DITOSAS AS PERSOAS DE CORAZÓN LIMPO, PORQUE NON ENCIRRAN DESPREZO PARA COA DEMAIS XENTE
Cantos.-
· ENTRADA.- Andarei na presenza ( 11 )
· LECTURAS.- Benaventurados ( 119 )
· OFERTORIO.- Na nosa terra ( 36 )
· COMUÑÓN.- Quédate, Señor, connosco ( 63 )
Abríndonos á esperanza
Hoxe imos escoitar no evanxeo a proclamación das Benaventuranzas. O ditosos vai resoar nos nosos oídos, si, pero tamén ten que facelo no noso corazón.Porque, sentímonos de verdade persoas ditosas, ledas, agarimadas e movidas pola esperanza? Ou máis ben seguimos sendo de pedal fixo, sen abrirnos nin á dozura da palabra nin á esixencia de facela vida co noso actuar e comportarnos? Seguimos sendo do “sempre se fixo así, e non se vai facer doutra forma?”. Porque se estamos nese nivel de vivencia, participación e colaboración eclesial, ben pouco temos entendido do que dixo Xesús e da realidade que estamos a vivir neste momento na Igrexa. Francisco invitaba a ser persoas renovadoras, creativas, audaces, de verdade, estámolo sendo?
Que a palabra que hoxe imos compartir na celebración nos axude a non esquecer que so cambiando podemos ser persoas felices, ditosas e benaventuradas dando testemuño da nosa fe no mundo. Poñamos os pés no chan, tomemos conciencia da nosa realidade, e ofrezamos mans e corazón para colaborar e participar en facela mellor.
Precisando da túa misericordia
· Porque nos pode máis o pasado que ser conscientes da realidade do presente. Señor, que cambiemos mirada e corazón.
· Porque estamos demasiado instalados na rutina, e fáltanos audacia para facer cousas novas. Cristo, que cambiemos mirada e corazón.
· Porque nos sobran queixas e críticas e nos faltan esperanzas e ilusións. Señor, que cambiemos mirada e corazón.
Palabra proclamada
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE SOFONÍAS
Buscade o Señor, tódolos pobres do país, que cumpríste-los seus decretos, buscade a xustiza, buscade a humildade.
Quizais poidades escondervos no día da ira do Señor.
Farei que quede no medio de ti un pobo pobre e humilde, e no Nome do Señor terá o seu refuxio o resto de Israel.
Non farán maldades nin dirán mentiras; non se atopará na súa boca lingua mentireira.
Si, eles pacerán e deitaranse sen que ninguén os espante. Palabra do Señor.
SALMO RESP.- Ditosos os que teñen espírito de pobres, porque deles é o Reino dos Ceos
El garda por sempre a súa fidelidade:
failles xustiza ós oprimidos
e dálles pan ós famentos.
O Señor libra os cativos,
o Señor abre os ollos dos cegos,
o Señor endereita os dobrados,
o Señor ama os xustos.
O Señor protexe os forasteiros,
sostén os orfos e as viúvas,
extravía os camiños dos malvados.
Reine o Señor por sempre,
o teu Deus, Sión, polas xeracións.
Aleluia.
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PRIMEIRA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS CORINTIOS
Reparade, irmáns, en quen sóde-los chamados: entre vós, mirando as cousas con criterios deste mundo, non hai moitos sabios, nin moitos poderosos, nin moitos da nobreza. O contrario, o que hai de parvo no mundo, iso foi escoller Deus para desconcerta-los sabios; e o que hai de débil no mundo, iso foi escoller Deus para desconcerta-lo poder; o plebeo e mailo desprezado, iso foi escoller Deus: o que non é, para anula-lo que é; de xeito que ningún mortal poida campar diante de Deus. Por El é por quen existides vós en Cristo Xesús, quen se fixo para nós a sabedoría e maila xustiza, a santificación e maila redención que veñen de Deus. E así, como está escrito, "quen está orgulloso, que o estea do Señor".Palabra do Señor.
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Vendo Xesús a multitude, subiu ó monte e sentou. Achegáronselle os seus discípulos, e el, tomando a palabra, ensinábaos dicindo:
‑Ditosos os que teñen espírito de pobres,
porque deles é o Reino dos Ceos.
Ditosos os que choran,
porque eles serán consolados.
Ditosos os non violentos,
porque eles herdarán a terra.
Ditosos os famentos e sedentos de xustiza,
porque eles ficarán fartos.
Ditosos os misericordiosos,
porque eles acadarán a misericordia.
Ditosos os de corazón limpo,
porque eles verán a Deus.
Ditosos os que traballan pola paz
porque eles serán chamados fillos de Deus.
Ditosos os perseguidos por causa da xustiza,
porque deles é o Reino dos Ceos.
Ditosos vós cando vos aldraxen, persigan e calumnien de calquera xeito pola miña causa: alegrádevos e reloucade, porque grande será a vosa recompensa nos Ceos. Palabra do Señor.
