DEUS NON SABE VIVIR SÓ
CANTO GOZOSO
ö ENTRADA: Eu soñei (58 )
ö LECTURAS: As túas palabras (113 )
ö OFERTORIO: Acharte presente ( 51)
ö COMUÑÓN: No cola da miña nai (49 )
ESCOITA ACTIVA
Se cadra, máis dunha vez explicáronnos a Trindade coma se fose un problema
de matemáticas difícil de resolver ou un misterio abstracto que só entenden os
teólogos. Pero hoxe vimos aquí a celebrar algo moito máis sinxelo e
revolucionario: que o noso Deus non é un xefe solitario, aburrido e illado no
seu trono alá arriba no ceo. Non. O noso Deus é, por riba de todo, unha
familia. É relación, é un abrazo continuo, é Amor en movemento que non para de
saír de si mesmo para buscar e acoller á humanidade.
Cando dicimos Pai, Fillo e Espírito
Santo, o que estamos dicindo é que na intimidade de Deus o que hai é unha
comunidade onde ninguén manda máis ca ninguén, onde ninguén brilla para apagar
ao outro, senón que se coidan, se escoitan e se queren. E o máis fermoso de
todo é que ese Amor non é un segredo privado. Hoxe celebramos que Deus nos abre
a porta da súa casa de par en par para que nós, coas nosas vidas comúns e
correntes, entremos a formar parte desa mesma mesa.
CORAZÓN FERIDO
· Ti que es Pai
e Nai, que nos creaches para o encontro e búscasnos sempre cando nos illamos no
noso egoísmo; SEÑOR, ESPÉRTANOS CO TEU AMOR DE COMUNIDADE.
· Ti que es
Fillo, que te fixeches un de nós para ensinarnos que a vida só gaña sentido
cando se comparte e se entrega; CRISTO, ESPÉRTANOS CO TEU AMOR DE
COMUNIDADE.
· Ti que es
Espírito Santo, Alento vivo que racha os nosos silencios e nos move a coidar de
quen está só ou esquecido na nosa veciñanza; SEÑOR, ESPÉRTANOS CO TEU AMOR
DE COMUNIDADE.
PALABRA AGASALLADA
PROCLAMACIÓN
DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DO ÉXODO
Moisés ergueuse cedo e subiu ó monte Sinaí,
conforme lle mandara o Señor, levando consigo as dúas táboas de pedra. O Señor
baixou na nube e parou alí con el. Moisés pronunciou o nome do Señor.
O Señor pasou diante del proclamando:
-
"O Señor, o Señor, Deus compasivo e
benfeitor, tardo á ira, rico en amor e lealdade".
Moisés, ó tempo que se prostraba polo chan e
adoraba, dixo:
-
"Se merezo, Señor, o teu favor, pídoche que
veñas ti connosco. Este pobo ten cerviz dura, pero ti perdoaras as nosas culpas
e pecados e farás de nós a túa herdade".
SALMO
RESPONSORIAL
Moi digno de
gloria e moi enxalzado polos séculos.
Bendito es Ti, Señor, Deus dos nosos pais,
digno de gloria e da meirande louvanza polos
séculos.
Bendito o teu nome, santo e glorioso,
moi digno de gloria e moi enxalzado polos
séculos.
Moi digno de
gloria e moi enxalzado polos séculos.
Bendito es Ti no templo da túa santa gloria,
moi digno de gloria e moi enxalzado polos
séculos.
Bendito es Ti sobre o trono do teu reino,
moi digno de gloria e moi enxalzado polos
séculos.
Moi digno de
gloria e moi enxalzado polos séculos.
Bendito es Ti que sondeas os abismos sentado
sobre querubíns,
moi digno de gloria e moi enxalzado polos
séculos.
Bendito es Ti no firmamento do ceo,
louvado e cheo de gloria para sempre.
Moi digno de
gloria e moi enxalzado polos séculos.
PROCLAMACIÓN
DA PALABRA RECOLLIDA NA SEGUNDA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO AOS CORINTIOS
Irmáns e irmás:
Estade alegres, procurade a perfección, dádevos
azos, andade de acordo, vivide en paz e o Deus do amor e da paz estará
convosco. Saudádevos uns ós outros co ósculo santo. Mándanvos saúdos tódolos
cristiáns.
Que a gracia do Señor Xesús Cristo, o amor de
Deus e a comuñón do Espírito Santo vos acompañen a todos.
PROCLAMACIÓN
DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
De tal xeito amou Deus o mundo, que lle deu o seu
Fillo Unixénito, para que todo o que cre nel non se perda, senón que teña vida
eterna.
Non mandou Deus o Fillo ó mundo para que xulgue o
mundo, senón para que por el se salve o mundo. O que cre nel, non é xulgado;
mais o que non cre, xa está xulgado, porque non creu no Fillo Unixénito de
Deus.
PALABRA REMOÍDA
1.
“O DEUS QUE NON PIDE O CARNÉ DE
PUREZA
Moisés sube ao Sinaí coas táboas de
pedra debaixo do brazo, agardando se cadra atopar un xefe enfadado que lle vaia
botar unha rifa monumental polo mal que se porta o pobo. Pero non. Atópase cun
Deus que se define como "compasivo, misericordioso e lento á ira".
