LER OS SINAIS DOS TEMPOS CON AUTORIDADE, QUE NON CON AUTORITARISMO
CANTO GOZOSO
ö ENTRADA: Con ledicia vimos (Nº 3)
ö LECTURAS: Benaventurados (Nº 119)
ö OFERTORIO: Déixate querer (Nº 61)
ö COMUÑÓN: Quédate, Señor, connosco (Nº 63)
PARA NON PERDER O PASO
Hai case sesenta anos, alá polo ano 1965, o Concilio Vaticano II sinalaba nun dos seus documentos o deber da Igrexa de “escrutar a fondo os sinais dos tempos e interpretalos á luz do Evanxeo”. Xa choveu desde aquela, mais esta frase segue interpelándonos a todas as persoas que formamos a Igrexa de Xesús e, se cadra, hoxe máis ca nunca.
Si, porque a pesares da ambigüidade dos sucesos humanos é na historia onde Deus chama, é na historia onde se concreta a vocación da persoa. Por iso cómpre rastrexar nos acontecementos do mundo as chamadas de Deus.
A iso somos convidadas e convidados hoxe dun xeito especial: a ser profetas do Señor.
CO CORAZÓN FERIDO
û Porque en demasiadas ocasións confundimos autoridade con autoritarismo; SEÑOR, AXÚDANOS A ENDEREITAR O RUMBO.
û Porque non queremos comprometernos a fondo co Evanxeo, Boa Nova de salvación e liberación; CRISTO, AXÚDANOS A ENDEREITAR O RUMBO.
û Porque nos deixamos levar do pesimismo e da negrura dos profetas de calamidades, SEÑOR, AXÚDANOS A ENDEREITAR O RUMBO.
O AGASALLO DA PALABRA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DO DEUTERONOMIO
Díxolle Moisés ó pobo:
A un profeta coma min farao xurdir o Señor, o teu Deus, no medio de ti, de entre os teus irmáns. Facédelle caso, tal como llo pediches ó Señor, o teu Deus, no Horeb o día de asemblea, dicindo: Non quero seguir escoitando a voz do Señor, meu Deus, nin ver máis esta grande labarada, para non morrer. E entón o Señor díxome: Fixeron ben en dicir isto. Fareilles xurdir un profeta coma ti do medio de seus irmáns e porei as miñas palabras na súa boca e falaralles todo o que eu lle mande, e a aquel que non lles faga caso ás miñas palabras, as que o profeta anuncie no meu Nome, eu pedireille contas. Pero o tal profeta, se ten o atrevemento de dicir no meu Nome cousas que eu non lle mandei dicir e fala no nome de deuses alleos, entón morrerá ese profeta.
PALABRA DO SEÑOR.
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PRIMEIRA CARTA DE PAULO Á COMUNIDADE DE CORINTO
Irmás e irmáns:
Eu quixera vervos libres de preocupacións. O non casado preocúpase das cousas do Señor, da maneira de lle agradar. Pero o casado preocúpase das cousas do mundo, da maneira de lle agradar á muller; e así está repartido. A muller non casada, o mesmo cá rapaza solteira, preocúpanse das cousas do Señor, procurando seren santas de corpo e alma. Pero a casada preocúpase das cousas do mundo, da maneira de lle agradar ó seu home. Dígovos isto polo voso propio interese, non para vos amarrar botándovos un lazo; ó contrario, para vos guiar no que é honesto e leva sen divisións ó Señor.
PALABRA DO SEÑOR.
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Viñeron a Cafarnaúm, e, ó chega-lo sábado, Xesús púxose a ensinar na sinagoga.
Todos estaban abraiados da súa doutrina, pois ensinaba coma quen ten autoridade, non coma os letrados. E cadrou que había naquela sinagoga un home posuído por un mal espírito, e púxose a berrar: ‑¿Que temos que ver contigo, Xesús de Nazaret? ¿Seica viñeches para acabar connosco? Ben sei quen es ti: ti e-lo Santo de Deus.
Xesús mandoulle: ‑Cala, e bótate fóra dese home.
O espírito malo sacudiuno, pegou un berro moi alto e saíu del. Todos ficaron pasmados, e discutían entre si, dicindo: ‑¿Que é isto? Unha nova doutrina, e con autoridade; enriba, dálles ordes ós espíritos malos, e eles obedéceno.
E a súa sona espallouse de contado por toda a rexión de Galilea.
PALABRA DO SEÑOR.
