ROMPER OS CADERNOS VERMELLOS DE OFENSAS
CANTO GOZOSO
§ ENTRADA: No colo da miña nai (Nº 49)
§ PERDÓN: Arrepentido (Nº 13)
§ LECTURAS: Escoita ao Señor (Nº 15)
§ OFERTORIO: Ti es camiño e verdade (Nº 57)
§ COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 120)
OLLOS ABERTOS
O corazón humano ten mala memoria para o bo e unha paciencia infinita para o rancor. Sabémolo ben: gastamos a vida levantando valados de orgullo, facendo contas e agardando a que os demais paguen o que nos deben. Por iso hoxe Xesús volve insistir na necesidade do perdón. E faino porque o rancor é un veleno que nos seca por dentro e nos volve estatuas de sal.
Sexamos valentes: deixemos hoxe os nosos libros de contas ao pé do altar e abramos o corazón para recibir a súa misericordia. Comezamos.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
Aí, no fondo do peito, o rancor ten o costume de enquistarse. Cústanos perdoar e cústanos pedir perdón, porque sempre nos compensa máis gardar o mal nunha caixa forte e medir aos demais coa lei do funil: moi brandos cos nosos propios erros e implacables cos dos de abaixo. Andamos pola vida co lapis e o papel na man, cobrando intereses de cada pequena ofensa e esquecendo que o amor sen medida é o único que nos pode salvar do bloqueo.
Recoñecendo que nos pesa o orgullo e que nos custa abrir os puños, pedimos perdón cantando: Arrepentido....
PALABRA AGASALLADA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DO ECLESIÁSTICO
Xenreira e asañamento son de aborrecer;
o pecador é quen os posúe.
Quen fai vinganza atoparase coa vinganza do Señor,
pediralle razón estreita dos seus pecados.
Perdóalle a inxuria ó teu próximo
e entón ó pregares seranche perdoados os teus pecados.
Home que lle garda a outro xenreira,
¿como lle vai pedir ó Señor que o cure?
De alguén que é coma el non se apiada,
¿e vai rogar polos seus pecados?
Se el, que é carne, mantén a ira,
¿quen lle vai expia-las súas culpas?
Pensa na fin e deixa de asañarte,
recorda a corrupción e a morte e cumpre os mandamentos.
Lembra os mandamentos e non rifes co próximo,
recorda a alianza co Altísimo e non deas valor á falta.
Tente lonxe das rifas e minguara-los pecados
pois é o home iracundo quen acende as liortas
E o home pecadento quen perturba ós amigos
metendo a disputa entre os que se levan ben.
PALABRA DO SEÑOR
SALMO RESPONSORIAL
O Señor é misericordioso e clemente
Alma miña, bendice ó Señor
e todo o meu ser, o seu santo nome.
Alma miña, bendice ó Señor,
non esquéza-los seus beneficios.
O Señor é misericordioso e clemente
El perdoa as túas culpas
e sanda as túas doenzas;
rescata a túa vida da morte
e coróate de amor e de tenrura.
O Señor é misericordioso e clemente
Non contende por moito tempo
nin se anoxa para sempre.
Non nos trata conforme ós nosos erros
nin nos paga conforme ás nosas culpas.
O Señor é misericordioso e clemente
Canto se alza o ceo sobre a terra,
así é grande o seu amor para os que o temen;
canto dista o nacente do poñente,
así arreda de nós as nosas culpas;
O Señor é misericordioso e clemente
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE PAULO APÓSTOLO AOS ROMANOS
Irmás e irmáns:
Ningún de nós vive para si, e ningún de nós morre para si. Se vivimos, para o Señor vivimos; e, se morremos, para o Señor morremos; así que, vivamos ou morramos, somos do Señor. Por iso mesmo morreu e resucitou Cristo: para ser dono dos mortos e dos vivos.
PALABRA DO SEÑOR
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Pedro, achegándose a Xesús, preguntoulle:
- Señor, ¿cantas veces terei que perdoar a meu irmán se me segue ofendendo? ¿Ata sete veces?
Respondeulle Xesús:
- Non che digo ata sete veces, senón ata setenta e sete.
Por iso, o Reino dos Ceos é semellante a un rei que quixo face-las contas cos seus servidores. Cando empezaba, presentóuselle un que lle debía varios millóns. E como non tiña con que pagar, o señor ordenou que o vendesen a el con muller, fillos e canto tiña, para que así lle pagase.
O servidor botóuselle ós pés e suplicáballe:
- ¡Ten paciencia comigo, que cho hei pagar todiño!
O señor tivo dó daquel home e deixouno marchar, perdoándolle toda a súa débeda.
Pero, ó saír, o servidor aquel atopouse cun compañeiro que lle debía unha insignificancia e, agarrándoo pola gorxa, esganábao dicíndolle:
- Paga o que me debes.
