O LATEXO DA TERRA, A MAREA DO PERDÓN
CANTO GOZOSO
- ENTRADA: Unha xuntanza de amor (Nº 7)
- PERDÓN: Arrepentido (Nº 13)
- LECTURAS: O amor é o meirande (Nº 120)
- OFERTORIO: Señor Xesús, bendito sexas (Nº52)
- COMUÑÓN: Quédate Señor connosco (Nº 63)
OLLOS ABERTOS
Vivimos nunha sociedade onde o perdón cotiza á baixa e o rancor e o axuste de contas van sempre na cesta da compra. É moi doado cortar por lo san coa xente á primeira de cambio ou gardar o rancor ben vixiado na mesiña de noite do noso corazón. Pero a proposta de Xesús rompe eses esquemas cómodos: lémbranos que a nosa fe non se sustenta en calar para non ter problemas, senón en apostar pola palabra valente, polo achegamento cara a quen erra e pola construción dunha convivencia onde ningunha persoa sexa descartada nin dada por perdida.Pero hoxe, ademais, a nosa mirada ensancha os seus horizontes. Namentres comezamos setembro, lembramos que a nosa fe non se detén nas paredes do templo: celebramos a Xornada Mundial do Coidado da Creación. Terra, auga, aire e veciñanza forman parte dun mesmo latexo que Deus puxo nas nosas mans como agasallo e responsabilidade. Non podemos falar de perdón nin de xustiza se seguimos maltratando a casa común que nos sustenta a toda a humanidade. Que esta celebración nos arranque da modorra, nos devolva a conciencia de sentinelas do coidado e nos faga estar en disposición de repartir vida, reconciliación e tenrura coa terra, coas nosas irmás e cos nosos irmáns.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
PALABRA AGASALLADA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE EZEQUIEL
Di o Señor:¡Eh ti, fillo de Adam!: a ti constituínte vixía para a Casa de Israel,
vas escoitar da miña boca as palabras,
e valos avisar da miña parte.
Cando eu lle diga ó malvado:
"Malvado, vas morrer",
se ti non lle falas para avisalo do seu destino,
el, o malvado, morrerá pola súa culpa;
pero a ti pediránseche contas do seu sangue.
Pero se ti avísa-lo malvado do seu destino
para apartalo del, e el non cambia de conducta,
el morrerá pola súa culpa
pero ti salvara-la túa vida.
PALABRA DO SEÑOR
SALMO RESPONSORIAL
Oxalá escoitedes hoxe a súa vozVide, cantémoslle ó Señor,
aclamémo-la nosa rocha salvadora;
acheguémonos á súa presencia con louvanza,
aclamémolo con cancións.
Oxalá escoitedes hoxe a súa voz
Vide, adorémolo postrados,
axeonllémonos ante o Señor, que nos creou.
El é o noso Deus
e nós sómos o seu pobo,
o rabaño que guía a súa man.
¡Se escoitasedes hoxe a súa voz!
Oxalá escoitedes hoxe a súa voz
Non endurezáde-lo corazón, coma en Meribah,
coma o día de Masah, no deserto,
cando vosos pais me tentaron,
provocáronme aínda que viran os meus feitos.
Oxalá escoitedes hoxe a súa voz
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE PAULO APÓSTOLO AOS ROMANOS
Irmás e irmáns:A ninguén lle debades nada, fóra de amarvos uns a outros, porque o que ama o próximo, ten cumprida a Lei. Porque o non adulterarás, non matarás, non roubarás, non cobizarás e tódolos outros mandamentos, resúmense nestas palabras: amarás ó teu próximo como a ti mesmo. Quen ama o seu próximo non lle fai mal. Verdadeiramente, o amor é o pleno cumprimento da Lei.
PALABRA DO SEÑOR
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Dilles Xesús ós seus discípulos:
Se teu irmán peca contra ti, vai e repréndeo; pero ti só con el. Se te escoita, conquistáche-lo teu irmán. Se non te escoita, leva contigo un ou dous, para que por medio de dúas ou tres testemuñas quede resolto o asunto. Se non vos fai caso, dillo á comunidade; e se tampouco lle fai caso á comunidade, sexa para ti como un pagán ou un recadador de impostos. Asegúrovos que o que atedes na terra será atado no ceo, e o que desatedes na terra será desatado no ceo.
Asegúrovos tamén que se dous de vós se poñen de acordo na terra para pedir calquera cousa, conseguirano do meu Pai celestial. Porque onde están dous ou tres reunidos no meu nome, alí no medio estou eu.
