Ir al contenido principal

Corpus 2022

SOMOS O QUE DAMOS. SOMOS AMOR

(CORPUS 2022)

CANTO GOZOSO

ENTRADA: Benaventurados (Nº 118)

LECTURAS: Salve, Santo Sacramento (Nº 117)

OFERTORIO: Pan do ceo (Nº 54)

COMUÑÓN: Pan do ceo, pan de vida (Nº 53)

ABRINDO O CORAZÓN

Hoxe é o día de Corpus. Hoxe é a festa do amor. O amor que somos, o amor que recibimos e damos. Un amor que é don de Deus, que nos chama á vida, que abre horizontes de esperanza, que nos une en fraternidade.

Hoxe celebramos que o amor é o único que lle dá sentido á nosa existencia, o motor que nos fai evoluir e avanzar, descubrir e proxectar o ben común para unha humanidade á que estamos vinculadas e vinculados a través da Terra, que se ofrece para ser casa común e fogar para todas as persoas.

Nos tempos que vivimos faise imprescindible e necesario facer deste amor faro que se converta en referente para iluminar horizontes de esperanza, de oportunidades e de vida nova capaz de emerxer no medio da dor e da tristura.

Que a celebración que agora imos comezar sexa pulo neste camiño do amor.

UN CORAZÓN MAGOADO

Por non ter feito do amor proposta de vida; SEÑOR, GÁRDANOS NO TEU AMOR.

Por ter renunciado a darlle aos demais o noso amor; CRISTO, GÁRDANOS NO TEU AMOR. 

Polas moitas veces nas que pasamos de longo ou miramos a outro lado sen comprometernos; SEÑOR, GÁRDANOS NO TEU AMOR.

QUE ESCOITA A PALABRA


PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DA XÉNESE

Melquisédec, rei de Salem, sacerdote do Deus Altísimo, sacou pan e viño e bendiciu a Abram con estas palabras:

- "Bendito sexa Abram polo Deus Altísimo,  que fixo ceo e terra. Bendito sexa o Deus Altísimo, que puxo os teus inimigos na túa man".

Abram deulle a Melquisédec o décimo de toda a súa presa.

PALABRA DO SEÑOR


PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PRIMEIRA CARTA DE PAULO AOS CORINTIOS

Irmáns e irmás: 

Eu recibín do Señor, e transmitinvos tamén a vós, que o Señor Xesús, na noite en que o entregaron, colleu pan e, despois de dar grazas, partiuno e dixo: "Isto é o meu corpo, que se entrega por vós; facede isto en lembranza miña". Do mesmo xeito, despois de cear, tomou a copa dicindo: "Esta copa é a Nova Alianza, no meu sangue; cada vez que a bebades, facédeo en lembranza miña". 

Polo tanto, cada vez que comedes este pan e bebedes esta copa, anunciades a morte do Señor, ata que El volte. 


PROCLAMACIÓN DA BOA NOVA DO NOSO SEÑOR XESUCRISTO SEGUNDO LUCAS

Cando a xente descubriu a Xesús, foino seguindo. El acolleunos, faláballes do Reino de Deus e curaba a cantos o necesitaban. E como empezaba a caer o día, achegáronse os Doce e dixéronlle:

- Despide a xente, para que vaian ás vilas e aldeas próximas en procura de sitio para se hospedaren e para que poidan tamén comprar algo que levar á boca, porque aquí estamos nun descampado.

Pero el replicoulles:

- Dádelles vós de comer.

Eles contestaron:

- Pero ¡se non temos máis ca cinco bolos de pan e mais dous peixes! A non ser que vaiamos nós mercar mantenza para toda esta xente.

Eran uns cinco mil homes. Mais el díxolles ós seus discípulos:

- Colocádeos en grupos de cincuenta.

Dixéronllelo, e sentaron todos. El, colleu os cinco bolos e mais os dous peixes, ergueu a vista ó ceo, bendiciunos, partiunos e déullelos ós discípulos, para que llelos servisen á xente. Comeron todos a fartar, e coas sobras encheron aínda doce cestas.

PALABRA DO SEÑOR

NA BUSCA DA SÚA QUENTURA 

Nun mundo famento de amor, a Palabra que vimos de proclamar chámanos a, desde a tradición que Xesús nos deixou, compartir os nosos cinco pans e os dous peixes para alimentar a quen ten fame de amor. Isto supón:

- MIRAR CON TENRURA: Temos que aprender a mirar cos ollos de Deus, uns ollos que miran ao profundo da persoa. Nós moitas veces temos unha mirada inquisidora, unha mirada dura e fría, unha mirada superficial.... Porén, Deus sempre mira con tenrura, sempre é quen de poñerse no lugar da outra persoa para sacar o mellor que ten. Nós somos invitadas e invitados a facer o mesmo.