UNHA PALABRA QUE AGROMA
- Neste mundo desencantado e aburrido, no que nada nin ninguén consegue chamar a nosa atención; neste mundo tan saturado de coñecementos e noticias no que prima o pragmatismo; neste mundo tan falto de esperanza e de boas novas, o Evanxeo pasa sen pena nin gloria. Por que?. Velaí a pregunta do millón que ten varias posibles respostas: a xente non quere compromisos, a xente non conecta con el, a xente non o considera unha boa nova, a xente non está disposta a cumprir as súas esixencias.... e, se cadra, tamén é posible que nós ensinemos coma os letrados e coma os rabinos, e non coma Xesús. Eles ensinaban en Israel por oficio; e o seu era comentar a Lei e as tradicións dos maiores, ler o que estaba escrito e repetir o que eles aprenderan antes nas escolas, administrar as verdades e crenzas adquiridas, o que sempre se dixera. O seu maxisterio era conservador, legalista e ritualista; conservaban ben a letra; pero esquecían o espírito; e a letra sen espírito mata...mata tamén de aburrimento. Por iso, non asombraban a ninguén. Porén, Xesús ensinaba con autoridade.
- No fondo está, onte coma hoxe, o conflito entre dúas concepcións relixiosas: unha, a dos letrados, que privilexia como acceso a Deus as esixencias rituais da pureza; outra, a de Xesús, que privilexia o compromiso coa xente. Así, na sinagoga interprétase con rigor e precisión a lei, pero o endemoñado continúa dominado pola súa enfermidade e aplastado pola mesma sensación de desamparo e dependencia. Ata que chega Xesús. A súa práctica revoluciona o ambiente. Os letrados calan, pero a xente sabe discernir: Xesús libera e sanda, ensina con autoridade, non coma os letrados. Iso é bo, é unha boa nova, e provoca asombro no pobo. Pero os que se senten desenmascarados e desposuídos do seu poder pola súa práctica, calan ou berran, evádense da conversión. E non aceptan os sinais do Reino.
- Se cadra hoxe estanos pasando o mesmo: algunhas voces dentro da Igrexa poñen en dúbida as palabras e os feitos de Francisco e non teñen reparo en criticalo aberta e despiadadamente polo que fai ou polo que non fai, polo que di ou polo que non di.
- Xesús atraía moitedumes, porque non había discrepancia entre o que dicía e o que facía. No seu caso, falar con autoridade era todo o contrario a falar autoritariamente. Non sentaba cátedra, senón que daba testemuño. Por iso nós, que somos a súa Igrexa, debemos escoitar antes de falar; e debemos coidar moito de non dicir no nome de Deus o que non é a súa Palabra, senón que responde máis ben a intereses ocultos dalgúns grupos de presión, de poder, ou do utilitarismo deste mundo que fai que esquezamos, tamén dentro da Igrexa, que a persoa é o centro do noso sentir, do noso pensar e do noso actuar.
- Escrutar a fondo os sinais dos tempos, ensanchar a tenda para que na Igrexa teñamos cabida todas as persoas, amosar coherencia entre o que rezamos e o que dicimos, mirar o mundo cos ollos de Deus, ollos de pai e nai; sentir compaixón por todas as persoas; saber acoller, dialogar e sandar; utilizar o bálsamo da misericordia.... todo isto fala de autoridade, que é un conto ben distinto ao autoritarismo, o integrismo e a dureza de corazón que amosan moitas persoas tamén dentro da nosa Igrexa.
DESDE A ORACIÓN COMUNITARIA
Compartamos agora a nosa oración comunitaria desde os vieiros da igualdades e a sensibilidade dun corazón posto nas persoas e non noutros intereses. E digamos:
ENCHÓUPANOS COA TÚA MISERICORDIA
ö Para que a Igrexa sexa sempre unha Igrexa en saída cara ás periferias existenciais de tanta xente que sente que a súa vida non ten sentido; OREMOS.
ö Para que nas nosas comunidades nunca caiamos na tentación do autoritarismo, que nunca é capaz de ver na outra persoa a unha irmá, senón a unha inimiga; OREMOS.
ö Para que eduquemos, e nos eduquemos, no esforzo, no traballo ben feito, na responsabilidade das accións que realizamos... superando a tentación de vivir na mediocridade do que nos estanca, pero nunca supón saír das zonas de conforto; Oremos.
Ante Ti e contigo, compartimos, Señor, a nosa oración comunitaria. Remóenos por dentro para que non sintamos nunca vergoña por ser crentes no mundo de hoxe. P.X.N.S. Amén
MIRADA DE ESPERANZA
Anunciamos a Boa Nova de Xesús
cando seguimos as súas pegadas
e a nosa vida dá testemuño do Reino que Deus quere para todas as persoas.
Anunciamos a boa Nova de Xesús
cando vivimos para os demais,
cando nos interesa o que lle pasa á outra persoa,
cando nos comprometemos pola vida,
cando traballamos pola xustiza,
cando construímos a paz,
cando nos rebelamos diante da inxustiza,
cando comezamos a compartir,
cando aprendemos xuntos,
cando superamos as diferenzas,
cando nos preocupamos dos problemas desta terra,
cando temos a mirada atenta para ver a Deus que fala na vida,
cando confiamos en que el camiña con nós e nos dará as forzas necesarias.
Entón... e só entón... teremos autoridade.
Comentarios