PARTICIPAR NON É APARENTAR
CANTO GOZOSO
· ENTRADA: Con ledicia vimos (Nº 3)· LECTURAS: A túa palabra (Nº 25)
· OFERTORIO: Recibe Señor (Nº 31)
· COMUÑÓN: No colo de miña nai (Nº 49)
ESCOITA ACTIVA
Paz e ben. Volvemos reunirnos un domingo máis ao redor da mesa; mesa de fraternidade e encontro comunitario. E a palabra que hoxe imos proclamar invítanos a reflexionar sobre unha idea que sempre debería estar presente na nosa reflexión: eu de cales son: daquelas persoas que están pero non moven un dedo da man para colaborar ou daquelas outras que, sen importar que me vexan ou me loen, estou sempre en actitude de participar, aportar, colaborar e aprender tamén das demais persoas?
Neste dilema sitúanos hoxe o evanxeo de Xesús. Clarifiquemos primeiro e actuemos en consecuencia despois. E que a celebración desta mañá nos axude nesta tarefa de discernimento.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
- Por caer moitas veces na tentación de aparentar e de que me vexan. SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS ENCHOUPAR POLA HUMILDADE.
- Por deixarme vencer pola comodidade, sen apostar por renovar ilusións e propoñer novos proxectos. CRISTO, QUE NOS DEIXEMOS ENCHOUPAR POLA HUMILDADE.
- Por deixar que a miña vida camiñe por vieiros de preguiza e rutina. SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS ENCHOUPAR POLA HUMILDADE.
PALABRA AGASALLADA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DO ECLESIÁSTICO
Irmáns e irmás:
Non estades diante dun monte que se poida apalpar nin dun lume ardente nin dunha nube negra e borrascosa nin dunha tormenta nin diante do bucinazo dunha trompeta nin do boureo dunhas palabras coma as que escoitaron aqueles que, ó sentilas, pediron que non es falase máis. Vós, en cambio, estades diante do monte Sión, da cidade do Deus vivo, da Xerusalén celeste; diante de milleiros de anxos, da asemblea en festa dos primoxénitos censados no ceo, e diante de Deus, xuíz de todos, e das ánimas dos xustos que xa chegaron á súa perfección, e diante de Xesús, mediador da Nova Alianza. Palabra do Señor.
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Un sábado ía Xesús comer, á casa dun xefe dos fariseos; e eles vixiábano.
Decatándose de que os convidados buscaban os primeiros postos, contoulles unha parábola:
‑Cando alguén te convide a unha voda, non te poñas no primeiro posto. Pode suceder que un máis distinguido ca ti tamén estea convidado e que veña o que vos convidou e che diga: "Déixalle o sitio a este", e cheo de vergonza teñas que ir para o derradeiro lugar. O revés, ti, cando te conviden, ponte de último, para que cando chegue o que te convidou che poida dicir: "Amigo, sube máis arriba". E quedarás moi ben diante de tódolos convidados. Porque a quen se ten por moito, hano rebaixar e a quen se rebaixe hano enaltecer.
E díxolle tamén ó que o convidara:
‑E ti, cando deas un xantar ou unha cea, non cháme-los teus amigos, irmáns, parentes ou veciños ricos; non sexa que eles te recompensen convidándote tamén a ti. Cando deas un banquete, convida os pobres, eivados, coxos e cegos; e serás ditoso, porque non te poden recompensar; pero xa se che recompensará na resurrección dos xustos. Palabra do Señor.
PALABRA REMOÍDA
· Participar desde a modestia: Na primeira lectura escoitabamos a invitación a vivir desde actitudes que non busquen aparentar o que non somos, o que nos chama a ser persoas que fagamos da modestia o noso xeito de camiñar cada día. E que importante é isto, porque estamos a vivir nunha sociedade que vai en sentido contrario ao desta afirmación que que acabamos de facer. Si, porque cada día vemos na televisión , escoitamos na radio, lemos nos xornais ou recibimos a través das redes novas, imaxes, audios que o que fan é enxalzar e alimentar, desde o endeusamento, frases, modas, vidas ou as imaxes que buscan chamar a atención. Moitas veces desde o engano, a manipulación ou a mentira. Por iso é reconfortante o que acabamos de escoitar na primeira lectura de hoxe, o que nos urxe tamén a nós a ser persoas participativas. Non debemos quedar á marxe, pero facendo desa participación modestia, non aparencia.
