Pascua do enfermo 2012

PÓRTICO

Temos escoitado moitas veces que a fe cristiá é universal, que non ten fronteiras, que está por riba de razas, linguas, países, culturas, condición sexual, situación económica, laboral ou social. E iso é verdade, o que ocorre que a esta afirmación teórica é necesario poñerlle vida, praxe, rostro, persoas, para evitar que se quede nun marabilloso pronunciamento. A iso, a poñerlle nome e rostro humano ás cousas, é ao que nos invita a celebración de hoxe desde as lecturas que imos proclamar; unha invitación para que espertemos do sono de reducir a fe a un simple estar nas celebracións, e a convertamos en forza, alento e motor do que facemos na vida. Deste xeito faremos realidade a chamada que Xesús nos fai de ser testemuñas súas desde o servizo aos homes e mulleres do noso tempo.
Neste poñer nome e rostro humano, a pascua do enfermo que hoxe celebramos achéganos a un mundo, o da enfermidade, que nos ensina a outra cara da realidade: a da debilidade, a da propia limitación, aquela que nos fai tomar conciencia de que somos seres finitos; pero ao mesmo tempo a que atopa a Deus como forza, a que nos fala de eternidade, a que sente a vida e a fe coma agasallos do Pai. Nas persoas doentes, as comunidades teñen permanentemente o testemuño de Cristo. Hoxe, no día da súa pascua, haberá que facilitarlles o encontro co Resucitado non só persoal, senón tamén comunitariamente, visitando, acompañando, achegándonos a eles.

O PERDÓN

ö Por ter esquecido o amor e o servizo ás persoas, substituíndoos por normas que non axudan a ninguén, SEÑOR, QUE O NOSO SERVIZO SEXA ÁS PERSOAS NECESITADAS E ENFERMAS.

ö Para que nos acostumemos a rezar desde o concreto: o que nos pasa, o que nos preocupa, o que nos fai sentir pequenos e excluídos, CRISTO, QUE O NOSO SERVIZO SEXA ÁS PERSOAS NECESITADAS E ENFERMAS.

ö Para que consigamos facer da nosa vida unha experiencia de encontro que nos afaste do illamento e da soidade, SEÑOR, QUE O NOSO SERVIZO SEXA ÁS PERSOAS NECESITADAS E ENFERMAS.

REMUÍÑO

DEUS NON FAI DISTINGOS: Que ben nos viría a tod@s nós, especialmente a certos membros da nosa cúpula eclesiástica, reler paseniñamente o fragmento dos Feitos dos Apóstolos que vimos de proclamar, pois ben seguro que se o bautizo de Cornelio e daqueles xentís dependese deles, aínda estarían hoxe sen bautizar, afogados nunha manchea de instancias, peticións e solicitudes que desen fe do seu currículo e do seu pedriguí. Porén, a Palabra, unha vez máis, déixanolo ben clariño: “Deus non fai distingos”. A pregunta entón cae de caixón: se iso é así, por que os que falan no seu nome ousan xulgar, condenar, humillar...distinguir?. Fóra da Igrexa non hai salvación, adoitan dicir ben enchidos de orgullo e prepotencia, laiándose daqueles escuros tempos nos que a Igrexa estaba casada co poder, esquecendo totalmente que o seu era servir e non que a servisen. Abramos as ventás dunha vez, deixemos de atufar a rancio, permitamos que o aire do Espírito entre e varra a nosa autosuficiencia de crernos os únicos, os mellores, aqueles que estamos en posesión da verdade absoluta.... porque Deus non fai distincións.
Porque a fe é universal e a ninguén se lle nega, esta fe non pode vivirse se non é desde o amor. Quen descubre a importancia do amor, converte a xustiza en experiencia de encontro, fraternidade e dignidade. O outro revélaseme como igual, o irmán con quen comparto o ser imaxe e semellanza de Deus, e polo tanto non é un simple facer cousas para buscar o que lle pertence, senón que busco e comparto con el o que son e teño, sen limitarnos a un reparto escrupulosamente equitativo. Camiñar na xustiza tendo como cimento o amor ábrenos a descubrir aos compañeir@s de camiño coma parte da nosa dignidade, o que merece o respecto máis absoluto e profundo, pois neles está o Deus que sendo amor se revela no amor que imos deixando co noso quefacer. De aí que insistamos unha e outra vez na afirmación de que a fe non se queda dentro das paredes das igrexas, tampouco no organizar cousas para os que son e pensan coma nós, senón que se abre a vivir a caridade como a mellor mostra, a mellor foto, poderiamos dicir, de que nada do que ocorre e lle pasa a unha persoa nos pode deixar indiferente. Parémonos a pensar un pouco no que isto significa, e contrastémolo coas afirmacións que facemos as veces ou co xeito de comportarnos que adoptamos tamén en moitas ocasións. Sen amor, falaremos de reparto, pero non de xustiza. E Deus, o que quere, xa nolo deixou claro Xesús, é que amemos, para tentar ser amor coma El.
Tal é así que Xesús non dubida en afirmar que o seu grande mandamento non é nin ir á misa, vestir deste ou daquel xeito,decidir se casamos ou non, criticar con quen anda ou fai o veciño... senón o amor. E unha vez dito pon como exemplo de como ten que ser ese amor a relación entre El e Deus Pai. Unha relación marcada pola fidelidade á misión que lle encomendara e o amor desde a que sustentala. A partires de aquí o amor convértese en ledicia á hora de facer as cousas, preocupación polas persoas que temos máis preto e vemos necesitadas, dispoñibilidade a participar ofrecendo cando de bo e positivo un ten e pode ofrecer para que outros crezan, maduren e melloren as súas condicións de vida. O amor ao que nos chama Xesús non é entón algo abstracto, irreal, inalcanzable e tampouco reducible a unha relación física, por moi pracenteira que puidera resultar nese momento. O amor é moito máis profundo, nel vainos a vida, canto somos, facemos ou dicimos. Desde o amor decidimos como e cara onde orientar o que queremos ser e como queremos facelo. E iso non se reduce a un momento, é o horizonte, a orientación que queremos darlle a vida para vivila coa maior e mellor das felicidades: Descubrir no que estamos facendo a presenza de Deus. Entendemos entón por que Xesús non dubida en afirmar que o amor máis grande é o que nos leva a poñernos no sitio do outr@ dando a vida por el?. Do amor xurde a amizade, non o servilismo, e Deus quérenos amigos, non servos, é dicir: libres, non dependentes. Que mellor froito ca este?
Este “Amádevos”, hoxe concrétasenos nas persoas enfermas. Nun mundo cheo de dor son moitas as veces nas que as persoas doentes están discriminadas, maltratadas, abandonadas, separadas..... Visitalas, acompañalas, consolalas é tarefa e compromiso para @s que nos chamamos cristiáns. Porque doentes témolos ao noso redor: na casa, no barrio, na parroquia, entre os amigos.... Enferm@s de dor, de soidade, de sufrimento, de tristura, de desesperanza.... Seremos quen de dicirlles, coma Xesús, “Érguete e vai”. Non deixemos pasar de longo esta nova oportunidade coa que Deus nos agasalla

ORACIÓN DA COMUNIDADE

No amor que Deus nos ofrece e desde o que nos invita a ser prolongación del no medio do mundo dicimos xunt@s: