UN REI SEN COROA E UN XUÍZO SEN PREITOS
LOAR
ENTRADA: Que ledicia a miña (Nº 4)
LECTURAS: O amor é o meirande (Nº 119)
OFERTORIO: Veña o teu reino (Nº 88)
COMUÑÓN: Seguirei os teus pasos (Nº 103)
RECOÑECER
Rematamos hoxe o ciclo litúrxico coa solemnidade de
Xesucristo Rei do universo. Si, porque Xesús é Rei; pero un Rei que rexeita os
tronos, as coroas de ouro e o poder que esmaga ou se impón. Despoxado de todo
para facerse pequeno, identifica a súa soberanía coa persoa marxinada, con quen
sofre a precariedade e coa veciña excluída polo sistema. Celebrar a Cristo Rei
significa desmontar os poderes inxustos deste mundo para recoñecer a verdadeira
autoridade na debilidade, na xustiza e no servizo mutuo. Que esta celebración
nos arranque da nosa comodidade e nos coloque firmemente do lado dos últimos.
REVISAR
Polas veces nas que estamos xordos e mudos diante das
inxustizas, SEÑOR, PERDOA A NOSA
INDIFERENZA.
Porque reducimos a fe a un mero
cumprimento, esquecendo a súa dimensión social, CRISTO, PERDOA A NOSA INDIFERENZA.
Polas veces nas que nos
deixamos invadir polo desánimo e renunciamos a traballar por outro mundo
fraterno e xusto, SEÑOR, PERDOA A NOSA INDIFERENZA.
ACOLLER
Proclamación da Palabra recollida na profecía de ezequiel
Di o Señor:
Velaí, eu en persoa virei
seguírlle-las pisadas ás miñas reses e buscalas.
O mesmo que mira o pastor polos años,
o día en que el se atopa diante do rabaño dispersado,
así eu vou mirar polas miñas reses,
e vounas salvar, sacándoas de tódolos sitios
por onde se espallaron un día de nubes e escuridade.
Eu mesmo apacentarei o meu rabaño,
e eu en persoa fareino acougar
é o meu Señor, Iavé, quen fala .
Buscarei a ovella perdida,
farei volve-la extraviada,
vendarei a que ten a pata partida,
fortalecerei á feble,
pero farei que perezan a gorda e a forte.
Apacentarei o meu rabaño conforme a xustiza.
¡Oíde vós, meu rabaño! Así fala o meu Señor, Iavé:
Vede, eu vou xulgar entre ovella e
ovella,
entre carneiros e castróns.
Palabra do Señor
Salmo Responsorial
O Señor é o meu pastor,
nada me falta
O Señor é o meu pastor: nada me
falta.
Os pastos verdecentes lévame a
repousar,
lévame a beber ás augas
tranquilas.
El repón as miñas forzas.
Guíame por vereas rectas,
por mor do seu nome.
O Señor é o meu
pastor, nada me falta
Ti pos para min a mesa,
á cara dos meus inimigos;
únxesme con perfume a cabeza,
e a miña copa reborda.
O Señor é o meu
pastor, nada me falta
A túa bondade e o teu amor vanme
seguindo
tódolos días da vida.
Eu habitarei na casa do Señor
ó longo dos meus días.
O Señor é o meu
pastor, nada me falta
Proclamación da Palabra recollida na primeira carta de san Paulo Apóstolo ós Corintios
Irmáns e irmás:
Cristo resucitou dos mortos, coma primicia dos que
dormen. Porque xa que por un home entrou a morte, tamén por un home chegou a
resurrección dos mortos. Igual que todos morren por Adam, así tamén por Cristo
todos revivirán. Pero cada un no seu intre: primeiro, Cristo; logo, no Día da
súa Vinda, os que sexan de Cristo; despois será a fin, cando lle entregue o
Reino a Deus Pai, unha vez destruído todo Principado, toda Potestade e toda
Dominación. Porque é necesario que El reine ata que poña a tódolos seus
inimigos por debaixo dos seus pés. A morte será o derradeiro inimigo destruído.
E cando lle teña todo sometido, entón tamén o propio
Fillo se someterá a quen lle someteu a El todo: para que Deus sexa todo en todos.
PALABRA DO SEÑOR
Proclamación do santo Evanxeo segundo Mateu
Dilles Xesús ós seus discípulos:
Cando veña o Fillo do Home na súa
gloria e tódolos anxos con el, sentará no seu trono glorioso. Diante del
xuntaranse tódalas nacións; e separará uns dos outros, como xebra o pastor as
ovellas das cabras. E poñerá as ovellas á súa dereita e as cabras á súa
esquerda. Entón dirá o Rei ós da súa dereita:
- "Vinde, benditos do meu Pai; recibide a
herencia do Reino preparado para vós desde a creación do mundo. Porque tiven
fame e déstesme de comer; tiven sede e déstesme de beber; fun forasteiro e
acolléstesme; estiven espido e vestístesme; enfermo e visitástesme; estiven na
cadea e viñéstesme ver".
Entón preguntaranlle os xustos:
- "Señor, ¿cando te vimos famento e che demos de
comer; ou sedento e che demos de beber? ¿Cando te vimos forasteiro e te
acollemos; ou espido e te vestimos? ¿Cando te vimos enfermo ou na cadea e te
visitamos?"
O rei contestaralles:
- "Asegúrovos que canto fixestes cun destes
irmáns meus máis pequenos fixéstelo comigo".
E diralles logo ós da súa
esquerda:
- "Arredade de min, malditos; ide para o lume
eterno preparado para o Satán e para os seus anxos. Porque tiven fame e non me
destes de comer; tiven sede, e non me destes de beber; fun forasteiro e non me
acollestes; estiven espido e non me vestistes; enfermo e na cadea e non me
visitastes".
