FACEDE O QUE EL VOS DIGA
CANTO GOZOSO
LECTURAS: Como che cantarei (Nº 28)
OFERTORIO: Na nosa terra (Nº 36)
COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 119)
ESCOITA ACTIVA
Hoxe, o calendario litúrxico lémbranos que volvemos ao tempo ordinario, e facémolo che@s de esperanza e de novos folgos despois da graza que quixeron supor na nosa vida o tempo de advento e o de Nadal. O extraordinario pasou. É tempo de poñelo en práctica: as ilusións, os propósitos, a vida ateigada de proxectos... E todo, coma sempre, na compaña de Deus, que se achega para cambiar a auga da mediocridade, da inxustiza, do abuso e da mentira no viño novo de xustiza, creatividade, coherencia e misericordia. Un Deus que nos bendí cos seus dons, coas calidades que pousa no corazón de cada un e cada unha de nós e que non son para enterrar, senón para poñer ao servizo do ben común, para compartir e así complementarnos mutuamente.
“Facede o que El vos diga”. Que as palabras de María que imos proclamar no evanxeo de hoxe nos poñan en disposición de escoitar, celebrar e vivir unha Palabra que sempre é actual.
“Facede o que El vos diga”. Que as palabras de María que imos proclamar no evanxeo de hoxe nos poñan en disposición de escoitar, celebrar e vivir unha Palabra que sempre é actual.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
- Porque nos falla constancia, e rapidamente tiramos a toalla, deixándonos vencer pola apatía, a desesperanza e a indiferenza, SEÑOR QUE ESCOITEMOS A TÚA VOZ.
- Porque moitas veces facemos oídos xordos ao que ti nos dis, esquecendo que a túa é unha Palabra viva, sempre actual e que quere ser alento na nosa vida, CRISTO, QUE ESCOITEMOS A TÚA VOZ.
- Porque nos cremos en posesión da verdade absoluta, o embigo do mundo, @s mellores..., esquecendo que a diversidade de dons é froito do Espírito do Señor, SEÑOR, QUE ESCOITEMOS A TÚA VOZ.
OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
Hoxe imos de voda. Si, así é, porque tanto a
primeira lectura do profeta Isaías coma o evanxeo de Xoán que vimos de
proclamar fálannos de vodas. É este un símbolo frecuente para expresar a
alianza de Deus co seu pobo, no sentido de canto ten de festa, de compromiso,
de entrega, de vida en común. Agora ben, o relato das vodas de Caná vai máis
alá, pois quere expresar o paso da antiga alianza á nova, o paso da
relixiosidade dos xudeus á relixiosidade de Xesús. En tempos de Xesús, a
relixión xudía chegara a unha degradación total. A relación de Deus co seu
pobo, que os profetas describiran coma un namoramento apaixonado ou coma a
tenrura dun namorado coa súa amada, convertérase nunha manchea de ritos e
cerimonias, repetidos unha e mil veces. Os seus dirixentes e os seus pensadores
presentaban unha imaxe de Deus, máis que xusto, xusticeiro, dedicado en
exclusiva a vixiar se os seus servos cumprían as moitas leis que lles dera.
Solución: participar cantas máis veces mellor nas cerimonias que se celebraban
no templo para pedir perdón ao Señor e realizar na casa unha e outra vez os
ritos e lavados de purificación prescritos na lei relixiosa. Por iso no centro
do relato evanxélico de hoxe sitúanse as tinas de cen litros de capacidade
destinadas a conter auga para uso relixioso. Por iso se transforma a auga en
viño, porque comezou unha situación nova, unha relixión nova, unha alianza
nova. As tinas de pedra son sinal da relixión antiga: aquela relixión non
servía nin tan sequera para lograr o que os seus dirixentes dicían que era
obxectivo da práctica relixiosa: conseguir e conservar a pureza, resultar
agradable a Deus. Pasaron os anos, os séculos... e a realidade é que seguimos
tendo as tinas de pedra cheíñas da auga do desencanto, da mediocridade, da
falla de compromiso, da desesperanza, da rutina...... Pasaron os anos, os
séculos.... e a realidade é que seguimos sen entender a nosa relación con Deus
coma unha voda, coma unha festa, coma ledicia, senón coma un funeral, coma unha
pesada carga sobre os nosos ombreiros, coma un fardo que nos resulta difícil de
transportar. Pasaron os anos, os séculos.... e a realidade é que seguimos
prostituíndo e desvirtuando a imaxe de Deus, presentándoo coma un ogro ao que
hai que ter contento para que non nos devore, coma un castigador ou coma un
espía da nosa vida. Pasaron os anos, os séculos, e seguimos sen decatarnos de
que Xesús pode transformar a auga da nosa vida en viño novo de comprensión, de misericordia,
de paz, de xustiza, de compromiso, de igualdade.... e todo desde o amor e respectando
sempre a nosa liberdade. Pasaron os anos, os séculos, e seguimos escribindo nas
vellas táboas de pedra, do cumprimento e da obediencia cega, sen decatarnos de
que a nova lei, o amor, está inscrita nos nosos corazóns. Pasaron os anos, os
séculos....e a solución que seguimos propoñendo é a mesma: culto baleiro,
rixidez doutrinal, frialdade de ritos afastados da vida real.... Que nos pasa?.
