Ir al contenido principal

1 Coresma 2021 B

Tempo de conversión, tempo de revisión, tempo para preparar e sementar

Cantos.-

            Entrada.-  Camiñarei na presenza do Señor

            Lecturas.- Eu sei de quen me fiei

            Ofertorio.- Eiquí están, Señor

            Comuñón.- Quédate, Señor, connosco.

Mirada de esperanza

            No noso dia a día da fe, chegamos hoxe á páxina na que se nos invita a camiñar no tempo de conversión e da revisión de actitudes e comportamentos. O tempo da Coresma. E que desta volta chéganos no contexto de  tempo de pandemia, e todo canto iso está a supor nas nosas vidas: cambios na nosa maneira de tratarnos, cambios na mobilidade, cambios tamén na responsabilidade de coidarnos para non poñer en perigo a vida das demais persoas nin a nosa. É esta logo unha coresma especial que, este ano máis ca nunca, invítanos a sentir a necesidade de non construír a vida á marxe de Deus  nin da transcendencia. Porque somos fráxiles e a fraxilidade acompañaranos, inda que as veces non nos guste recoñecelo, sempre ao longo da vida. Sabéndonos tod@s irmáns, aproveitemos este tempo para purificar a vida de todo canto nos enreda pero non nos enche nin alegra.

Corazón de misericordia

·      Que esta coresma sexa para nós un tempo para asumir a nosa fraxilidade e a necesidade de axudarnos. Señor, que nos coidemos para poder coidar.

·      Que esta coresma sexa tempo de superar escravitudes que nos deshumanizan. Cristo, que nos coidemos para poder coidar.

·      Que esta coresma sexa momento para facer  da humildade guieiro que non nos faga perder o rumbo na vida. Señor, que nos coidemos para poder coidar.

Palabra proclamada

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DA XÉNESE

Deus díxolle aínda a Noé e mais a seus fillos: ‑"Vou establecer a miña alianza convosco e cos vosos descendentes, con tódolos animais que están convosco, os paxaros, os gandos e as feras todas do monte, cantos saíron da arca e agora viven na terra. Fago convosco esta alianza: Endexamais será outra vez destruída vida ningunha polas augas do diluvio; non haberá outro diluvio que estrague a terra".

E Deus engadiu: ‑"Este será o sinal da alianza que eu fago convosco e con tódolos seres vivos que vos fan compaña, para tódolos tempos: Poño o meu arco nas nubes, sinal da miña alianza entre min e a terra. Cando amoree nubes sobre a terra e apareza o arco nelas, lembrarei a miña alianza convosco e con tódolos seres vivos, e non haberá máis augas de diluvio que destrúan a vida.

Palabra do Señor. Grazas a Deus

PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

O Espírito encamiñou a Xesús ó deserto. Alí permaneceu corenta días, alí o tentou Satanás; vivía entre as feras, e servíano os anxos.

Cando prenderon a Xoán, marchou Xesús a Galilea a anuncia-la Boa Nova de Deus, dicindo:

‑O tempo está cumprido, e chega o Reino de Deus; convertédevos, e crede na Boa Nova.

Palabra do Señor. Gloria a Ti. Señor Xesús.

Palabra remoída

·      A imaxe do arco da vella, tan preto á experiencia de cada un e cada unha de nós, suscita sempre alegría e contento. Miramos cara o ceo e experimentamos unha sensación sempre positiva. As súas cores mostran a pluralidade do proxecto de Deus para co mundo que puxo nas nosas mans. Desde el a Alianza mostrase como un compromiso de fidelidade mutua entre o Deus que saíndo ao noso encontro non nos deixa sos, e cada un e cada unha de nós que, coa nosa vida, imos respondendo a esa confianza. E esta alianza non é para que nós fagamos da nosa capa un saio á hora de tratar o mundo e canto nel hai; ao contrario, é unha esixencia para que chamad@s a compartir a fraternidade entre nós, coidemos tamén de todo canto no mundo hai, e co que compartimos ter saído da man de Deus. Unha man que todo o puxo ao noso dispor para coidalo, desenvolvelo e facelo crecer. Pero esta tríade. Cando a esquecemos, acaba levando a que o mundo deixe ser casa na que teñamos acubillo para converterse en trincheira na que cada quen vai ao seu, esquecendo de que man vimos e da unión a que esta man nos invita.

·      Que mellor para  valorar este proxecto de Deus ca este tempo de coresma. Porque son corenta días para buscar momentos de reflexión, de revisión, de verdadeira sinceridade para analizar a nosa vida e poñela en relación co noso actuar cos demais, co mundo e con Deus. É tempo de preguntarnos que fago/cemos para que poñamos os pés no chan e sexamos conscientes de que non somos nin súperheroes nin que o podemos todo. Que mellor que preguntarnos que é o que move as nosas decisións e as nosas, os nosos, xeitos de facer as cousas? Coresma é un tempo no que, como ocorre cos coches, invítasenos a pasar pola ITV persoal de poñer a punto a vida e todo canto ao redor dela imos desenvolvendo. E neste tempo de pandemia e cambios no noso xeito de vivir, que mellor que dispor dun tempo así para clarificarnos para non trabucar o camiño!

