Defuntos 2014

QUE A UNIVERSALIDADE DO TEU ACOUGO NOS FAGA DESCANSAR AO TEU CARÓN

ESCOITA ACTIVA

Para os crentes hoxe é un día de esperanza e convicción. A esperanza que dá sentido á vida abríndonos o camiño que remata na plenitude de estar sempre e para sempre con Deus. Isto que tantas veces temos escoitado, e seguro que repetido ao dar un pésame, ao achegar palabras de alento a un amigo que acaba de perder un ser querido; en momentos nos que temos rezado e encomendado aos “nosos” que xa non estaban, conforma o cerne da fe cristiá. Sen esperanza a fe redúcese a consumo e entretemento; e a relixión no pasa de ser un conxunto de ritos que non entendemos. Pero porque os cristiáns cremos que non é así, hoxe ese esperanza lévanos non só a lembrar e ter presentes aos familiares, veciños ou amigos que xa non están, senón a sentírmonos comunidade solidaria na oración que pon a confianza no Deus que, en Xesús, se manifestou como plenitude e sentido da vida.

Rompamos, logo, rutinas e xuntemos os corazóns para rezar polas persoas coas que agardamos un día volver xuntarnos ao carón do Deus de Xesús. O Deus Pai e amigo.

CORAZÓN MISERICORDIOSO

Porque nos sobra soberbia e nos falta humildade, SEÑOR, QUE A DUREZA DA MORTE NON ESCUREZA A FORZA DA ESPERANZA.
Porque non sempre deixamos que a confianza agrome na nosa vida, XTO, QUE A DUREZA DA MORTE NON ESCUREZA A FORZA DA ESPERANZA.
Porque esquecemos o importante e reducimos a fe a ritos sociais, SEÑOR, QUE A DUREZA DA MORTE NON ESCUREZA A FORZA DA ESPERANZA.

PALABRA ENRAIZADA

· (2Tim 2, 8-13): “Lémbrate de Xesús Cristo, resucitado dos mortos, da semente de David. Este é o meu evanxeo... a palabra de Deus non está encadeada... se morremos con El”.

o Hoxe facemos confesión de fe na resurrección, agradecemos a Deus a súa oferta de salvación acolléndonos ao seu carón.

o É o día no que acollemos a tenrura coa que nos vai agarimando.

o Xesús convértese no referente no que Deus nos mostra que a vida ten un sentido, e que non somos só e unicamente materia; nin que somos para a morte e non hai outra. A fe cristiá dinos todo o contrario: somos para a vida, e unha vida en plenitude, da que Xesús nos abriu e mostrou o camiño. Por iso non vivimos nin nos pechamos no noso egoísmo, senón que nos abrimos aos demais e a Deus: vivimos para Deus.

o A fe non e logo unha cadea de azares, casualidades e destinos, senón un ofrecemento de sentido para vivir a vida non coma escravos, senón como homes e mulleres libres. E só quen ten pensado sobre canto isto supón entende o que acabamos de escoitar na carta de Paulo: a palabra de Deus non está encadeada, o que fai que vivamos para Deus. Non son o poder e a inxustiza o que nos move, senón a esperanza de que no final do camiño está a plenitude en Deus.

· (1 Xn 3, 14-16): “Sabemos que pasamos da morte á vida en que lles queremos ben aos irmáns, o que non quere ben, permanece na morte...”

o Pero para chegar ata alí é necesario pasar –dela non escapamos tampouco os cristiáns, pero si lle atopamos un sentido distinto– pola experiencia da dor, a separación dos que queremos, a morte.

o Non quedamos nela; superámola, si, pero temos que pasar por ela, e nese momento sentimos toda a presenza e forza de Deus na comunidade que nos acompaña e non nos deixa solos. Reza con nós e por nós. E iso só se pode facer desde o amor, non con odio e división. Se somos capaces de querer, entendemos perfectamente que é o que nos ofrece Cristo cando nos día que non permaneceremos na morte, senón que pasamos por ela, pero avanzamos máis alá dela: gozamos da resurrección na compaña do Señor e de cantos Nel puxeron a súa/s vida/s.

· (Mt 11,25-30): “Benditos sexas, meu Pai, Señor do ceo e mais da terra, porque lles escondiches estas cousas ós sabios e ós prudentes e llas revelaches á xente humilde...”

o Por iso non somos nin tirados nin abandonados á nosa sorte. Somos benditos en Deus Pai. El chamounos, escolleunos e púxonos en camiño. E non buscou para facelo grandes escenarios nin especiais postas en escena; todo o contrario: con sinxeleza, fixo que Xesús, “pasando por un de tantos, fose un coma nós”. Con El compartimos a dignidade de todo ser humano, e nel ábresenos un camiño novo de vida e esperanza.

o Desde a sinxeleza e a humildade, hoxe damos grazas ao Señor por acoller a oración na que encomendamos na súa mans aos nosos seres queridos defuntos. Grazas, Señor, por acollelos nos teus brazos quentes de Pai/Nai!

FRATERNIDADE ORANTE

Neste día no que a lembranza de canto temos compartido cos que xa non están está moi presente, fagamos da nosa oración sacramento de vida e digamos xunt@s: