4 Advento B

QUE GOZO PODER CANTAR A MISERICORDIA DO SEÑOR, E FACER DELA UNHA DAS ACTITUDES DO NOSO ACTUAR!

Descarga o ficheiro

SINAL DE ADVENTO

Incorporamos as catro últimas follas de carballo ao taboleiro. E se non o temos feito, explicamos o sentido que lle quixemos dar á utilización deste sinal ao longo do Advento: a esperanza está ás portas, unha esperanza que ha vivirse e testemuñarse na realidade cotiá de cada un/ha dos que nos chamamos cristi@ns. Non hai esperanza sen inculturación, a fe nunca pode ser allea á lingua, preocupacións e raíces dos que a profesamos. Esta é a razón da utilización da folla de carballo. Por último, tamén debemos entender/explicar que esa esperanza está sempre nutrida pola forza do Espírito –a luz amarela no interior da folla-. Camiñemos logo co corazón preparado a acoller ao neno que chega!

ESCOITA ACTIVA

Xoán e María volveron ser no Advento as referencias que nos van traendo a Xesús. Cada un de xeito diferente; pero os dous a través da súa experiencia de vida. O si de María e a acollida de Xoán son para nós testemuñas do que ha ser a vida de cada un/ha de nós. Se non somos capaces, ou mellor, se non estamos dispostos a acoller a Xesús tal e como chega: nos excluíd@s, nos empobrecidos, nos enganad@s, nos fracasad@s e desilusionad@s coa Igrexa, coa política, coa economía, cos amigos... non podemos dicir que estamos preparad@s para acollelo a El. Xoán e María entenderon e deron un paso cara adiante. Fagamos nós o mesmo e gocemos da presenza de Xesús en nós!.

CORAZÓN MISERICORDIOSO

• Pola nosa teimosía para superar prexuízos respecto a Deus e aos demais, SEÑOR, ALÉNTANOS NO ESFORZO POR CAMBIAR.
• Por non deixar que o corazón se abra a recoñecer os nosos erros e equivocacións, CRISTO, ALÉNTANOS NO ESFORZO POR CAMBIAR.
• Porque seguimos tendo moito medo e pouca confianza en Ti, SEÑOR,ALÉNTANOS NO ESFORZO POR CAMBIAR.

PALABRA ENRAIZADA

* Ao longo de todo o A.T., Deus Pai aparece como Aquel que sempre vai termando do pobo. Verbos como acompañar, preocupar, acubillar, estar... aparecen sempre para poñer de manifesto cal é actitude de Deus respecto do seu Pobo. A diferenza dos deuses dos pobos veciños, o Deus de Israel non os deixa solos, non lles falla nin practica con eles o masoquismo de facelos sufrir. Deus, coma Pai, está sempre pendente e termando do pobo... Mesmo cando o pobo se afasta del e lle da as costas, El permanece á espera. Samuel danos a razón desta actitude ao poñer en boca de Deus a permanente disposición a non afastarse do seu pobo, mesmo cando o pobo fai oídos xordos ao seu compromiso de gardar a Alianza –“saqueite dos pasteiros. Estiven contigo en todo o que
emprediches”-. Algo así pasa tamén hoxe con nós: esperamos que chegue Xesús, falamos de Nadal, mesmo podemos adornar as nosas casas con motivos referentes a este tempo, pero no importante, nos nosos corazóns, pásanos como lle pasaba a Israel. Tamén nós lle damos as costas, o afastamos da nosa vida, prescindimos del no profundo das decisións que temos que tomar. Rapidamente esquecemos que El está, e que a súa presenza lémbranos que actitudes fundamentais como son a honestidade, a verdade, a responsabilidade, a acollida, o respecto aos demais... actitudes que para un crente deberan estar sempre en relación coas exixencias de seguimento e fidelidade ao Deus no que manifestamos crer. Deixemos logo que Xesús volva ao noso corazón non como algo externo e superficial, senón para transformalo. Pero para iso necesitamos unha cousa: deixarnos. Seremos capaces de facelo?. As misericordias do Señor non son palabras bonitas, senón deixar que actúe en nós para que coa súa presenza e a nosa liberdade lle vaiamos dando outro rumbo á nosa vida.