- ESCOITAR CON PACIENCIA: Nun mundo cheo de ruído e de ruídos, nun mundo de présas e carreiras, nós somos urxidas e urxidos a deternos e escoitar: a Deus, ás irmás e aos irmáns e ao mundo. Pero non de calquera xeito, senón que esta escoita debe ser activa, empática e paciente.

- COIDAR A FRAXILIDADE: Se algo nos deixa claro este tempo de pandemia que aínda estamos a padecer é que todas as persoas somos fráxiles e vulnerables. Por iso o estilo que ha caracterizarnos a quen nos dicimos persoas seguidoras de Xesús é o da proximidade e a cercanía, con actitudes de compaixón e tenrura. O mandado do amor úrxenos, porque “cada vez que o fixestes con un destes meus irmáns máis pequenos, comigo o fixestes”.

- COMPARTIR CON XENEROSIDADE: Xesús non despide a xente, senón que invita aos seus discípulos a compartir o que son e o que teñen para que se produza o milagre da solidariedade. Ese compartir moitas veces terá forma económica, mais outras veces terá forma de sorriso, de compaña, de man tendida, de tempo regalado.... En coherencia co mandado do amor, estamos chamadas e chamados a vivir en coherencia con este amor e a reflectilo nas nosas accións e decisións, nun estilo de vida máis sinxelo e austero, nunha forma de ser que leve a facerse pan para as persoas, a tecer redes e relacións cos demais, a contaxiar alegría, esperanza e confianza en que como sociedade, podemos experimentar comuñón e fraternidade. 

- DENUNCIAR A INCOHERENCIA QUE XERA INXUSTIZA: Porque anunciar a Cristo é, ante todo, anunciar as persoas que teñen dereito a vivir. Ser do grupo de persoas seguidoras de Xesús comprométenos a compartir a mellor versión de nós mesmas e de nós mesmos, e a enredarnos e implicarnos na vida da xente. É un compromiso que pon en xogo a nosa forma de mirar, de pensar e de sentir para descubrir unha vida concreta e con nome que nos pide acollida, coidado, protección e sanación. Vivir de forma comprometida significa vincularse, non pasar de longo nin mirar para outro lado.

COA FORZA DA ORACIÓN DA COMUNIDADE

Presentamos a nosa oración comunitaria dicindo: 

NO TEU AMOR, ENSÍNANOS A AMAR

Desde a túa mirada de amor que te leva á compaixón e á tenrura, infunde na Igrexa a mirada que chega ao corazón das irmás e dos irmáns, unha mirada que sabe ler os sinais dos tempos, unha mirada que levanta os ollos para alcanzar misericordia, OREMOS. 

NO TEU AMOR, ENSÍNANOS A AMAR

Desde a túa escoita paciente e serena, no silencio e na oración, concédenos capacidade de empatía, de diálogo sincero e de palabra acertada, OREMOS. 

NO TEU AMOR, ENSÍNANOS A AMAR

Desde a túa proximidade, que se fai fraxilidade, coidado e respecto pola persoa máis indefensa, enfortece a quen está á beira da xente enferma, descartada, da que non conta, para que sexamos persoas samaritanas de amor, OREMOS.

NO TEU AMOR, ENSÍNANOS A AMAR

Desde a túa xenerosidade, que é baleirarse de si mesmo, enriquece coa túa pobreza os nosos corazóns para que busquemos o ben común e a igualdade e para que traballemos polas persoas que menos poden, OREMOS.

NO TEU AMOR, ENSÍNANOS A AMAR

Desde a túa unidade, únenos a todas as persoas que formamos as comunidades cristiás para que traballemos xuntas no servizo da caridade. Vela polos equipos das Cáritas parroquiais, interparroquiais e diocesana e anima á mocidade a descubrir no exercicio da caridade unha resposta a súa vocación, OREMOS. 

NO TEU AMOR, ENSÍNANOS A AMAR

Fai, Señor, da nosa oración comunitaria fermento que faga levedar o noso corazón na xustiza e na solidariedade. P.X.N.S. Amén.