Palabra remoída
Tres afirmacións preséntanos hoxe a palabra que vimos de proclamar. A primeira delas invítanos a buscar xustiza e humildade; a segunda dinos que Deus chama sempre aos máis débiles e fráxiles do noso mundo; e a terceira é unha chamada a non esquecer nunca: ditosos, si, pero so o poderemos ser se cumprimos as outras dúas tarefas ás que Deus nos chama: busca-la xustiza e saber estar e acompañar ás persoas débiles e fráxiles que temos preto de nós. E iso é así porque a fe non é un consumir misas, novenas e procesións, senón unha opción por seguir a Xesús ao que recoñecemos nas persoas que van quedando nas beiras do noso mundo
· Buscade a xustiza, buscade a humildade: A invitación que escoitabamos na lectura do profeta Sofonías lévanos a poñer os pés no chan, con realismo e conscientes da realidade da que formamos parte, e ir recoñecendo a necesidade de poñer un testemuño de trato xusto, honesto e igualitario nunha sociedade que parece que so lle importa confrontar e pensar desde o posuír e non desde o compartir. A Igrexa española, bispos e crentes, viñan pedindo, desde criterios evanxélicos, non o esquezamos nunca, que o trato para coas persoas migrantes ha ser sempre desde o recoñecemento da dignidade compartida e a fraternidade que nos fai ser fillas e fillos de Deus. Fraternidade que non ten nin pasaporte nin credo nin tampouco cor de pel ou fala. O Deus cristián é o Deus que nos fai compartir o ser imaxe e semellanza súa. É dicir, iguálanos, El non fai diferencias, nós si. E a isto nos leva a lectura que hoxe escoitamos. Porque buscar a xustiza é non facer distincións, é non practicar a xenofobia, é non facer discriminación de persoas. E non por criterio político, non o esquezamos, senón por criterio evanxélico. E fagámolo sempre sen buscar nin recoñecemento nin honores, senón con humildade.
· O que hai de débil no mundo, iso foi escoller Deus para desconcertar o poder.- Por iso a nosa mirada ha estar sempre posta no pequeno, no débil, no fráxil do noso mundo, do que temos ao lado. E isto non podemos nin deberamos esquecelo nunca. Porque a presenza, as presenzas de Deus, como di a lectura está en quen non é importante aos ollos dos poderes do mundo; en quen non se sube a tribunas para que os vexan e aplaudan; nos que se converten en altofalantes do poder e da imposición. Non, Deus está nas persoas que sofren, que están solas, que non atopan camiño, que... e se Deus está aí, onde temos logo que estar nós?
· Ditosos.- E esta opción pola sinxeleza, polo acompañamento, pola cercanía, por camiñar e compartir traxectos de humildade e servizo é o que nos fai verdadeiramente ditosos, tal e como acabamos de escoitar no evanxeo. As Benaventuranzas son proxecto de vida e fe vivida desde a realidade que temos e compartimos cada día. Non son unha tese de doutoramento para gardar nas bibliotecas, senón un camiño de servizo compartido ao lado de quen se ve so e esquecido. Ditosos eles, e ditosos nós se somos capaces de baixar das nosas ideoloxizacións relixiosas que nos fan crer que nos ritos está a salvación.
Oración da comunidade
O Deus das Benaventuranzas chámanos a rezar comunitariamente dicindo: GRAZAS, SEÑOR, POR QUERERNOS PERSOAS DITOSAS.
· Para que a Igrexa non renuncie nunca a facer da denuncia profética camiño de esperanza nun mundo cheo de intereses e desesperanzas.. Oremos. Grazas, Señor, por querernos persoas ditosas .
· Para que nas nosas comunidades non vivamos nunca mirando ao pasado, por moi glorioso que teña sido, e saibamos asumir con humildade a realidade na que hoxe vivimos. Oremos. Grazas, Señor, por querernos persoas ditosas.
· Por todas e todos nós: crianzas, mocidade, persoas adultas... para que nos esforcemos por ser persoas que sabéndonos ditosas, sexamos quen de levarlle esa alegría a quen está a pasar por momentos de dificultade, soidade ou enfermidade. Oremos. Grazas, Señor, por querernos persoas ditosas .
Señor, que as Benaventuranzas que hoxe temos proclamado no Evanxeo, nos leven a concretar a nos fe desde o servizo e a solidariedade con quen menos ten e mais lle falta. Por Cristo o noso señor. Amén.
Corazón aquecido
O sorprendente das Benaventuranzas é que nos propón un camiño de felicidade que non é o que establece o mundo, a sociedade actual, o sistema establecido. Namentres, a nosa sociedade se vai rexendo polos cartos, o consumo desmesurado, a competitividade, as inxustizas, a corrupción, a ocultación das bágoas, o desprezo da mansedume ou a misericordia, este texto do evanxeo proponnos un camiño que vai noutra dirección totalmente oposto . O camiño da esperanza, do servizo, da fraternidade.
(https.// laicos.conferenciaepiscopal.es/wp-content/uploads/ 2019/04/ unnuevoestilodevida. )
Comentarios