remol

PÓRTICO As palabras da carta de Paulo resoan nos nosos oídos coma un aldabonazo que nos fai poñernos as pilas. E isto é así porque moitas veces pensamos que o mundo do traballo é pura e simplemente un medio de gañar cartos para logo poder gastalos. Equivocados estamos se pensamos así!. O traballo é medio para obter uns ingresos, pero o seu fin non debemos situalo aí, pois estaríamos quitándolle todo o sentido de realización persoal, encontro cos demais, aportación ao desenvolvemento da sociedade... o que supón, para que sexa deste xeito, estar atentos para a denuncia, sempre que por medio do traballo dos outros, haxa persoas que se enriquezan, os exploten, lles supriman dereitos ou manteñan situacións de escravitude –que inda que nos pareza estraño, seguen existindo-. Dignificar o traballo e as súas condicións é tarefa de tod@s, por iso ter un posto de traballo é moito máis que unha posibilidade de gañar cartos; é un medio que nos fai crecer coma persoas e abrirnos á sensibilidade de s...

TESTEMUÑAS DUNHA VIDA E TRANSMISORES DUNHA EXPERIENCIA PÓRTICO Sempre dicimos que a fe é importante na nosa vida, que Deus ocupa un lugar fundamental, que sen El faltaríanos algo. Nembargantes, en demasiadas ocasións utilizamos a Deus para os nosos propios intereses, ancorándonos en costumes, tradicións, comodidades… e deixando de lado o que debera ser o fundamental: a construción do Reino aquí e agora. Que a celebraciónb que comezamos nos axude a saber estar no mundo cunha actitude de colaboración, para deste xeito ir deixando tras de nós as pegadas de quen se sinte testemuña do Deus da vida. PERDÓN Polas veces en que nos pechamos en nós mesmos, facendo o que nos apetece a nós e desentendéndonos de todo e de todos, SEÑOR, ÁBRENOS Á VIDA. Porque nos custa renovarnos e preferimos dar de costas a todo o que signifique transformación e cambio, CRISTO, ÁBRENOS Á VIDA. Polas veces nas que tratamos de encorsetar a Deus e sometelo á nosa conveniencia, SEÑOR, ÁBRENOS Á VIDA. REMUÍÑ...

Aplicar o sentido común, sen estridencias, no quefacer cotián PÓRTICO A festa de tódolos Santos, a festa dos sinxelos de corazón e vida, volve convocarnos unha vez máis para que fagamos memoria agradecida de tantas persoas, que sen saír nin na televisión nin nos demais medios de comunicación; sen facer da súa vida escaparate público nin un canto á extravagancia nin ao escándalo, quixeron e souberon facer das súas vidas verdadeiros cantos de fraternidade solidaria e xusta en favor de persoas, comunidades e países. Que saibamos poñerlle rostro de cercanía, cariño e agradecemento, sempre, pero especialmente desde esta celebración que agora comezamos. PERDÓN Alenta, Señor, a nosa vida para que non agromen nela nin a intolerancia nin a insolidariedade, SEÑOR, QUE CONSTRUAMOS FRATERNIDADE. Anima, Señor, o noso camiñar, para que aprendamos a parar a tender a nosa man diante da violencia e o a falta de amor, CRISTO, QUE CONSTRUAMOS FRATERNIDADE. Acompáñanos, Señor, coa túa presenza, para que s...

