facelo con sinceridade, dámonos conta que a todo canto temos escoitado ou dito, non respondemos con sinceridade nin desde un comportamento acorde, senón desde ritos baleiros e costumes ritunarias que nin cambian o noso corazón nin fan que as nosas actitudes e comportamentos sexan verdadeiras escolas de testemuño cristián.
Algo está a fallar cando nos vemos incapaces de levar á vida o que cremos. Por que será? Porque, a pesares de que nos definimos como seguidores de Xesús, o noso é un seguimento a distancia e puramente superficial? Porque deixamos que nos esvare exteriormente unha relixiosidade de consumo, que non nos leva a pensar no significado e consecuencias do que ten que supor seguir a Xesús no mundo actual? Estamos vivindo un momento socialmente difícil, e para moitas persoas a pregunta segue a ser, como se nada estivese a pasar: hai procesión? Hai misa na capela? Non hai romería?, o cura ben podería facer unha misiña, total, malo será que nos contaxiemos... Acaso Deus non nos está a pedir que sexamos responsables, que coidemos uns dos outros, que pensemos no ben común, que pensemos que o que nós fagamos ben, será para beneficio de tod@s? Deixarnos seducir por Deus é isto, cambiar o corazón, e que se nos note. Non poñer o piloto automático sen pensar no mundo no que estamos nin na dor e tristura que moitas persoas e familias están a vivir. Fagamos tod@s un exercicio de responsabilidade persoal, sen esperar que haxa unha lei que nos prohiba ou impoña. Na liberdade responsable está a madurez moral e humana do toda persoa crente.
E desta responsabilidade é da que nos fala tamén Xesús no Evanxeo de hoxe. Non se limitaba a dicir cousas, tentaba explicalas para que llas entendesen, de xeito que non caeran no mesmo vicio daquela relixiosidade baleira e estéril dos que ían ao templo e á sinagoga simplemente para que os visen ou porque tocaba porque así llelo aprenderan de nen@s. Xesús rebélase contra este xeito de vivir a fe, e lémbralles que a coherencia das persoas crentes levaraas moitas veces a dicir o que ninguén quere escoitar, e a actuar dun xeito distinto ao que fan tod@s, porque a fe non é un simple deixarnos ir co que fan os demais, senón un compromiso por poñer ás persoas no centro das decisións, para defendelas ante a cobiza dos poderosos de utilizalas como se fosen cousas para os seus propios fins. Nesta coherencia hai que situar a cruz á que se refería Xesús: renunciar á nosa comodidade e apostar pola defensa dos débiles e invisibles do noso tempo.
COMPARTINDO O COMPROMISO
Deixándonos levar pola forza da súa palabra, dicimos agora comunitariamente:SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS SEDUCIR POLO TEU PROXECTO DE RESPECTO E DIGNIDADE
- Para que a Igrexa non se deixe seducir polo poder, e si pola solidariedade e a loita contra toda discriminación, OREMOS.
- Para que nas nosas comunidades non fagamos da sedución control e dominio do que fan os veciños, e si capacidade para preocuparnos uns polos outros, OREMOS.
- Para que, agradecendo o pan que nos alimenta, non llo neguemos nunca a quen teña necesidade del, OREMOS.
BUSCANDO ACOUGO ESPERANZADO
DEUS PETA Á MIÑA PORTA
Coa súa humilde presenza que sempre me descoloca.Tentando chegar ben dentro, alí onde a vida se xoga.
Coas mans cheíñas de dons á espera de quen o acolla.
Non cansa, é persistente, fiado en que eu responda.
Neste outono, neste día, nesta mesmísima hora.
Cun petar respectuoso, feito de múltiples cousas.
Na voz calada do libro no que outras/os se me mostran.
Na palabra, sabia ou non, de quen comenta e valora.
Na busca que nace en min, no cruce da miña historia.
No traballo, na oración, na tristura e máis na euforia.
No clamor do meu irmán e da miña irmá, que non permite demora.
Na fame de quen non come, na fartura de quen goza.
Nos berros da xente indignada, cansa de contos e trolas.
No silencio de quen vela alí onde a vida agroma.
Nesta xuntanza de hoxe, humilde en xentes e formas.
( http://escoladeespiritualidade.blogspot.com/2011/10/ )
Comentarios