Eles replicaranlle:
- "Señor, ¿cando te vimos famento ou sedento,
forasteiro ou espido, enfermo ou na cadea e non che acudimos?"
El responderalles:
- "Asegúrovos que canto deixastes de facerlle a
un destes máis pequenos, deixastes de mo facer a min.
Daquela irán estes ó castigo
eterno, e os xustos á vida eterna".
Palabra do Señor.
REMOER
* A profecía de Ezequiel fálanos dun Rei cuxo trono non é
unha peza de ourivaría nin un estrado de poder, senón un caxato que acompaña,
que guía e no que nos apoiamos cando as forzas parecen esmorecer. O noso Deus é
Aquel que se bota aos camiños en días de nubes e escuridade para rescatarnos e
coidarnos persoalmente cando o desánimo nos atrapa
no prexuízo ou na soidade. persoal nos deixan a escuras, atrapadas e atrapados
no prexuízo ou na soidade Pero o mesmo Deus que nos recolle e nos acolle é o que
nos encarga a misión de coidar, lembrándonos que moitas veces somos nós mesmas
e nós mesmos quen, coa nosa indiferenza, provocamos que os demais se espallen e
queden perdidos polas nosas exclusións, polo noso pasar de longo e pola nosa
indiferenza instalada. A verdadeira soberanía deste Rei non nos absolve senón
que nos interpela: Deus sae a rescatar o seu pobo, pero esixe que deixemos de
ser cómplices da desbandada e aprendamos a soster a quen camiña ao noso carón.
A soberanía deste Rei exixe mans dispostas a soster e a non deixar a ningunha
persoa atrás.
* Paulo dille á comunidade de Corinto e dinos a cada unha e
cada un de nós que por Cristo todos revivirán. Pero ollo con reducir isto a
unha promesa abstracta para despois da morte. A resurrección da que fala Paulo
non é un premio de consolación para o futuro, senón a esixencia de poñer a vida
en pé aquí e agora. Se Cristo ten que reinar ata someter toda hostilidade, toda
inxustiza e toda estrutura de morte, iso significa que a soberanía de Deus
choca coa nosa resignación. Revivir con El hoxe implica deixar de alimentar o
egoísmo, erguer aos que o sistema deixa abatidos e demostrar que o poder de
Deus só se fai real cando a dignidade lle gaña a partida á precariedade. O
verdadeiro reinado comeza cando decidimos que ninguén quede sepultado polo
esquecemento.
* Evanxeo do xuízo final é unha ensinanza que temos que
gravar a lume no noso corazón. O Rei non senta para xulgar dende arriba, senón
que se mestura e se confunde coa xente que pasa fame, coa persoa sen papeis,
coa que dorme na rúa ou coa que está soa nunha sala de hospital. A gran
sorpresa do xuízo final non é que se nos vaia examinar de catecismo ou de
dogmas, senón de amor, porque Deus cólase no noso día a día sen avisar. E somos
nós quen nos xulgamos a nós mesmas e a nós mesmos cada vez que cruzamos a rúa
para non ver a realidade. A soberanía de Cristo non se xestiona con decretos,
senón con potas de comida compartidas, con sorrisos e apertas, con portas
abertas, con tempo regalado e con loitas sociais que impidan que a xente caia
na cuneta. Se Cristo é Rei, o seu reino non ten nin garda costas nin murallas:
o seu palacio é calquera lugar onde alguén decide facerse cargo da vida dos
demais. Ou nos metemos niso, ou o noso culto dominical é só postureo
COMPROMETER
Presentémoslle ao Señor
a nosa oración xunto co noso compromiso por asumir o traballo do Reino, e
digamos:
QUE
TRABALLEMOS POLO TEU REINO DE XUSTIZA
ü Para que a Igrexa sexa sempre unha comunidade fiel que
renuncie a todo poder e luxo para recoñecerse na debilidade, na fraxilidade, no
coidado e no servizo, OREMOS.
QUE TRABALLEMOS POLO
TEU REINO DE XUSTIZA
ü Para que as nosas comunidades non se pechen na súa propia
comodidade nin na indiferenza, senón que sexan fogares abertos de acollida e
refuxio para quen sofre, OREMOS.
QUE TRABALLEMOS POLO
TEU REINO DE XUSTIZA
ü Por cada unha de nós e cada un de nós, para que saibamos
descubrir o rostro de Cristo en quen pasa fame, é forasteiro, está no cárcere
ou ten sede de xustiza, OREMOS.
QUE TRABALLEMOS POLO TEU
REINO DE XUSTIZA
Deus da vida e da
xustiza, recolle este clamor que nace da terra e da esperanza. Non deixes que
nos acostumemos á desigualdade nin ao silencio e axúdanos a construír un mundo
novo onde todas as persoas poidamos vivir de pé. PXNS. Amén.
CAMIÑAR
Cando chegue a hora da verdade, Deus non nos pedirá
contas de dogmas nin de silencios nos templos, senón que nos dirá:
ü Vinde, as persoas que nunca mirastes para outro lado
cando alguén caía na cuneta, porque sen sabelo, estabades aloxando ao propio
Deus na vosa propia casa.
ü Vinde quen partistes o pan sen facer contas, quen
puxestes calor onde había friaxe e quen desbotastes a indiferenza coma un
estorbo inútil.
ü Vinde as persoas que non agardastes a ningún tribunal
celeste para acoller a dor allea, porque xa descubristes que o ceo comeza
exactamente onde alguén decide facerse cargo da vida dos demais.
Que o Reino de Deus non sexa unha promesa distante, senón
a nosa forma de camiñar cada día.
Comentarios