Entón Moisés, que sabe perfectamente de que pé coxea a súa xente, bótalle un
órdago con toda a retranca do mundo: "Xa que es así, vai connosco,
aínda que somos un pobo de dura cerviz". Deus non pide o carné de
pureza á entrada. Deus non cansa de nós, por moito que as nosas teimosías nos
leven a fabricar "becerros de ouro" modernos —coma o diñeiro, o
egoísmo ou o individualismo—. Cando baixamos os brazos e as cousas nos saen
mal, o noso Deus non vén axustar contas nin trae o látego na man. Preséntase co
seu carné de identidade: compasivo, lento á ira e rico en amor. Ter os pés no
chan hoxe significa entender que El elixe camiñar con esta comunidade real,
chea de fendas e de erros, porque sabe perfectamente que sen a súa axuda non
somos quen de levantar cabeza. Sabe que somos de "dura cerviz", que
na casa discutimos, que fóra criticamos e que nos custa un mundo perdoar. A
Trinidade non viaxa connosco como un premio para os perfectos; senón coma
compañeira de camiño que máis necesitamos precisamente cando peor nos saen as
cousas.
2.
ARRIMAR O OMBREIRO DESDE A NOSA REALIDADE PERSOAL
Paulo despídese hoxe dos Corintios
cunha listaxe de consellos prácticos que parecen sacados dun manual de
supervivencia para veciñanza: "Alegrádevos, tede un mesmo sentir e
vivide en paz". Soa moi ben, pero todos sabemos o que custa poñer de
acordo a catro persoas na parroquia para cambiar o horario dunha misa ou elixir
as flores do altar. O misterio da Trindade non é unha lección de matemáticas
celestes, é unha lección de convivencia: o Pai, o Fillo e o Espírito Santo son
totalmente diferentes, pero son un porque se respectan, se escoitan e se queren
sen competir. A Trindade non é un misterio para estudar nun libro, fúndase nas
cousas de cada día: en saber pedir perdón, en deixar de criticar polas costas e
en arrimar o ombreiro cando hai que traballar xuntos. Aí se demostra se somos
unha familia ou só un grupo de egos pelexando polo seu propio interese. Facer
comunidade hoxe non é buscar clons que me dean a razón en todo; é construír
Reino sen tirarnos os trastes á cabeza.
3.
MENOS FRONTEIRAS E MÁIS HOSPITAL DE CAMPAÑA
O Evanxeo de hoxe bota por terra
esa imaxe do Deus sempre ollo avizor que nos meteron no corpo de pequenos:
"Deus non enviou o seu Fillo ao mundo para xulgar o mundo, senón para
que o mundo se salve por El". Deixémonos de discursos prefabricados:
Deus non ten vocación de fiscal nin de policía de sancristía. Non está agochado
detrás dunha nube cunha libreta negra apuntando as nosas faltas para amargarnos
a existencia ou pasarnos factura. O único interese da Trindade é salvar,
restaurar as vidas que están rachadas, poñer de pé a quen caeu e botar unha man
cando nos afogamos no día a día. Por iso, o tirón de orellas hoxe é directo
para nós: se Deus non anda con xuízos nin con sentenzas, ¿quen nos cremos nós
para poñer aduanas na porta da igrexa, sinalar co dedo a quen non vive como nós
queremos, ou andar pola rúa con aires de superioridade moral? A nosa única
misión non é xulgar a ninguén, senón ser un hospital de campaña que ofreza o
abrazo dun Deus que sempre rescata e que xamais lle dá as costas a ninguén.
FRATERNIDADE ORANTE
Xesús fálanos dun Deus que non é un ser solitario nin
un xuíz distante, senón unha familia en movemento: Pai, Fillo e Espírito Santo.
Coa confianza de saber que somos fillas e fillos, irmás e irmáns, dicimos:
DEUS TRINDADE, FAINOS COMUÑÓN
·
Pola Igrexa, para que sexa de
verdade unha casa de portas abertas onde calquera persoa, teña a historia que
teña, atope un abrazo que acolle e non un tribunal que xulga; OREMOS.
DEUS TRINDADE, FAINOS COMUÑÓN
· Polas
nosas comunidades, para que aprendamos a darnos azos, a escoitarnos de verdade
e a arrimar o ombreiro sen que ninguén queira brillar máis cá outra persoa,
OREMOS.
DEUS TRINDADE, FAINOS COMUÑÓN
· Por
cada unha e cada un de nós, para que cando nos dea por pecharnos no noso propio
orgullo ou cando as cousas nos saian mal, nos deixemos abrazar por ese Deus Trindade
que é amor, OREMOS.
DEUS TRINDADE, FAINOS COMUÑÓN
Escoita, Pai, as ganas que temos de aprender a vivir
coma Ti, en comuñón e sen poñer barreiras a ninguén. Non permitas que o egoísmo
nos estrague os plans de ser unha verdadeira familia. P.X.N.S. Amén.
PARA A REFLEXIÓN
Grazas, Señor, por este anaco
de camiño compartido,
por darnos a paciencia
necesaria para entendernos,
e por lembrarnos que a túa
Trindade non é un misterio para estudar,
senón unha mesa aberta para
querernos.
Marchamos para a casa co
corazón acendido,
sabendo que a mellor liturxia
que podemos ofrecerche
é a de ser comuñón e abrazo na
rúa,
no traballo e coa xente que
máis o precisa.
Coas tarefas feitas e a folla
pechada,
que a túa paz nos acompañe e
nos garde.
Amén.
Comentarios