APAGAR A SEDE NO BANQUETE DO REINO
CANTO GOZOSO
§ ENTRADA: Unha xuntanza de amor (Nº 7)
§ LECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27)
§ OFERTORIO: Señor Xesús, bendito sexas (Nº52)
§ COMUÑÓN: Ti es o Pan do Ceo (Nº 54)
OLLOS ABERTOS
Vivimos nunha sociedade saturada de invitacións urxentes, pantallas que nos reclaman a cada segundo e compromisos virtuais onde parece que todo o mundo conta, menos a realidade que temos ao noso carón.
Hoxe a Palabra lémbranos que o proxecto de Deus é unha invitación aberta e desbordante a un banquete onde cabemos todas as persoas. Non serven as escusas de última hora nin os negocios particulares que priorizamos por riba do ben común.
Respondendo a esta invitación, hoxe comezamos a catequese, na que se nos invita a descubrir en Xesús a auga viva que calma a nosa sede, que nos refresca, que nos dá vida.
Que esta celebración nos axude a achegarnos sempre ao seu manancial.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
© Polas veces nas que antepoñemos os nosos intereses particulares e as nosas présas á túa invitación ao banquete da fraternidade, SEÑOR, QUE A TÚA AUGA RENOVE A NOSA VIDA.
© Polas veces nas que vestimos a nosa fe con traxes de aparencia e cumprimento, esquecendo a humildade que o teu Evanxeo nos pide; CRISTO, QUE A TÚA AUGA RENOVE A NOSA VIDA.
© Polas veces nas que miramos para outro lado cando a comunidade nos necesita; SEÑOR, QUE A TÚA AUGA RENOVE A NOSA VIDA.
PALABRA AGASALLADA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS
Nesta montaña o Señor dos Exércitos ofreceralles a tódolos pobos
un banquete de boas talladas, de viños anellos,
carnes ben condimentadas, viños refinados.
Destruirá nesta montaña o veo que tapa a tódolos pobos,
a cuberta que cobre a tódalas nacións.
O meu Señor destruirá a morte para sempre,
enxugará as bágoas de tódalas caras,
afastará de todo o país a vergonza do seu pobo.
Si, díxoo o Señor.
No día aquel dirase:
"Ollade, este é o noso Deus, esperamos nel: El hanos salvar.
Este é o Señor, esperamos nel, gozaremos e alegrarémonos coa súa salvación".
Si, a man do Señor descansa sobre esta montaña.
.PALABRA DO SEÑOR
SALMO RESPONSORIAL
O Señor é o meu pastor, nada me falta
O Señor é o meu pastor: nada me falta.
Aos pastos verdecentes lévame a repousar,
lévame a beber ás augas tranquilas:
El repón as miñas forzas.
O Señor é o meu pastor, nada me falta
Guíame por vereas rectas,
por mor do seu nome.
Se tiver de pasar por vagoadas sombrizas,
ningún mal temería, pois ti vas comigo:
o teu bastón e o teu caxato son o meu sosego.
O Señor é o meu pastor, nada me falta
Ti pos para min a mesa,
á cara dos meus inimigos;
únxesme con perfume a cabeza,
e a miña copa reborda.
O Señor é o meu pastor, nada me falta
A túa bondade e o teu amor vanme seguindo
tódolos días da vida.
Eu habitarei na casa do Señor
ó longo dos meus días.
O Señor é o meu pastor, nada me falta
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE PAULO APÓSTOLO AOS FILIPENSES
Irmás e irmáns:
Hoxe sei vivir na miseria e na fartura. En calquera situación estou ensinado para estar farto e para pasar fame; para ter de abondo e para non ter nada. Teño forzas para todo gracias a quen me fai forte. Mesmo así, fixestes ben en tomardes coma vosa a miña dificultade.
O meu Deus, pola súa parte, cubrirá tódalas vosas necesidades, conforme a súa riqueza con magnificencia en Cristo Xesús. Gloria a Deus, noso Pai, polos séculos dos séculos. Amén.
PALABRA DO SEÑOR
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Xesús púxose de novo a falarlles en parábolas ós sumos sacerdotes e ós anciáns do pobo:
- Parécese o Reino dos Ceos a un rei que celebrou o casamento de seu fillo. Mandou os seus criados ir chamar polos convidados á voda, pero estes non querían ir.
Volveu mandar outros criados, encargándolles: "Dicídelles ós convidados: Mirade que teño preparado o banquete, xa están mortos os becerros e mailos demais animais cebados; todo está disposto: ¡vide á voda!" Pero eles, sen lles faceren caso, fóronse: un ás súas leiras, outro ós seus negocios. Os demais botáronse ós criados, maltratáronos e matáronos.
Entón o rei, todo indignado, mandou os seus exércitos, que acabaron cos asasinos aqueles e prendéronlle lume á cidade. E díxolles ós criados: "A voda está preparada, pero os convidados non a merecían. Así que ide ás encrucilladas dos camiños; e a cantos atopedes, convidádeos á voda".
