GOCEMOS DO NOSO SER FAMILIA DESDE O AGARIMO E A TENRURA DUNHA
IGREXA QUE QUERE SER NAI E NON MADRASTA
Descarga o ficheiro
ESCOITA ACTIVA
O
nacemento de Xesús que celebrabamos hai uns día lémbranos a tod@s cales son as
nosas raíces e a nosa identidade. Non nacemos por xeración espontánea nin por
arte de maxia, senón que nacemos no seo dunha familia, e somos froito do amor.
Non do amor pulsión e instinto, senón do amor tenrura, agarimo e xenerosidade;
o amor do que Xesús nos deu testemuño desde a súa familia de Nazaret.
Cando
por fin a Igrexa está decidida, máis alá das presión e atrancos dos grupos máis
conservadores, a ser verdadeiramente nai; non ao xeito dunha formulación
teolóxica, senón desde a súa capacidade para abrir as portas e acoller,
escoitar e acubillar, celebremos con gozo a alegría do evanxeo que nos di que,
máis alá das diferenzas físicas, o que fai familia é a capacidade de querer e
camiñar xunt@s.
Que a
celebración que agora comezamos sexa unha verdadeira experiencia de
agradecemento e oración compartida a quen quixo ser familia nacendo coma un de
nós.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
·
Porque non sempre somos capaces de valorar o
esforzo dos que comparten con nós ser familia, SEÑOR, TERMA SEMPRE DE NÓS.
·
Porque ás veces esquecemos que a familia non é unha
pensión, senón un encontro de cariño, respecto e xenerosidade, CRISTO, TERMA SEMPRE DE NÓS.
·
Porque nos falta colaboración nas familias e nos
sobra tempo perdido en causas e cousas menos importantes, SEÑOR, TERMA SEMPRE DE NÓS.
PALABRA ENRAIZADA
*
Máis alá das tradicións e costumes, a Palabra de
Deus volve invitarnos hoxe a facer un esforzo de interiorización, a mirar cara
dentro de cada un de nós para ver cales son as actitudes que nós aportamos ao
desenvolvemento cotián das nosas familias. Cando utilizamos esta palabra
rapidamente deixamos de pensar en abstracto para facelo desde a concreción da
nosa propia experiencia. Tod@s nós temos nacido no seo dunha familia, e tod@s
nós tamén temos vivido nela situacións múltiples para o bo e para o malo, o que
fai que as actitudes que a Palabra de Deus nos presenta hoxe ao referirse á
familia, constitúan unha invitación a revisar se cada un de nós fai o esforzo
de vivilas poñéndoas en practica na relación cotiá das nosas familias.
o
Honrar desde a
misericordia e a bondade. Inda que agora a moitos lles parece que a familia
pasou de moda, e que cadaquén ten que buscarse a vida sen ningún tipo de compromiso,
a Palabra de Deus, e con ela a proposta de familia á que se nos invita a vivir
aos cristiáns é a que camiña construíndose na honradez, non nos papeis nin nas
aparencias. Honrar esixe valorar, recoñecer, prezar e non facer diferenzas
entre os que a compoñen. E a honradez ha ir unida a outras dúas actitudes que
nos temos que esforzar por poñer en práctica: a misericordia e a bondade.
Porque a familia ten que ser unha experiencia de comuñón, de escoita e de
dispoñibilidade a comprender e perdoar, e iso só é capaz de entendelo non quen
coida que a familia é unha pensión na que se come e durme sen ningún tipo de
compromiso por parte de tódolos seus membros; senón quen, coma cristiáns que
somos, a vive desde a tarefa de facer dela unha experiencia de xenerosidade
solidaria na que tod@s nos sentimos enriquecidos dando o mellor de cada un. Por
iso, xunto coa misericordia, estamos chamad@s a facer da nosa relación familiar
unha experiencia de comportamento ético, na que a bondade se converte en
guieiro sobre a que se van estreitando as relacións entre uns e outros.
o
Respectar,
desde
a humildade e a sinxeleza. Xunto coa honradez, a familia tamén ten que ir
crecendo nunha relación de respecto de uns para cos outros. Un respecto que non
se basea en quedar ben externamente, senón que se vai construíndo nunhas relacións
onde ninguén se cre con capacidade de impoñer unilateralmente aos demais o que
pensa e decide; ao contrario, o respecto
vaise vivindo sabendo escoitarnos uns aos outros con humildade e
sinxeleza. Porque nas familias non hai que establecer xerarquías de importancia
e imposición. Pluralidade e respecto, é verdade que non son doadas de vivir,
pero esta é a tarefa que nos corresponde a cada un de nós para que non fagamos
das familias exércitos de imposición e obediencia cega, no canto de berces de diálogo
e igualdade.
