A FE NA INTEMPERIE: REMAR
CANDO TODO FAI AUGA
CANTO GOZOSO
§ ENTRADA: Con ledicia vamos todos ao altar (Nª2)
§ LECTURAS: Escoita ao Señor (Nª15)
§ OFERTORIO: Cantádelle ao Señor (Nª31)
§ COMUÑÓN: Non vou só (Nª60)
OLLOS ABERTOS
A
vida do día a día semella moitas veces a unha viaxe en barca con mal tempo: as
contas que non chegan a fin de mes, os problemas que se acumulan na casa, o
medo constante é enfermidade ou a que calquera contratempo nos afunda a moral.
Cando a tormenta apreta, o normal é querer marchar correndo, facer coma se non
fose con nós ou agocharnos dentro do noso caparazón, sen querer saber nada de
ninguén e protexendo a nosa pequena parcela de tranquilidade.
Pero
hoxe Xesús achégase a nós nese mesmo mar revolto, cando máis pesan os cansazos
e as dúbidas, para dicirnos que non estamos sós na intemperie. Non nos pide
superpoderes, senón que deixemos de confiar soamente na nosa propia forza para
sobrevivir. Que esta celebración nos axude a perder o medo ao mareo e a crer
que, no medio de calquera crise, hai quen nos bota unha man para seguir adiante
sen afundirnos.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
·
Polas veces nas que andamos buscando a Deus
nos grandes estrépitos, nos lucimentos ou nos triunfos, sen nos decatar de que
El habita na airexadiña suave da nosa cotianeidade: SEÑOR, CURA O NOSO MEDO.
·
Polas veces nas que o vento en contra nos fai
perder o norte, dubidando de que Deus estea connosco na tormenta: CRISTO,
CURA O NOSO MEDO.
·
Polas veces nas que illamos a nosa fe entre as
paredes da igrexa, sen deixala manchar pola realidade da rúa: SEÑOR, CURA O
NOSO MEDO.
PALABRA AGASALLADA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA
RECOLLIDA NO PRIMEIRO LIBRO DOS REIS
En chegando Elías ó monte de
Deus Horeb, meteuse nunha cova e pasou nela a noite. Chegoulle a palabra do
Señor e díxolle
-
"Sae de aí e fica de pé no monte, diante do
Señor. Porque o Señor vai pasar".
Nisto veu un rexo furacán, que
fendía os montes e cuarteaba os penedos. Mais non estaba o Señor no furacán.
Despois do furacán houbo un tremor de terra; mais tampouco no tremor de terra
estaba o Señor. Despois do tremor de terra veu un gran lume; mais non estaba no
lume o Señor. Despois do lume oíuse o murmurio dunha airexadiña suave. En canto
Elías o sentiu, tapou a cara co manto, saíu fóra e ficou en pé, na entrada da
cova.
PALABRA DO
SEÑOR
SALMO RESPONSORIAL
Móstranos,
Señor, a túa misericordia e dános a túa salvación
Escoitarei o que di o noso
Deus:
certamente o Señor fala de paz
A salvación está xa preto dos
que o temen,
a súa gloria habitará na nosa
terra.
Móstranos,
Señor, a túa misericordia e dános a túa salvación
O amor e a fidelidade
atoparanse,
abrazaranse a xustiza e maila
paz.
Na terra xermolará a
fidelidade,
a xustiza ollará desde o ceo.
Móstranos,
Señor, a túa misericordia e dános a túa salvación
O mesmo Señor dará os bens,
a nosa terra dará os froitos.
A xustiza irá dediante del,
guiará os seus pés no camiño.
Móstranos,
Señor, a túa misericordia e dános a túa salvación
PROCLAMACIÓN DA PALABRA
RECOLLIDA NA CARTA DE PAULO APÓSTOLO AOS ROMANOS
Irmáns e irmás:
Coma discípulo de Cristo digo a verdade, non
minto, e dáme disto testemuño a miña propia conciencia, alumada polo Espírito
Santo: que teño moi grande dor e o meu corazón sofre seguido. Quixera ser eu
mesmo maldito, apartado de Cristo, por mor dos meus irmáns, os meus parentes de
estirpe. Eles son israelistas e a eles pertencen a adopción filial, a gloria de
Deus e as alianzas, a lexislación, o culto e as promesas; a eles pertencen os
patriarcas; e deles vén Cristo coma home. O Deus que está sobre todo, sexa
bendito polos séculos. Amén.
PALABRA DO
SEÑOR
PROCLAMACIÓN
DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
En canto quedou farta a
multitude, Xesús mandou ós seus discípulos que embarcasen e que fosen diante
para a outra banda, mentres el despedía a xente. Despois de despedila, subiu ó
monte para orar el só, e alí colleuno a anoitecida.
E, xa a moitos metros no medio
do mar, as ondas batían na barca, pois levaban o vento en contra. O risca-lo
día, Xesús foi cara a eles, camiñando polo mar. E, os discípulos, véndoo
camiñar polo mar, asustáronse dicindo: "é unha pantasma", e, cheos de
medo, empezaron a berrar. De seguida faloulles Xesús dicindo:
-
Tranquilos, non teñades medo, que son eu.
