Domingo de Ramos

ESQUEMA DOMINGO DE RAMOS

FÓRA DO TEMPLO

CANTO DE ENTRADA: QUE LEDICIA A MIÑA
SAÚDO
PÓRTICO
PROCLAMACIÓN DA PALABRA (Is. 50, 4-7)
CANTO: A TÚA PALABRA
BENDICIÓN DOS RAMOS
CANTO PROCESIONAL: CAMIÑANDO POLA VIDA

DENTRO DO TEMPLO

PERDÓN
GLORIA
ORACIÓN COLECTA
LECTURA DA PAIXÓN
REMUÍÑO
CREDO
ORACIÓN DA COMUNIDADE
OFERTORIO: GRAZAS, SEÑOR, NA MAÑÁ
PAZ: QUE VEÑA A PAZ
COMUÑÓN: NON VOU SO
REFLEXIÓN
BENDICIÓN

DOMINGO DE RAMOS

Que os ramos da acollida, rompan as cadeas da insolidariedade

(Comézase fóra, a poder ser nun lugar un pouco afastado da Igrexa, para poder camiñar procesionalmente unha vez bendicidos os ramos).

CANTO: QUE LEDICIA A MIÑA

SAÚDO:

Quen preside: A paz, o ben e máis a xustiza de quen pasou polo mundo facendo o ben, estean con todas/os vós.

PÓRTICO

Abrimos o portelo que nos invita a entrar no gran misterio da fe cristiá: a Semana Santa. Son sete días coma os outros, si, pero non son nin o mesmo nin os mesmos. O portelo polo que imos tentar pasar non é un portelo calquera. Dános acceso á esperanza, á renovación e ao cambio; un cambio que pide unha cor distinta para as paredes da nosa vida. Unhas cores que deixaron xa hai moito tempo de ser grises e tristeiras, inda que nos sigamos empeñando no contrario, para ser as cores luminosas e ledas do Arco da Vella. Ese Arco da Vella no que Deus nos vai abrindo os brazos para acollernos, agarimarnos e facernos sitio. Que este Domingo de Ramos sexa verdadeiro portelo que nos leve a entrar nunha semana que ten a súa santidade non no calendario nin no cambio das lúas, senón no descubrimento de que Deus segue connosco, acompañándonos, gozando e sufrindo, pero sen deixarnos da man. Que ramos e palmas nos axuden a descubrir que unha fe que non esperanza e se renova, non é máis que rito empobrecido e baleiro.

PROCLAMACION DA PALABRA (Is. 50, 4-7)

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS

O Señor Deus concedeume lingua de discípulo para saber instruír ao cansado cunha palabra que o anime cada mañá.

El espreguiza pola mañá o meu oído para escoitar coma discípulo.

O Señor Iavé abriu o meu oído, e eu non me rebelei, non me botei para atrás.

Ofrecín o lombo aos que me azoutaban, e a miña cara aos que me arrincaban a barba. Non escondín a miña cara dos insultos e das cuspiñadas.

Pero o Señor axudarame, por isto non me sinto avergonzado, e poño a miña cara coma un diamante, pois sei que non me avergonzarei.

PALABRA DO SEÑOR

CANTO: A TÚA PALABRA

BENDICIÓN DOS RAMOS

En cada un das nosas parroquias, tamén nós, Señor, queremos acollerte con alegría e espírito de festa. Os ramos e palmas que hoxe traemos ofrecémoschos como mostra da nosa disposición a ser portadores de renovación, cambio e luz no medio do noso mundo; un mundo que está falto delas e no que ti nos invitas a estar dando testemuño de que é posible ser diferente e cambiar as cousas.

Sabedores de que non imos estar nunca solos, facemos presente a túa bendición + de Pai que invita, do Fillo que testemuña e do Espírito que acompaña, para que estes ramos e palmas sexan sempre imaxe de que camiñas no medio de nós. Por Xesucristo o noso Señor.Amén.

CANTO PROCESIONAL: CAMIÑANDO POLA VIDA

--------------------------DENTRO DO TEMPLO-----------------

O PERDÓN

v Porque os nosos ramos non son sempre para acoller, senón que con eles tamén creamos violencia, SEÑOR, QUE OS RAMOS DA ACOLLIDA ROMPAN AS NOSAS ESCRAVITUDES.

v Porque son moitas as veces nas que nos falta decisión e nos sobra medo para dicir a verdade, CRISTO, QUE OS RAMOS DA ACOLLIDA ROMPAN AS NOSAS ESCRAVITUDES.

v Porque somos de memoria fráxil e rapidamente esquecemos ás persoas, para acabar buscando o noso propio interese, SEÑOR, QUE OS RAMOS DA ACOLLIDA ROMPAN AS NOSAS ESCRAVITUDES.

GLORIA

ORACIÓN COLECTA

PROCLAMACION DA PAIXÓN SEGUNDO MARCOS

REMUÍÑO

ð Domingo de Ramos, domingo de festa, domingo de pequenos e grandes. Dicían os nosos avós que hoxe era o día da estrea, do novo, do querer sentírmonos como que estabamos a comezar algo distinto e grande. E é verdade. Si, comezamos algo distinto e grande porque nos volvemos poñer en camiño, e queremos coller novos folgos para que o cansazo que nos produce a situación nada doada que estamos a vivir non nos faga caer na angustia e na desesperación de quen o ten perdido todo e para quen non hai horizonte cara ao que mirar. Máis alá de ser festa de nen@s que xogan coas seus ramos e palmas, a celebración de hoxe é unha invitación a non esquecer que a fe non é só culto aos mortos ou lembranza dun pasado nostálxico e ritualista, senón empuxe e forza para non deixar que os de sempre, os que mandan, os que deciden, os que quitan e poñen sen consultarnos, levan razón e poden facer de nós e con nós o que queiran. Non, se algo temos aprendido de Xesús –por iso é tan importante a formación e o coñecemento do Evanxeo– é a non deixarnos someter, a non calar diante da inxustiza, a rebelarnos fronte dos que queren xogar a deuses e facer de nós simples pezas dun quebracabezas que moven ao seu antollo. Por iso necesitamos o Domingo de Ramos que abra o portelo dunha Semana Santa que sabendo que na mesa do Xoves Santo está o Pan da fraternidade, pero tamén o alimento para a loita, non se deixa vencer polo fracaso da morte, o abandono e a desesperanza do Venres Santo e o enterramento de quen pensabamos que ía ser distinto, pero ao final non foi capaz de vencer. E non se deixa porque o Sábado de Gloria móstranos que non foi fracaso, que non quedamos nin no venres de dor nin no nicho da escuridade e a tebra, senón que fomos capaces de vencer a morte, de que chegou a esperanza, de que algo novo está a pasar, de que os de sempre esta vez non van vencer, de que se queremos e estamos unidos, como fixo Xesús, a resurrección é posible e a pascua volverá chegar á vida de tantas persoas que se sentiron enganadas e maltratadas, cuxa dignidade os que mandan querían pero non puideron quitárllela. E o que hoxe comezamos a celebrar é o signo máis claro de que é posible. Poñámonos en camiño convendid@s!.

CREDO

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Sentindo a necesidade de expresar a nosa gratitude porque segues invitándonos a non deixarnos levar do pesimismo diante da difícil situación que estamos a vivir, dicimos: