O PRÓXIMO: O ÚNICO LUGAR DA TERRA ONDE DEUS SE DEIXA VER, TOCAR E AMAR.
CANTO GOZOSO
§ ENTRADA: Todos xuntos (Nº 56)
§ LECTURAS: Amigos nas penas
§ OFERTORIO: Na nosa terra (Nº 36)
§ COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 120)
OLLOS ABERTOS
Paz e ben para todas e para todos!
Protexer á persoa forasteira, non oprimir a quen vive na fraxilidade, acoller a quen chega sen nada. Iso que parece tan moderno, quedou escrito hai miles de anos coma un fío vermello que nos une a todas as persoas crentes. E hoxe, o Evanxeo resume todo nunha soa orde: amar a Deus e amar ao próximo. Sen trampa nin cartón.
Porque de nada nos serve vir aquí a cumprir coa liturxia se fóra pechamos a porta á persoa que necesita axuda, a quen vén doutro país ou a quen sofre a soidade na nosa propia rúa. A fe que nos reúne hoxe esixe ter o corazón aberto, as mans dispostas e os pés ben firmes na terra.
Coma comunidade que busca aprender a vivir ao estilo de Xesús, empezamos esta celebración.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
© Pola comodidade coa que aceptamos un mundo inxusto mentres non toque o noso benestar, SEÑOR, PERDOA A NOSA FALTA DE AMOR.
© Polas palabras bonitas que dicimos, pero que despois non se traducen nin en xestos nin en mans dispostas a axudar de verdade; CRISTO, PERDOA A NOSA FALTA DE AMOR.
© Porque separamos o amor a Deus do amor ao próximo, SEÑOR, PERDOA A NOSA FALTA DE AMOR.
PALABRA AGASALLADA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DO ÉXODO
Di o Señor:
Non aflixirás nin asoballarás os forasteiros, pois forasteiros fostes vós en terras de Exipto.
Non oprimirás nin as viúvas nin os orfos. Se de feito os oprimes, e eles se queixan a min, eu escoitarei certamente a súa queixa. O meu noxo acenderase e fareivos morrer a espada. As vosas mulleres quedarán viúvas e os vosos fillos orfos.
Se lle emprestas diñeiro a un do meu pobo, ó pobre que vive onda ti, non te portarás coma un usureiro, cobrándolle intereses. Se tomas en peñor o manto do teu próximo, antes de poñerse o sol devolverasllo, pois é o vestido que ten para cubrir o seu corpo. ¿Con que, se non, se taparía ó deitarse? Se se queixa a min, escoitareino, porque eu son misericordioso.
.PALABRA DO SEÑOR
SALMO RESPONSORIAL
Ámote, Señor, Ti es a miña forza
Señor, a miña rocha, o meu castro, o meu refuxio,
meu Deus, penedo onde me acollo,
o meu escudo, o meu alcázar, o meu castelo.
Eu invoco ó Señor, o adorable,
e salvarame dos meus inimigos.
Ámote, Señor, Ti es a miña forza
Viva o Señor, bendita a miña rocha;
sexa exaltado Deus, o meu salvador,
o que lle dá ó rei grandes vitorias
e mostra misericordia ó seu unxido.
Ámote, Señor, Ti es a miña forza
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE PAULO APÓSTOLO AOS TESALONICENSES
Irmás e irmáns:
Ben sabéde-lo que tal resultou se-la nosa actuación entre vós para o voso ben. E vós seguíste-lo noso exemplo e o do Señor e, anque houbo tantas dificultades, acolléste-la mensaxe coa alegría do Espírito Santo, ata chegardes a ser exemplo para tódolos crentes da Macedonia e da Acaia. Pois, partindo de vós, resoou a palabra do Señor non só na Macedonia e na Acaia, senón que a vosa fe en Deus resoou por todas partes, de xeito que non precisamos falar cousa. Eles mesmos contan cal foi a acollida que nos destes e como vos convertestes dos ídolos para servi-lo Deus vivo e verdadeiro, e para agardar desde o ceo, ó seu Fillo, a quen resucitou de entre os mortos, Xesús, quen nos libra da ira vindeira.
PALABRA DO SEÑOR
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Os fariseos, ó se informaren de que Xesús lles tapara a boca ós saduceos, reuníronse; e un deles, que era xurista, preguntoulle para poñelo a proba:
- Mestre, ¿cal é o mandamento máis importante da Lei?
El respondeulle:
- "Amara-lo Señor, o teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma e con todo o teu entendemento. Este é o mandamento primeiro e máis grande. O segundo é semellante a el: Amara-lo teu próximo coma a ti mesmo. Destes dous mandamentos dependen a Lei enteira e mailos profetas.