Respondeulle Pedro:
-
Señor, se es ti, mándame que vaia onda ti,
camiñando pola auga.
El díxolle:
-
Ven.
Baixou Pedro da barca, e púxose
a camiñar pola auga, dirixíndose a Xesús. Pero, ó senti-lo vento forte, colleu
medo, empezou a afundirse e púxose a berrar:
-
¡Señor, sálvame!
Axiña Xesús, dándolle a man,
agarrouno e díxolle:
-
Home de pouca fe, ¿por que dubidas?
E ó subiren eles á barca,
quedouse o vento. Os que estaban na barca postráronse ante el dicindo:
-
Realmente ti es Fillo de Deus.
PALABRA DO SEÑOR
PALABRA REMOÍDA
· O noso tempo vive atrapado nun ruído de fondo
interminable: o estrépito das cifras de paro, o grito das pancartas baleiras, o
cinismo institucional e os furacáns mediáticos que buscan anestesiar a nosa
capacidade de indignación. Pensamos que a historia se move a base de gritos e
grandes batallas. Porén, Elías descóbrenos hoxe que Deus non habita no
escaparate do poder nin na pirotecnia dos que mandan, senón no murmurio dunha
brisa suave. Ese murmurio son os pasos discretos das persoas que, sen facer
ruído, sosteñen os comedores sociais, coidan das persoas maiores ou das
crianzas ou acollen ao migrante que chega coa vida a costas. Se non afinamos o
oído para escoitar esa brisa, o noso compromiso social queda reducido a un mero
eslogan de redes sociais.
· Por iso a fe cristiá, cando é auténtica, non é
un refuxio espiritual para evadirnos do mundo, senón unha ferramenta radical de
transformación social. Cando Xesús estende a man e colle a Pedro, non está
facendo un número de maxia, está lembrándonos que ninguén se salva en solitario
se os demais quedan no fondo do mar. A dimensión social da nosa fe exixe deixar
de terlle medo ao compromiso real: arremangarse, baixar á area e construír
comunidade alí onde a vida se pon feísima.
· O lago de Galilea é unha metáfora perfecta do
noso sistema económico e social: unha barca enorme onde uns poucos viaxan en
primeira clase na chaira do confort, mentres a inmensa maioría fai auga polas
fendas da precariedade, da vivenda imposible e da marxinación. Cando o temporal
da crise ou da desigualdade apreta, a tentación nosa de sempre é a sálvense
quen poida, pechar a porta do noso camarote particular e mirar cara a outro
lado para non ver a quen se afunde. O verdadeiro drama non é que o vento ruxe
fóra, senón que o noso individualismo secou a empatía e convenceunos de que a
desgraza allea non vai connosco. Por iso a fe ten que ser man tendida para quen
afunde.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
Invoquemos a Deus con confianza, sabendo que
El non nos abandona na intemperie do mundo e digamos:
SEÑOR, QUE AS NOSAS MANS SEMPRE ESTEAN ABERTAS
PARA ACOLLER
1. Pola Igrexa, para
que se converta nunha barca aberta e segura, capaz de acoller sen prexuízos a
quen se afunde nas marxes da precariedade, da soidade e da exclusión; OREMOS.
SEÑOR,
QUE AS NOSAS MANS SEMPRE ESTEAN ABERTAS PARA ACOLLER
2. Polas nosas
comunidades, para que sexamos quen de apagar o ruído do egoísmo e escoitar o
murmurio discreto de tantas persoas que sustentan a vida con coidados
invisibles, traballando cada día pola xustiza social e a dignidade común; OREMOS.
SEÑOR,
QUE AS NOSAS MANS SEMPRE ESTEAN ABERTAS PARA ACOLLER
3. Por cada unha e
cada un de nós, para que Deus cure o noso medo e a nosa covardía, dándonos a
valentía de non mirar para outro lado ante a inxustiza e de crer que outro
xeito de convivir é posible; OREMOS.
SEÑOR,
QUE AS NOSAS MANS SEMPRE ESTEAN ABERTAS PARA ACOLLER
Deus noso, que non nos deixas sós no
medio da tormenta e que nos convidas a camiñar sen medo: sostén a nosa fe feble
e converte as nosas mans en ferramentas de paz e fraternidade. P.X.N.S. Amén.
ALENTO NO CAMIÑO
Ti non estás, Señor, no furacán que todo o
arrasa,
nin no estrépito das cifras e das pancartas
baleiras,
nin no cinismo dos que mandan
nin na pirotecnia dos que fan do ruído a súa
forza.
Ti non estás na violencia que divide,
nin na indiferenza de quen mira para outro
lado,
nin nos grandes escaparates do poder.
Ti estás, Señor,
no murmurio discreto dunha brisa suave.
Estás na man que se estende sen facer ruído,
no coidado invisible que sostén a vida,
na barca que non afunde porque outras persoas
reman con nós.
Dános a sabedoría de apagar o ruído,
de non buscarte nos lugares do trono,
e de recoñecer a túa presenza
nese amor pequeno, tenaz e cotián
que ós poucos vai facendo novo o mundo.
Comentarios