Saíron ós camiños os criados e xuntaron a tódolos que atoparon, bos e malos, enchéndose de convidados a sala da voda.
Cando entrou o rei para olla-los convidados, viu un home que non vestía traxe de voda e díxolle: "Amigo, ¿como entraches aquí sen traxe de voda?" El ficou caladiño: Entón o rei díxolles ós camareiros: "Atádeo de pés e mans, e botádeo fóra, ás tebras, onde será o pranto e mailo renxer dos dentes".
Porque os chamados son moitos, pero poucos os escollidos.
PALABRA DO SEÑOR
PALABRA REMOÍDA
¬ O profeta Isaías preséntanos a imaxe dun Deus que rompe calquera esquema de exclusividade e prepara un festín espléndido para tódolos pobos. Nun mundo onde habitualmente levantamos muros, marxinamos e reservamos os banquetes para os nosos círculos de sempre, a proposta de Deus é radicalmente aberta. Non se trata dunha celebración privada, senón dunha mesa universal onde se destrúe a fame da morte e se secan definitivamente as bágoas de todos os rostros. Esta primeira lectura lémbranos que o proxecto de salvación non entende de elites, senón dunha comuñón desbordante á que todas as persoas están convocadas sen distinción.
¬ A resonancia do salmo coa imaxe do Bo Pastor achégase directamente ao núcleo do banquete: Deus non é un anfitrión distante que deixa a comida servida e marcha, senón quen nos coida de preto, nos conduce cara a fontes tranquilas e repara as nosas forzas no medio das nosas camiñadas escuras. O Pastor é, ao mesmo tempo, quen guía os nosos pasos e quen nos acolle na súa mesa, ofrecéndonos un espazo de confianza e dignidade onde a vida deixa de ser ameaza para converterse en morada segura.
¬ A parábola evanxélica ponnos diante do espello das nosas propias resistencias. É unha radiografía moi incómoda das nosas propias fugas. Os convidados do evanxeo teñen a axenda tan ocupada nos seus campos e mercadorías que non teñen tempo para a ledicia gratuíta. Pero Deus non busca cumpridores oficiais que miden o seu esforzo en función do que lles compensa, senón persoas dispostas a deixar atrás o cálculo mercantilista. Responder á invitación do Reino implica desmontar as nosas trincheiras privadas e aceptar que a vida só é fecunda cando nos atrevemos a partila cos demais. Por iso, o texto guíanos ata o misterio final do comensal sen traxe, ese que pretende entrar no festín da vida cun corazón desabrigado e finxido. Cal é o traxe de voda que debemos levar? Non se trata dunha indumentaria de gala imposta desde fóra, senón do vestido tecido coa ledicia fonda, a transparencia e a coherencia dunha vida entregada. Deus non nos pide traxes de fachada nin uniformes de aparencia, senón o atrevemento de vestirnos con mans limpas e un corazón sen dobreces, listos para partilo todo sen mirar o reloxo.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
Respondendo á túa invitación ao banquete da vida, dicimos:
SEÑOR, QUE A TÚA AUGA ALENTE A NOSA VIDA
1. Pola Igrexa, para que sexa sempre unha casa de portas abertas, onde toda persoa poida atopar acollida, OREMOS.
2. Para que sempre teñamos presente que comezar o camiño da fe significa aprender a vestirnos de compaixón, de ledicia compartida e de disposición para escoitar, educando aos máis novos nunha fe que non se encerra nos templos, senón que se abre aos camiños; OREMOS.
3. Pola nosa comunidade cristiá, para que sexa lugar de encontro, onde cada persoa se sinta invitada a medrar na fe, OREMOS.
4. Polas nosas familias, para que os nosos fogares sexan o primeiro lugar onde aprendamos a amar, a perdoar, a rezar e a compartir, OREMOS.
5. Para que todas as persoas que viven atrapadas pola culpa, pola desafección ou pola soidade poidan sentir a calor dun sol que as reconforta, devolvéndolles a dignidade de comezar de novo; OREMOS.
Grazas, Señor, por convidarnos ao banquete da vida. Axúdanos que o noso corazón asista revestido de amor. P.X.N.S. Amén.
ALENTO NO CAMIÑO
Señor da mesa posta e dos camiños abertos, recoñecémolo: tantas veces camiñamos buscando mananciais que non apagan nada, entretidos nos nosos propios asuntos e incapaces de deternos ante o teu convite. Cústanos aceptar que a túa festa non pide méritos, senón a sinxeleza dun corazón que se sabe necesitado.
Neste domingo no que abrimos as portas da catequese nas nosas parroquias, viñemos a calmar a nosa sede máis fonda. Danos a graza de vestirnos coa roupa limpa da alegría e da coherencia, desbotando as escusas.
Fai que este pan que hoxe partimos e esta auga que sacia a nosa alma non queden encerradas entre estes catro paredes. Concédenos a audacia de saír aos cruces dos camiños, convertendo a nosa vida nunha mesa longa e acolledora, nun manancial vivo onde calquera que teña sede poida atopar un fogar. Amén.
Comentarios