Ir al contenido principal

9 domingo TO 2011

Invitad@s a camiñar sabendo poñer os pés no camiño adecuado: amor e servizo

Pórtico

Basta con botar unha ollada superficial aos medios de comunicación para decatarnos de que estamos pasando por un momento de crise, non só económica, senón tamén de valores. Palabras como responsabilidade, honestidade, sinxeleza, compromiso ou sinceridade parece que quedaron obsoletas e que pertencen a un pasado que non queremos lembrar.

Pero hoxe o Señor volve lembrarnos que temos que ter coidado á hora de edificar a nosa vida, que temos que construír sobre rocha firme, porque no caso contrario, cando veñan as dificultades, que virán, quedaremos ao pairo e non seremos quen de afrontalas serena e esperanzadamente.

Que o Deus que nos convoca aquí nesta mañá de domingo nos dea sentidiño para edificar a nosa vida sobre o cimento firme do Evanxeo do amor e da xustiza.

O PERDÓN

  • Porque esquecemos que ter fe esíxenos manifestalo coas nosas obras, SEÑOR, ACOMPAÑA A NOSA CONSTANCIA.
  • Porque nos cansamos demasiado rápido á hora de poñer o noso tempo a servizo dos demais, CRISTO, ACOMPAÑA A NOSA CONSTANCIA.
  • Porque a nosa comodidade e preguiza lévannos moitas veces polo camiño equivocado, SEÑOR, ACOMPAÑA A NOSA CONSTANCIA.

REMUÍÑO

  • Na lectura do Evanxeo de hoxe, final do discurso do Monte, descubrimos cal é o cerne do noso ser cristián. Un descubrimento que servirá para estimular a moit@s crentes a seguir actuando como o viñan facendo ata o de agora, á vez que fará tamén que moitos outr@s cristiáns, boas persoas e de cumprimento dominical, descubran que non estando mal ter unha vivencia da fe na que ocupen o seu lugar as prácticas de piedade, as celebracións litúrxicas e moitas outras accións paralitúrxicas, é necesario dar un paso máis para que todo iso que se reza e vive con convicción e confianza, se mostre no actuar de cada día en relación aos demais. Sen compromiso, a fe permanece orfa, e Deus segue a dicirnos que é Pai. Camiñar no compromiso é querer facelo desde actitudes e valores que poñan sempre de manifesto que non imos solos, que con nós vai moita máis xente que cre e loita por unha parroquia, un Concello, un país… un mundo máis humano e xusto. Un mundo no que se lle vaian dando oportunidades a tod@s, e non soamente a uns poucos privilexiados e escollidos. Non, Deus é Pai de tod@s, e pide de nós que o compromiso por facer xustas e liberadoras as vidas dos homes e mulleres que nos rodean, ha ser sen exclusións e sincero. O Evanxeo de hoxe ben podemos resumilo no famoso refrán que tantas veces temos dito e escoitado: "a Deus rogando e co mazo dando"; ou dun xeito menos coloquial, "ora et labora" como nos di a regra de S.Bieito.
  • Facernos, logo, construtores do Reino esixe que espabilemos, que deixemos atrás o desencanto de quen celebra da fe só o externo –poñendo nela a boca, pero non o corazón-, esquecendo a fondura de canto nos ten deixado o legado de Xesús: "IDE E ANUNCIADE"; un ir e anunciar que fai de nós persoas activas e preocupadas por canto pasa onda nós e moito máis alá de nós; persoas que somos capaces de superar a tentación do ritualismo baleiro, para encher a vida de actitudes de esperanza e solidariedade. Si, solidariedade, alí onde esteamos e cos que máis preto están de nós. Facendo da fe unha construción de cimentos firmes e estables, que non se moven ao vaivén do que nos diga ou non nos diga o cura, o Bispo ou o Papa. A fe ben cimentada sabe abordar e dar adecuada resposta, desde a vida comprometida a favor dos demais, ao vento forte que cuestiona comportamentos e denuncia actitudes contrarias ao Evanxeo en quen afirma e se proclama seguidor e albacea do proxecto de Xesús. Porque, ao final da vida o único, pero tamén o máis importante dos exames que temos que superar é aquel no que nos van examinar do amor.

Oración Da comunidade

Diante de Ti, Señor, compartimos xuntos a nosa oración comunitaria e dicimos coa palabra e o corazón:

SEÑOR, QUE NON CAMIÑEMOS NA INDIFERENZA

  • Grazas, Señor, pola Igrexa, que quere mostrar ás persoas o verdadeiro sentido da vida, para que non caia na tentación de manexalas e de pensar por elas e ao contrario, sexa fonte de liberdade responsable e construtiva, OREMOS:

SEÑOR, QUE NON CAMIÑEMOS NA INDIFERENZA

  • Grazas, Señor, por seguir alimentando o noso esforzo para que aprendamos a compartir o noso tempo en tarefas e esforzos que dignifican ás persoas e abren camiños de liberación, OREMOS.

SEÑOR, QUE NON CAMIÑEMOS NA INDIFERENZA

  • Grazas, Señor, porque a pesares da nosa apatía, desgana e pesimismo, segues estando ao noso lado e ofrecéndonos a túa confianza, invitándonos a renovar todo canto axuda a crear pontes de liberdade e igualdade entre as persoas, OREMOS.