Botándose ós seus pés, o compañeiro suplicáballe:
- Ten paciencia comigo, que cho hei pagar todo.
Pero non lle fixo caso e, aínda para máis, mandouno meter na cadea ata que lle pagase a débeda.
Os compañeiros, ó veren tal cousa, moi apesarados, fóronlle contar ó seu señor todo o que pasara. Entón o señor mandouno chamar e díxolle:
- ¡Servidor malvado! Eu perdoeiche toda aquela débeda, porque mo pediches. ¿E logo non debías ti tamén compadecerte do teu compañeiro, como eu me compadecín de ti?
E todo anoxado, o señor entregouno ós verdugos ata que lle pagase toda a débeda.
Así tamén fará convosco meu Pai celestial, se non perdoades de corazón cada un a seu irmán.
PALABRA DO SEÑOR
PALABRA REMOÍDA
· Home que lle garda a outro xenreira, ¿como lle vai pedir ó Señor que o cure?
O sabio do Eclesiástico non se anda con panos quentes nin discursos de sancristía. Ponnos diante da nosa hipocrisía: esa estraña costume humana de bater coas mans no peito implorando clemencia e perdón mentres no fondo do peto gardamos os desexos de vinganza ben dobrados e amontoados. Cremos que podemos facer trampas, separando a nosa relación con Deus das nosas pequenas guerras cotiás. O texto revélanos o absurdo dunha fe que reza mentres axusta contas. O rancor non é un escudo para protexernos dos demais; é o capricho dunha crianza malcriada que prefire morrer antes que recoñecer que errou. Mentres sigamos alimentando esa inimizade silenciosa, calquera petición de perdón fai auga por todos lados.
· Ningunha persoa vive para si mesma
Paulo desmantela esa fantasía tan moderna e tan nosa de crer que somos illas independentes, donos absolutos dun cortello privado onde ninguén ten dereito a entrar. A nosa existencia non é un xogo de solitario nin unha parcela cercada polo egoísmo. Estamos entrelazados no mesmo barro, e calquera movemento noso salpica aos demais. Por iso resulta tan estúpido e tan mesquiño erixirnos en pequenos inquisidores da moral allea, repartindo culpas e sentenzas desde a nosa suposta superioridade. Cando nos cremos con dereito a xulgar sen piedade, o único que conseguimos é asfixiar o noso propio aire, esquecendo que o único dono da vida —e do noso pulso— é quen nos mantén en pé.
· Señor, cantas veces teño que perdoar a meu irmán?
Xesús rebenta os nosos cálculos coa imaxe máis grotesca e real da nosa miseria: o debedor ao que lle perdoan millóns de euros e logo reclama sen piedade os céntimos que lle debe o seu compañeiro. É a radiografía perfecta da nosa enfermiza lei do funil, esa que aplica un lenzo ancho e comprensivo cando metemos a pata nós, pero que se converte nun coitelo implacable cando o erro é doutro. Vivimos facendo contas, medindo o amor cun metro de carpinteiro e agardando a que os demais paguen ata o último céntimo da débeda. O Evanxeo esíxenos rachar os libros de contas, porque o perdón é o único tratamento que impide que o noso corazón endureza polas placas de rancor.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
Conscientes de que tantas veces vivimos facendo contas e gardando agravios, presentemos agora as nosas peticións ante Deus dicindo:
QUE SAIBAMOS CAMIÑAR SEMPRE NO PERDÓN
1. Pola Igrexa, para que non exerza de tribunal que xulga nin garde listas de agravios, senón que sexa espello dunha misericordia sen condicións.; OREMOS.
2. Polas nosas comunidades, para que deixemos de aplicar a lei do funil e rachemos dunha vez os nosos pequenos libros de contas e inimizades; OREMOS.
3. Por cada unha e cada un de nós: para que o Señor nos arranque o rancor do peito, nos quite o lapis de ofensas e nos ensine a abrir as mans; OREMOS.
4. Polo novo curso escolar que comezamos: para que nas nosas aulas e espazos de estudo o diálogo e a acollida pesen máis có orgullo e a confrontación; OREMOS.
Escoita, Señor, a nosa voz e saca de nós o peso do rancor. Non nos deixes caer na trampa de medir o amor nin de xulgar aos demais desde a soberbia. P.X.N.S. Amén.
ALENTO NO CAMIÑO
Señor, sácanos desta aritmética mesquiña que nos fai contar as ofensas e gardar na memoria o peso do mal.
Ensínanos a matemática do teu Evanxeo, esa que non entende de prazos vencidos nin esgotados, e fainos capaces de perdoar setenta veces sete. Porque só cando se rompen os nosos pequenos libros de débedas, o corazón atopa o pulso e a vida volve ensancharse.
Danos a graza de habitar este mundo coa mirada limpa de reproches, dispostas e dispostos a comezar de novo cada mañá, coas mans abertas e o corazón desarmado.
Comentarios