PARA CAMIÑAR CON ESPERANZA

Amar é poñer o corazón en xogo. É facerte vulnerable. É darlle a alguén o poder ou a posibilidade de quererte; pero ao mesmo tempo, de ferirte. Non hai volta atrás. Falo. Arriscas. Compartes quen es. Compartes a túa historia. Falas dos nomes que para ti foron fogar, tormenta ou extravío. Daslle a alguén a posibilidade de aceptarte como es. Pero é iso, unha posibilidade, non unha obriga.

O amor non se esixe. Non hai condicións, nin garantías. Non hai seguridade nin certeza. A resposta pode ser a que esperas. Ou pode ser o rexeitamento, que ten moitos rostros, moitos ritmos, moitos momentos e moitas explicacións. Quizais arriscar te encherá de alegría. Ou te deixará feito po. Hai quen na túa vida doe. O reto é seguir sendo humano. Non encerrarte detrás de muros de indiferenza e dureza. 

(José Mª Rodríguez Olaizola)

Comentarios

Entradas populares de este blog

Corpus 2021

  A FESTA DO CORPUS: PERSOAS CHAMADAS A FACER TODO O QUE DIXO O SEÑOR CANTO GOZOSO ENTRADA: Benaventurados (Nº 118) LECTURAS: Salve, Santo Sacramento (Nº 117) OFERTORIO: Pan do ceo (Nº 54) COMUÑÓN: Pan do ceo, pan de vida (Nº 53) ABRINDO O CORAZÓN Por segundo ano consecutivo, celebramos a festa do Corpo e do Sangue do Señor como humanidade inmersa nunha pandemia que nos fixo aterrar para decatarnos de que somos fráxiles, de que precisamos unhas persoas doutras.  Pero no medio desta crise mundial, non esquecemos as palabras que a semana pasada Xesús nos dirixía no seu evanxeo: “ Asegúrovos que eu estarei sempre convosco ata a fin do mundo ”. O Corpus que hoxe celebramos é sacramento desa presenza de Cristo, que se fai Pan para saciar as nosas fames, Pan para ser alimento no camiño da vida, Pan para sandar as nosas feridas, Pan para repartir e compartir.  Deixémonos agarimar polo Señor que hoxe, coma sempre, sae ao noso encontro para facerse compañeiro na viaxe.  UN CORAZÓN MAGOADO P

Venres Santo 2021

  (Quen preside/dirixe a celebración, comeza poñéndose en actitude de adoración diante do monumento.) Da cruz de Xesús ás cruces do noso tempo CANTOS Entrada .-  Seguirei os teus pasos (Nº 103) Lecturas .- Ergo os meus ollos (Nº 112) Adoración da cruz .- Pai, Pai  Comuñón . Acharte presente (Nº 51)  SEGUIREI OS TEUS PASOS              A sobriedade marca a liturxia do Venres Santo. A celebración de hoxe invita ao silencio, á revisión interior, a facer a nosa reflexión sobre cales son as nosas decisións: desde onde as tomamos, se somos conscientes de que non sempre acertamos, de incorporar a fraxilidade e a capacidade de equivocarse no discernimento previo... Non estamos a falar de si somos dun ou doutro equipo, de algo accesorio, senón de cales son as liñas mestras desde onde queremos camiñar na vida. Esas liñas que nos orientan e nos van dicindo que non todo é igual nin que tampouco todas as decisións teñen nin o mesmo valor nin as mesmas consecuencias.  A celebración de hoxe chámanos,

Santiago Apóstolo 2021

  No camiño sinodal da fe vivida na fala dunha terra compartida CANTOS Entrada.-  Sementar, sementarei Lecturas.- Xurdirá (Nº 128) Ofertorio .-  Na nosa terra ( 36) Comuñón. Gracias, Señor, graciñas (Nº 50)  MIRADA DE ESPERANZA Comezamos cantando a sementeira. Porque a sementar invítanos o evanxeo; a sementar ao estilo de Xesús: desde as raíces, na fala da xente, en comuñón coa Casa común que compartimos crentes e non crentes.  Neste día de Santiago, Apóstolo do camiño, e na festa de Galicia que nos lembra que non somos seres anónimos, que temos identidade. Unha identidade compartida e celebrada, desde a que se nos invita, como aos Zebedeos, a non ter medo de beber do cáliz da fe compartida por facer un mundo mellor, unha parroquia máis solidaria e unha familia na que a fraternidade se viva como comuñón de pluralidades. Gocemos entón da celebración de hoxe agradecendo a Deus poder celebrar e compartir o agasallo da fe na terra que nos da identidade e historia. CORAZÓN DE MISE