PALABRA DO SEÑOR
PALABRA REMOÍDA
A Terra: O chan común que nos reclama
A primeira lectura, coa voz do profeta Ezequiel, lémbranos que ser sentinela da comunidade non é erguer un muro para xulgar dende a altura, senón poñer os pés na terra, arar o suco da empatía e non deixar que a maleza do rancor reseque a leira da nosa convivencia. A corrección fraterna que se nos pide é un xeito de axudar a retirar as pedras do camiño da outra persoa sen esmagala. Con todo, esa sentinela queda cega se non mira tamén o chan que pisamos: a terra que nos sustenta é hoxe un corpo ferido polos nosos descoidos e a nosa voracidade. Non hai verdade nunha reconciliación entre nós que lle dea s costas á agonía da casa común. Coidar da creación e gardar a vida da irmá e do irmán son o mesmo xesto de amor cara á obra de Deus.
A Auga: A corrente limpa do amor sen medida
Paulo lémbranos que a única débeda lexítima que deberíamos levar pendente é a do amor, pois nel cúmprese a totalidade da lei. Este amor funciona coma a auga viva: unha corrente desbordante que corre sobre a aridez das nosas relacións, capaz de lavar os agravios do pasado e de abrandar a friaxe dos nosos resentementos. Perdoar de corazón é abrir a canle para que esa auga limpa depure o orgullo que nos illaba. Mais esa mesma auga fálanos do delicado equilibrio do noso planeta: non podemos invocar a auga da graza nin declararnos perdoados se ao mesmo tempo contaminamos os ríos do mundo ou malgastamos a vida dos que virán detrás. O perdón evanxélico é unha marea de misericordia que rega a fraternidade humana e custodia a santidade da terra.
O Sol: A alborada incesante da reconciliación
O Evanxeo culmina esta chamada coa radicalidade do «setenta veces sete», ese perdón sen límites nin cálculos que racha por completo as nosas contabilidades humanas. A promesa de Xesús de estar no medio de quen se reúnen no seu nome actúa coma a luz do sol nunha mañá de xeada: unha alborada que disipa as sombras da vinganza e abraza todo canto toca. Deixar que este sol nos ilumine significa aprender a mirar á irmá e ao irmán coa tenrura de quen se sabe perdoado, pero tamén espertar á marabilla da creación, onde nada nin ninguén pode ser tratado como un refugallo. Se permitimos que a calor divina dilúa o rancor interior, a nosa vida converterase nun espazo luminoso onde o coidado da creación e a reconciliación entre as persoas sexan o mesmo xeito de facer presente o Reino.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
Presentemos agora as nosas pregarías ante Deus, o único que pode abrandar a terra dura dos nosos corazóns e devolvernos a frescura da fraternidade. Con toda confianza, dicimos:
REGA A NOSA VIDA COA TÚA MISERICORDIA
Para que a Igrexa saiba ser sempre sinal de esperanza, espazo onde o perdón interrompa calquera cadea de rancor e lugar no que os vínculos humanos estean sempre tecidos de misericordia; OREMOS.
Para que todos os seres humanos escoitemos o berro da terra, a nosa casa común, e abandonemos a voracidade que a maltrata, comprometéndonos a custodiala coma un don sagrado; OREMOS.
Para que as nosas familias e comunidades sexan leiras de auga limpa, onde se lave o orgullo, se depure a indiferenza e se aprenda a perdoar de corazón; OREMOS.
Para que todas as persoas que viven atrapadas pola culpa, pola desafección ou pola soidade poidan sentir a calor dun sol que as reconforta, devolvéndolles a dignidade de comezar de novo; OREMOS.
Deus noso, fonte de vida e de perdón, escoita o clamor que hoxe sobe do noso barro e fai que a túa graza non deixe ningún recuncho do mundo sen o seu rego de amor. P.X.N.S. Amén.
ALENTO NO CAMIÑO
Deus omnipotente,
que estás presente en todo o universo e na máis pequena das túas crianzas,
Ti que rodeas coa túa tenrura todo o que existe,
derrama en nós a forza do teu amor para que coidemos a vida e a beleza.
Inúndanos de paz, para que vivamos como irmáns e irmás sen danar a ninguén.
Deus das persoas pobres,
axúdanos a rescatar as persoas abandonadas e esquecidas desta terra que tanto valen aos teus ollos.
Sanda as nosas vidas, para que sexamos protectoras e protectores do mundo e non depredadoras nin depredadores, para que sementemos fermosura e non contaminación e destrución.
Toca os corazóns desas persoas que buscan só o beneficio á costa de quen ten menos e da terra.
Ensínanos a descubrir o valor de cada cousa,
a contemplar admiradas e admirados,
a recoñecer que estamos profundamente unidos e unidas con todas as criaturas no noso camiño cara á túa luz infinita.
Grazas porque estás connosco todos os días.
Aléntanos, por favor, na nosa loita
pola xustiza, o amor e a paz.
Comentarios