* Porque as súas misericordias temos que ilas facendo realidade nós co xeito de vivir, necesitamos ir construíndo espazos e experiencias de encontro, de colaboración, de convivencia fraterna alí onde esteamos, coas persoas que están ao noso redor. A fe non é unha experiencia para gardar individualmente, senón que é sempre chamada a encontrase, escoitar, tender pontes, unir mans para facer proxectos de cambio e transformación que fagan ás persoas máis felices e xustas. Nesta tarefa non estamos nunca solos. Os que nos sentimos tocados pola persoa e a mensaxe de Xesús sabemos ir experimentando e descubrindo como vai movendo o corazón, e como nos vai levando a superar intolerancias, prexuízos ou afáns de vinganza; o que nos fai sentir pequenos, necesitados e sempre en actitude de aprender o que outros nos poidan dicir; de deixarnos corrixir, de superar teimosías que tanto dano, cando pensamos nelas, nos fan. O que nos axuda a descubrir que a fe é universal e non se pecha nin nos nosos nin tampouco ten como única forma de ver as cousas a dos que pensan coma nós. Aprendamos logo desta palabra que nos invita a transformar o corazón e fagamos do Advento tempo no que, estando atentos aos sinais dos tempos, nos esforcemos por achegarnos e tender a man a quen pensa distinto, fala outra lingua ou non lle reza ao mesmo Deus ca nós.

* E, como María, deixemos que a alegría vaia enchoupando a nosa vida –o Papa Francisco vén de dicilo na exhortación “A ledicia do Evanxeo”– e que os medos, os complexos e as limitacións non nos fagan sentir menos cós demais, senón dispostos a saír e buscar quen nos poida axudar botándonos unha man, buscando tempo para escoitarnos ou acompañándonos co seu silencio respectuoso pero sempre activo. Tamén para nós chegou a graza, e o mesmo que lle ocorreu a María, estamos chamados a facerllo saber aos demais. A forza do Espírito vainos alentar neste camiño. Adiante!

FRATERNIDADE ORANTE

Señor, presentámosche a oración comunitaria coa confianza de que non só a escoitas, senón sabendo que a transformas en esperanza para a nosa vida. Por iso dicimos xunt@s:

GRAZAS POR QUERER FACER DA NOSA VIDA UN CANTO DE ESPERANZA

> Para que en toda a Igrexa este tempo de Advento sexa tempo de perdón e misericordia, OREMOS.

GRAZAS POR QUERER FACER DA NOSA VIDA UN CANTO DE ESPERANZA

> Para que nas nosas parroquias saibamos recoñecer os nosos erros e pedir perdón a quen lle temos faltado e entristecido, OREMOS.

GRAZAS POR QUERER FACER DA NOSA VIDA UN CANTO DE ESPERANZA

* Para que este tempo de Advento remate en cada un/ha de nós celebrando e participando do gozo da conversión e do perdón, que Deus nos ofrece tendéndonos a man á reconciliación, OREMOS.

GRAZAS POR QUERER FACER DA NOSA VIDA UN CANTO DE ESPERANZA

Grazas, Señor, por invitarnos a vivir a oración desde a esperanza que reconcilia, transforma e endereita o noso corazón a participar e ofrecer a túa misericordia. P.X.N.S. Amén.

MIRADA ESPERANZADA

Pai, que sexamos unha comunidade na que a caridade sexa dignidade e respecto para:

• Aprender a acoller e escoitar;
• Saber ser humildes e solidarios;
• Non pechar os ollos á realidade inxusta e excluínte,
• Escoitar a túa palabra e deixarnos transformar por ela;
• Cambiar os nosos corazóns e deixar atrás a indiferenza;
• Non volver a cara ante o engano, a mentira e a corrupción.

Pai, que tomemos en serio a túa Palabra,
e que vivamos con esperanza o gozo de sabernos
seguidores dunha mensaxe que nos invita
a non quedar quedos, senón a loitar
por transformar os corazóns e cambiar os comportamentos.
Que a túa misericordia compasiva sexa sempre o noso guieiro. Amén.

CANTO GOZOSO

• ENTRADA: Volve, Señor
• LECTURAS: Contade as marabillas do Señor
• OFERTORIO: Todos xuntos
• COMUÑÓN: Xesús chamado amigo