· Colaborar desde a sinxeleza: E a modestia fai posible que a participación naquelas tarefas, principalmente comunitarias e que precisan de mans que se abren para acoller , colaborar e camiñar xuntos e xuntas, ha de facer sempre posible a sinxeleza que nos fai ver, uns aos outros, como iguais, sen superioridade, sen pretender presentarnos como mellores ou exclusivos, sen acabar caendo no camiño do postureo baleiro e que pon de manifesto a pobreza da nosa vida. Se aprendemos a facer as cousas desde a sinxeleza de quen tende a súa man, pero que non impón o seu puño; de quen está ao lado, pero non a forza de empurrar para fóra aos demais; de quen sabe estar ofrecendo o que pode dar ou sabe facer, pero non para buscar medallas ou diplomas, senón para enriquecer a vida do grupo, da comunidade, da veciñanza, da parroquia. Se aprendemos a facer así as cousas, ben seguro que descubriremos no interior de cada un e cada unha de nós a alegría do evanxeo da que tantas veces nos tiña falado, e como o botamos de menos!, o papa Francisco.
· Acompañar desde a humildade. E finalmente, modestia e sinxeleza son alicerces que chaman a saber acompañar desde a humildade. Sen pretensión de ser máis e de dicir constantemente, exemplos habería moitos que citar e que todas e todos coñecemos, eu, eu eu... como se as demais persoas que se teñen ao lado non existisen. Escurecendo e ensombrecendo o traballo das demais persoas que tamén fan posible que as cousas vaian cara adiante. Porque un papa sen un equipo ao seu lado que aporte ideas e proxectos novos, non sería ninguén; como tampouco sería ninguén un bispo que decidise so, ou un cura que non soubese escoitar e deixarse aconsellar. E isto que podemos falar dentro da estrutura da Igrexa, o mesmo podemos dicilo dos que nos gobernan, nacional ou local , ou mesmo das persoas coas que convivimos nas nosas casas. Cando so se escoita unha voz e as demais se acalan, se silencian ou se fan invisibles, pouco ou nada de bo podemos esperar dese xeito de actuar. Fagamos logo, ao estilo de Xesús, da sinxeleza camiño polo que camiñemos alí onde esteamos.
COMPARTINDO A ORACIÓN
Rezamos agora a aplicando as tres actitudes das que nos fala hoxe a palabra de Deus: modestia, sinxeleza e humildade, e poñendo o corazón no sentir comunitario dicimos:
SEÑOR, QUE A COLABORACIÓN SUPERE Á APARENCIA.
· Para que conformemos unha igrexa ao estilo de Xesús: alegre, participativa e sinodal. Oremos. Señor, que a colaboración supere á aparencia.
· Para que fagamos das nosas parroquias berces onde nos queiramos, nos axudemos e colaboremos sen discriminar. Oremos. Señor, que a colaboración supere á aparencia.
· Para que todas e todos nós construamos a nosa vida coa mirada posta nas demais persoas e o corazón latexando desde o evanxeo. Oremos. Señor, que a colaboración supere á aparencia.
Señor, garzas por alentarnos, animarnos e acompañarnos no camiñar de cada día. P.X.N.S. Amén.
DEIXÁNDONOS GUIAR POR EL
O Xubileu chámanos a renovar en nós o don da esperanza, a mergullar nela os nosos sufrimentos e inquietudes, a contaxiar con ela a quen atopamos no camiño, a confiarlle a esta esperanza o futuro da nosa vida e o destino da humanidade. E por iso non podemos aparcar o corazón nas ilusións deste mundo nin encerralo na tristeza; debemos correr, cheos de alegría. Corramos ao encontro de Xesús, redescubramos a graza inestimable de ser os seus amigos. Deixemos que a súa Palabra de vida e de verdade ilumine o noso camiño. Como dixo o gran teólogo Henri de Lubac, «debe bastarnos con comprender isto: o cristianismo é Cristo. Non é, en verdade, outra cousa. En Xesucristo témolo todo» (Francisco. Pascua 2025)
Comentarios