PALABRA DO SEÑOR
PALABRA REMOÍDA
¬ A primeira lectura deste domingo pertence ao libro do Éxodo, o segundo libro da Biblia. Xa daquela estaba totalmente claro que quen non ten os pés na terra e a mirada posta na persoa empobrecida, non ten fe ningunha; ten un fetiche relixioso. Hai miles de anos, a lei de Deus non se medía polas velas que se prendían no altar, senón por algo moito máis concreto e perigoso: o trato cara á persoa forasteira que non ten onde caer morta, ante quen vive na viuvez e non ten quen saia na súa defensa, ou se lle sacas os cartos a quen xa non ten nin para comer. O Éxodo é implacable: quen se aproveita da fraxilidade allea ou mira para outro lado cando o sistema esmaga aos de abaixo, está atentando directamente contra Deus. A persoa forasteira e quen vive na fraxilidade son o tribunal que pon a proba se o noso estilo de vida é humano ou salvaxe. Protexer a quen está desamparado non é un favor que lle facemos: é o noso único salvavidas fronte ao cinismo e a indiferenza dun mundo que calcula todo polo beneficio propio. A xustiza social non é un invento moderno nin un engadido ideolóxico; é a obsesión orixinal da fe.
¬ Esa mesma provocación é a que Paulo atopa na comunidade de Tesalónica. Nun tempo saturado de discursos políticos, marketing e palabras baleiras, aquela xente entendeu que a fe non se explica nin se impón: a fe contáxiase ou estorba. Non tiñan influencias, nin recursos, nin estratexias de propaganda; o que tiñan era unha vida común tan coherente, tan libre de medo e tan escandalosamente acolledora que quen os vía arredor quedaba abraiado. Hoxe non temos un problema de falta de medios nin de discursos bonitos; temos un problema de falta de vida contaxiosa. A nosa comunidade só é crible cando se converte nun refuxio real onde calquera persoa encontra acollida sen ter que pasar ningún filtro.
¬ Por iso Xesús, no Evanxeo, desmonta de golpe a trampa de entender o amor como un sentimentalismo piadoso que non molesta a ninguén. Ao unir o amor a Deus e o amor ao próximo nunha soa orde, dinos claramente que o amor non é un sentimento: é unha decisión concreta e cotiá. Amar ao próximo é poñer o tempo, as mans e os recursos ao servizo do ben de quen sofre. Se o noso suposto "amor a Deus" non nos cambia a forma de mirar a quen cruza a nosa rúa, a forma de consumir ou o xeito de involucrarnos na xustiza social, non estamos amando a Deus: estamos adorando ao noso propio ego. O próximo non é unha escusa para gañar puntos no ceo; é o único lugar da terra onde Deus se deixa ver, tocar e amar.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
A fe faise presente cando nos preocupamos de quen ninguén se preocupa. Unímonos hoxe para pedir por un mundo onde ningunha persoa quede á marxe e onde o coidado sexa a nosa única prioridade, dicindo:
QUE O AMOR SEXA O FÍO VERMELLO QUE NOS UNA.
1. Pola Igrexa: para que teña a coraxe de abandonar a comodidade dos seus muros e sexa un espazo acolledor libre de prexuízos, OREMOS.
2. Polas nosas comunidades: para que sexan redes de apoio mutuo que fagan fronte á indiferenza, á soidade e á inxustiza que nos rodean. OREMOS.
3. Polas persoas migrantes e forasteiras: para que atopen na nosa sociedade dereitos, acollida digna e fraternidade real, e para que caian as fronteiras físicas e mentais que constrúe a nosa indiferenza. OREMOS.
Escoita, Deus da xustiza e da vida, estas intencións que nacen do noso compromiso cotián. Axúdanos a tecer con xestos reais ese amor, que é o fío vermello que nos une e nos salva. P.X.N.S. Amén.
ALENTO NO CAMIÑO
Deus da vida, da xustiza e da tenrura,
que non habitas en conceptos abstractos nin en templos pechados,
senón nas fendas do noso mundo
e no rostro de quen padece a inxustiza, a soidade ou o desterro:
Sacude a nosa indiferenza e non deixes que durmamos a conciencia.
Concede que as nosas mans sexan a túa acollida,
que a nosa comunidade sexa unha casa de portas abertas para todas e todos,
e que o noso día a día sexa a proba viva
de que a humanidade e a fraternidade son posibles.
Que o teu amor sexa, hoxe e sempre,
o fío vermello que sosteña a nosa fe,
teza a nosa unión nos camiños da vida
e transforme a nosa historia desde abaixo.
Comentarios