PÓRTICO Hoxe, máis que nunca, necesitamos fogares onde se invite a hospedarse, a quedar neles. Fogares nos que se venzan as desconfianzas e se abran as portas para poder acoller, escoitar, compartir tempo con quen chama neles. E… como nos custa isto!. Que pouca atención prestamos a quen dicimos que é o noso Mestre!. Son moitos os “zaqueos” que necesitan baixar da figueira e atoparse con Xesús. Por que non imos ser nós os que os invitemos a entrar na nosa casa?; e poidan así atopar a compañía que os leve a deixar atrás canto os está a facer vivir na tristura e na desesperanza? Hoxe temos unha nova oportunidade de seguir a invitación do Mestre, fagámolo!. PERDÓN Porque, a diferenza de Zaqueo, non estamos dispostos a baixar da figueira e deixar atrás canto nos fai insolidarios e inxustos, SEÑOR,QUE NON TEÑAMOS MEDO . Porque, a diferenza de Zaqueo, non queremos recoñecer que confesar a fe na salvación lévanos a non deixar esvarar a Palabra por nós sen deixala enchoupar a nosa vida, CRISTO...

PÓRTICO Eu son, eu digo, eu fago, eu sei, eu, eu, eu… A chamada ao protagonismo, tan apremante na nosa sociedade, lévanos a crernos e embigo do mundo. A consecuencia é que como estamos convencid@s de que todo xira ao noso redor, de que nós somos o centro e o fin do universo, atrevémonos a criticar, condear ou mesmo perseguir a todas aquelas persoas que non bailan ao son que nós tocamos. Unha vez máis… que lonxe estamos da Palabra!. Unha Palabra que nos fala de integración, de comunidade, de liberdade, de comprensión, de humildade, de respecto… e de tantas e tantas actitudes que deberan pasar a ser alicerces da nosa vida. Que a celebración que agora comezamos nos poña no camiño de traballar para conseguilo. O PERDÓN Deixámonos levar das aparencias e dos prexuízos, sen preocupármonos por coñecer persoal e profundamente aos demais, SEÑOR, PERDOA A NOSA SOBERBIA. Deixámonos levar polo engaiolamento e a autosuficiencia, que fai que nos creamos superiores, mellores, os bos, os ún...

QUE A FIDELIDADE NON A CONVERTAMOS EN INTRANSIXENCIA (Da tentación neoconservadora, líbranos, Señor) PÓRTICO Ocorre demasiadas veces que apelando á necesidade de ser fieis á mensaxe de Xesús e á comuñón eclesial, moitos dos que se chaman a eles mesmos defensores da fe e da fidelidade, queren confundirnos cos seus discursos cheos de intransixencia e intolerancia, inda que a envolven en palabras como amor á Igrexa, comuñón eclesial, ou mesmo fidelidade á Tradición. Temos que ter os ollos ben abertos,e os oídos moi atentos para non deixarnos engaiolar por estes “falsos profetas” que o único que buscan é unha Igrexa enfrontada co mundo e chea de crispación. Porén Xesús fálanos sempre de saber escoitar, de acoller, de aprender a integrar toda a riqueza do Evanxeo nas múltiples e variadas culturas e tempos. E que o aprendamos a facer con insistencia, sen cansarnos. Que a celebración que agora comezamos nos esperte a este estar atentos ao vento do Espírito no m...

POUCAS VECES, QUEN RECIBE O QUE NON MERECE, AGRADECE O QUE RECIBE PÓRTICO A todas as persoas nos debería saír facilmente do noso corazón e dos nosos beizos a palabra GRAZAS. Na nosa casa, na nosa familia, no noso traballo, na nosa comunidade… en todos os lugares e circunstancias da nosa vida. Pero non só como unha mera palabra ou como norma de educación, senón como algo máis fondo: coma unha actitude que emana do amor que Xesús dixo que nos debía caracterizar, pois a gratitude significa valorar ao outro, tratalo con respecto e consideración, estimalo. E esta gratitude tamén debe a nosa actitude para con Deus, porque… temos tantas cousas que agradecerlle!!!!!!!!!!!!!: a vida, a familia, @s amig@s, a natureza… Que esta celebración nos abra á gratuidade para con Deus e para cos demais. O PERDÓN § Porque en demasiadas ocasións vimos celebrar a fe por cumprir un precepto, por unha tradición, por rutina… sen deixarnos enchoupar pola túa graza e polo teu amor, SEÑOR, LIMPA...