E María... estaba alí. Unha vez máis. Ela é, malia
quen lle pese, a que fai a transición entre o antigo e o novo, entre o pasado e
o futuro que xa é realidade, entre a auga e o viño. A súa sensibilidade,
sensibilidade feminina, o seu saberse pór no lugar do outro, a súa
dispoñibilidade será a que saque do apuro a aquela parella que calculara mal o
viño necesario para a festa da súa voda. “Facede
o que el vos diga”. Así lle dixo aos servidores da voda e así nos di hoxe a
tod@s nós. Porque o importante xa non son as táboas de pedra da lei antiga,
senón a nova lei do amor inscrita nos nosos corazóns quentes e misericordiosos.
Xesús é o noso guieiro, é a El a quen temos que seguir. Se deixamos que toque a
nosa vida, esta encherase de sentido e a nosa auga insípida converterase en
viño saboroso. Que toque a nosa vida familiar e nos faga ver que paga a pena
darse, amar incondicionalmente. Que toque as nosas relacións para que superemos
cerrazóns e insensibilidades que nos impiden descubrir ás persoas a quen nos
lles queda viño de ilusión, de esperanza, de compaña, de calor humana. Que
toque a nosa vida de traballo para que saibamos descubrila coma un don que nos
converte en recreadores, invitándonos a construír Reino desde a honestidade e a
responsabilidade.
Entenderemos, daquela, o que Paulo lles di a
aqueles cristiáns de Corinto e que hoxe nos lembra tamén a cada un e cada unha
de nós: Deus pousa os seus talentos nos nosos corazóns, danos o seu Espírito
que, soprando como quere, sementa diversidade dentro da Igrexa. Non deixemos
que o xoio da uniformidade, da intolerancia e do pensamento único envelenen a
sementeira do Señor.
FRATERNIDADE ORANTE
Porque estamos segur@s de que a
túa vontade é que sexamos máis felices, máis humanos, máis misericordios@s,
dicímosche:
SEÑOR,
QUE CUMPRAMOS A TÚA VONTADE
Pola Igrexa, para que sempre estea
atenta ás necesidades das persoas e poida converter a auga do desacougo, da
tristura, do paro, do problema da vivenda, da enfermidade, da exclusión, da
pena,... en viño novo de ledicia, liberación, humanidade nova, xustiza e
igualdade, OREMOS.
SEÑOR,
QUE CUMPRAMOS A TÚA VONTADE
Para que as comunidades das que
formamos parte sexan lugares onde celebremos o compromiso permanente de acoller
a quen vén, de perdoar a quen se equivoca, de defender a quen se sente maltratad@, de escoitar a quen
se sente desesperanzado, OREMOS.
SEÑOR,
QUE CUMPRAMOS A TÚA VONTADE
Por tod@s nós, para que non
esquezamos nunca que o importante xa non son as táboas de pedra do cumprimento
e da doutrina, senón a nova lei do amor inscrita nos nosos corazóns quentes e
misericordiosos, OREMOS.
SEÑOR,
QUE CUMPRAMOS A TÚA VONTADE
Señor, Ti queres que tod@s participemos no banquete de vodas do teu amor. Fai que, como María,
sempre sexamos quen de saber poñernos no lugar do outro. P.X.N.S. Amén.
MIRADA ESPERANZADA
Non temos viño, Xesús.
Non temos viño.
Para as vodas de
irmandade, onde festexamos o que amor que Ti nos dás.
Para as xuntanzas
fraternas, nas que fas medrar os nosos amores.
Para a alianza do Norte
co Sur, do mundo rico co mundo pobre.
Para a aperta solidaria
cos inmigrantes, que reclaman os dereitos máis fundamentais.
Para as manifestacións
de protesta, pedindo paz, traballo, xustiza.
Para a festa do
compromiso humano, onde celebramos triunfos e fracasos.
Para o encontro do
perdón, que sanda, renova e rehabilita.
Para a apertura do amor
familiar, limpo, fondo, agradecido.
Para as nosas
celebracións de cada día, sinxelas, íntimas, queridas.
E por iso andamos
tristes e apoucados, sen graza e coa ilusión apagada.
Non temos viño, Xesús.
Non temos viño.
Comentarios