·      E para ir desenvolvendo esta tarefa, non estamos sos. Xesús volve querer camiñar ao noso lado para compartir ledicias e tristuras; esperanzas e desacougos. Pero non para facer o camiño por nós nin para manipularnos e desconectarnos da dureza da vida. Ao contrario, ser persoas de fe, recoñecer que no camiño non imos sos supón que temos que afrontalo e loitar ante as dificultades, sabéndonos acompañad@s; pero sabendo tamén que a nosa liberdade é a que ha tomar as decisións para orientar o noso camiño. Xesús tamén buscou un tempo para reflexionar, clarificarse e preguntarse se o seu xeito de actuar respondía á misión que Deus Pai lle tiña encomendado. Seremos capaces tamén nós de buscar momentos de deserto nos que, sinceramente, tentemos saber que nos guía, que nos move e que é o que guía as nosas decisións e comportamentos? Comecemos entón. 

Oración compartida

Compartimos a nosa oración comunitaria dicindo: Que a coresma sexa camiño de renovación.

Para que na Igrexa aproveitemos este tempo de coresma para que sexa un verdadeiro tempo de renovación a cambio. Oremos. Que a coresma sexa camiño de renovación.
Para que nas nosas parroquias saibamos vivir este tempo de coresma como un camiño no que estamos dispost@s a poñer en practica a misericordia e o perdón. Oremos. Que a coresma sexa camiño de renovación.
Para que nós non desaproveitemos esta coresma para revisar as nosas actitudes e comportamentos, de xeito que teñamos o valor de deixar atrás aqueles que non nos axudan a ser máis xust@s, misericordiosos e solidarios. Oremos. Que a coresma sexa camiño de renovación.

Señor, que fagamos deste tempo de coresma unha experiencia da que saimos reforzad@s para contribuír a facer do mundo  berce de acollida e casa de respecto e colaboración.

 

Ecos de esperanza

Pai do ceo,

Ti es a miña salvación.

Fai que saiba abandonar a miña miseria,

 e seguro do teu apoio,

saiba atreverme a avanzar cara os océanos

descoñecidos da liberdade. 

( Teilhard de Chardin )

Comentarios

Entradas populares de este blog

12 Domingo TO 2020 A

A FE, EXPERIENCIA DE CONFLITO CANTO GOZOSO ENTRADA: Que ledos hoxe estamos (Nº 5) LECTURAS: A túa palabra é o meirande ben  OFERTORIO: Velaquí, Señor, o viño (Nº 37) COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas (Nº 50) ESCOITA ACTIVA Sempre que unha persoa cuestiona cousas, prodúcese unha crise na que hai que decidir, tomar postura, situarse… O cuestionamento desinstálanos, fai que non nos creamos na seguridade eterna e permanente. Nunha palabra, fainos avanzar cara adiante. O mesmo ocorre coa nosa relación con Deus. A fe non pode ser unha experiencia de estancamento, ao contrario, ten de mobilizarnos, remoernos por dentro, deixarnos inqued@s; por iso ten que ser sempre unha experiencia de conflito, tensión, reorientación… que nos leve a avanzar coa realidade na que estamos e vivimos. Ten, entón, que implicar a nosa vida, encamiñarnos a non esquecer que os nosos ollos han permanecer sempre abertos, e así aprender a distinguir e camiñar, non pola seguridade de quen pensa sempre que ten a razón e a

Corpus 2020

O PODER DE CADA PERSOA. CADA XESTO, CONTA.   ( CAMPAÑA CÁRITAS. CORPUS 2020)   CANTO GOZOSO   ENTRADA: Benaventurados (Nº 118)   LECTURAS: Salve, Santo Sacramento (Nº 117)   OFERTORIO: Pan do ceo (Nº 54)   COMUÑÓN: Pan do ceo, pan de vida (Nº 53)   OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN   Celebramos hoxe o día do Corpus. E facémolo dun xeito diferente, dun xeito especial.   A pandemia mundial que xerou o coroavirus obrigounos a dispoñer das nosas vidas dunha forma inimaxinable hai tan só uns meses. Os hábitos cotiáns, a forma de relacionarnos e a xestión das nosas emocións desbordáronnos. A enfermidade, a morte e o illamento, deixaron paso á inseguridade económica e laboral, á falta de recursos básicos, á perda de emprego ou aos ERTES. Emerxe unha sociedade moito máis fráxil e vulnerable cunha folla de roteiro máis chea de incertezas que de certezas.   Pero non estamos sós. Cristo resucitou . E n centos de signos e xestos experimentamos que o Señor sae ao noso encontro para transform

19 Domingo TO A 2020

ONDE ATOPAR A DEUS?.  NAS PERSOAS QUE AMAN E NAS QUE PRECISAN AMOR Descarga o ficheiro CANTO GOZOSO ENTRADA: Déixate querer (Nº 61) LECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27) OFERTORIO: Non vou so (Nº 60) COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas (Nº 50) POÑENDO OS OLLOS NA REALIDADE A historia da Igrexa, a nosa historia, ten luces e sombras. Pero unha cousa está ben clara: cando triunfou o orgullo, a prepotencia, o dominio sobre as persoas, o avasalamento das conciencias… en realidade, a grande derrotada foi a Igrexa. Pola contra, cando foi perseguida e marxinada, cando permaneceu fiel ao ideal evanxélico de pobreza, de diálogo, de apertura, de comprensión… entón si podemos falar de verdadeiro triunfo da fe. A Palabra que hoxe escoitaremos é un bo punto de partida para examinar a nosa historia e para examinarnos tamén a nós mesmos. Sen o poder nas mans, alomenos sen o poder doutros tempos, onde quedou a nosa fe?. Esta é a pregunta que hoxe estamos chamad@s a responder. Camiñemos sen medo cara Aq