SEÑOR, QUE NON CAMIÑEMOS NA INDIFERENZA

Grazas, Señor, por non deixar que adormezamos na comodidade dunha vida que só xira ao redor de nós mesmos, esquecendo as angustias e sufrimentos dos irmáns. P.X.N.S.

PARA A REFLEXIÓN

COMA TI, PAI

Sobre bos e malos, Pai,

fas saír o sol e mandas a chuvia.

Sostés a todas as persoas,

ofréceslles a todas as persoas o teu colo

e fálaslles baixiño de vida e tenrura,

independentemente dos seus méritos e do seu credo.

Amas a todas as persoas, pero non es neutral.

Amas á persoa inxusta, pero detestas a inxustiza.

Amas á persoa pobre, pero rexeitas a pobreza.

Amas á persoa engreída, pero aborreces o orgullo.

Amas á persoa pecadora, pero odias toda maldade.

Grava en nós as claves do teu corazón

para respectar a quen é diferente,

para ser tolerante con quen non coinciden,

para dialogar cos disidentes,

para acoller ao estranxeiro,

para prestar sen esperar recompensa,

para saudar ao camiñante

e para amar a todas as persoas por riba das nosas preferencias.

Ensínanos, Pai, a ser coma Ti.

Que todos poidan dicir: son fill@s dign@s de tal Pai.

Ensínanos a construír a nosa vida sobre a rocha firme da túa Palabra.

CANTOS

  • ENTRADA: Pedras vivas
  • LECTURAS: Benaventurados
  • OFERTORIO: Velaquí Señor o viño
  • COMUÑÓN: Quédate Señor connosco

Comentarios

Entradas populares de este blog

Pentecostes 2026

PENTECOSTES: O MILAGRE DE NON SER LADRILLOS IGUAIS SENÓN PEZAS VIVAS DA DIVERSIDADE CANTO GOZOSO   ö ENTRADA: Vinde axiña (   10     ) ö ASPERSIÓN: A auga do Señor (Nº 125) ö LECTURAS: Manda o teu Espírito ö OFERTORIO: Sementar, sementarei ö COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55) MIRADA AGRADECIDA Hoxe pechamos o tempo de Pascua, e facémolo do mellor xeito posible: co cumprimento por parte de Xesús da súa promesa de non deixarnos na orfandade, senón de agasallarnos co Espírito Santo. E se pensamos neste Espírito, a mellor imaxe non é a dun coro onde todas as persoas cantan a mesma melodía coa mesma voz. O Espírito parécese máis a unha gran orquestra, onde cada instrumento é totalmente diferente, ten o seu propio timbre, o seu propio xeito de soar e o seu propio acento. O milagre non é que o violín soe a trompeta, senón que cadaquén, estando ben afinada e ben afinado na súa propia identidade, contribúa a crear unha música final que a ningun...

Corpus 2026

ELIXE AMAR. ELIXE COMUNIDADE... ASÍ NINGUNHA PERSOA TERÁ QUE RECIBIR MIGALLAS. CANTO GOZOSO ENTRADA: Pan do ceo, pan da vida (Nº 54) LECTURAS: Ti es o pan do ceo (Nº 33) OFERTORIO: Quédate, Señor, connosco (Nº 63) COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 120) PARA NON PERDER O PASO Hoxe celebramos o Corpus Christi, o Día da Caridade, e facémolo co corazón de festa pero cos pés afincados no chan. Moitas veces corremos o perigo de reducir este día a unha procesión fermosa, a custodias brillantes e a efémeras alfombras de flores. Pero o Corpus é o recordatorio de que Deus non quedou nunha teoría, senón que se fixo pan para poder ser alimento e para poder ser compartido. Non o esquezamos: o deserto segue aí fóra. O deserto da soidade da xente maior, o deserto da falta de oportunidades da mocidade, o deserto de tantas familias que non teñen vivenda ou que non chegan a fin de mes. E neses desertos resoa con forza a chamada deste ano: Elixe amar, elixe comunidade. Porque a caridade non é dar as sobr...

2 Nadal 2026

  PERSOAS BENDICIDAS NA PALABRA ENCARNADA     CANTO GOZOSO           - Entrada: Que ledicia (nº 4)          - Lecturas: Con tódalas criaturas (Nº 22)          - Ofertorio: Na nosa terra (Nº 36)    - Comuñón: Acharte presente (Nº 51)   A MAXIA DE ABRIR OS OLLOS Escoitaremos hoxe na proclamación da palabra que somos persoas bendicidas por Deus. Unha bendición que temos recibido na Palabra Encarnada que, como dicíamos o día de Nadal, faise dos nosos para que nós poidamos ser Del. Pero grazas á Encarnación non só somos persoas bendicidas, senón elixidas para facer do Deus Amor presenza viva a través do noso testemuño.  A isto se nos convida neste tempo de Nadal: no medio de tanto balbordo chámasenos a facer silencio dentro de nós para escoitar a súa chamada; no medio de tanto lucerío invítasenos a descubrir a Luz verda...