o
Perseverar
desde
a tolerancia e o perdón. Esta tarefa non é flor de un día, senón un esforzo
continuo de paciencia -que non submisión indiferente- e perseveranza, para ir
pouco a pouco estreitando lazos, crecendo en diálogo e poñendo en práctica a
tolerancia e o perdón. Si, o perdón. Porque nas familias moitas veces damos por
suposto o que non é. Por iso necesitamos aprender a pedirnos perdón cando
ferimos, a escoitarnos cando alguén ten algo que manifestar e a tolerarnos sen
necesidade de impoñer un único criterio para tod@s, como se a uniformidade fose
solución aos problemas cando estes chegan. Non é doado, si, pero se non
afrontamos as relacións familiares desde estas actitudes, corremos o risco de
educar no resquemor e na despreocupación
cando aqueles que nunca son escoitados e aos que só se lle impoñen cargas, se
vexan libres do ollo familiar que todo o pretende ver.
*
Nesta proposta que nos presenta hoxe a Palabra de
Deus, que como vemos está baseada no amor e no cariño, é desde onde temos que
ir facendo das nosas familias berces onde sentirnos chamados a mecer e ser
acunados. E para isto no hai que facer da familia campo de batalla, pois isto só
leva a que compartamos teito, pero non capacidade de diálogo en liberdade.
FRATERNIDADE ORANTE
Recemos
xunt@s por tódalas familias, por tódalas maneiras de ser e sentirnos familia,
tendo hoxe especialmente presentes as nosas familias. E digamos convencid@s:
QUE
AS NOSAS FAMILIAS SEXAN BERCES DE ENCONTRO, RESPECTO E AMOR
Para que aprendamos a ser unha Igrexa que se sente
familia e crece desde a escoita, o respecto e o diálogo entre cantos nos
sentimos parte dela, OREMOS.
QUE
AS NOSAS FAMILIAS SEXAN BERCES DE ENCONTRO, RESPECTO E AMOR
Para que nos esforcemos nas nosas familias por
crear espazos de respecto, diálogo e escoita, sen caer na falsa obediencia de
quen di si, pero sente todo o contrario, OREMOS.
QUE
AS NOSAS FAMILIAS SEXAN BERCES DE ENCONTRO, RESPECTO E AMOR
Para que cada un de nós venza a tentación de
entender a familia como un encontro no que só recibimos, pero sen poñer nada da
nosa parte para enriquecela en experiencias de sinxeleza, igualdade e cariño,
OREMOS.
QUE
AS NOSAS FAMILIAS SEXAN BERCES DE ENCONTRO, RESPECTO E AMOR
Grazas,
Señor, por lembrarnos unha vez máis que a familia debe ser sempre unha
experiencia de ledicia evanxélica onde nos queiramos, escoitemos e axudemos. P.X.N.S.
Amén.
MIRADA ESPERANZADA
Chegue aos nosos oídos, aos nosos
corazóns, Señor, a alegría do Evanxeo.
Que ninguén na comunidade eclesial
poida desentenderse, Señor, da misión de ser familias alegres.
Porque todos temos recibido de Ti
a vocación ao amor.
Todos estamos chamados a ser
testemuñas dun amor novo, dunha gran alegría, que será o fermento dunha cultura
renovada, que pasa pola defensa do amor e da vida como bens básicos e comúns á
humanidade.
Nesta festa da Sagrada Familia,
pidamos a graza de experimentar a alegría do evanxeo da familia testemuñando
esta alegría nos fogares, na Igrexa e na sociedade, de modo particular alí onde
as diversas pobrezas materiais, sociais ou espirituais precisan dun anuncio
convincente de esperanza e salvación.
(Da
mensaxe dos Bispos españois para o día da Sagrada Familia 2014)
CANTO GOZOSO
Ø ENTRADA: Amigos nas penas e na festa
Ø LECTURAS: Benaventurados
Ø OFERTORIO: Eiqui están,Señor
Ø COMUÑÓN: Eu soñei
Comentarios