Corpus 2013

VIVE CON SINXELEZA E A CONVIVENCIA FARANOS MÁIS FELICES

(CAMPAÑA DE CÁRITAS)

PÓRTICO

Nuns momentos de tanta dificultade como os que estamos a vivir, nos que cada vez o futuro é máis negro para tantas e tantas persoas, cómpre pararnos e pensar, con sinceridade e sen tentar enganarnos a nós mesmos, sobre cales son as necesidades fundamentais da nosa vida. Probablemente sexamos capaces de descubrir que o que nos fai máis felices e mellores persoas é a capacidade de querer e de sentirnos querid@s. Que mágoa que tivera que chegar esta maldita crise económica para que nos decataramos de que a plenitude non está no ter, senón no ser; que o importante non é o envoltorio exterior, senón corazón quente e solidario!!!!!!!!!!!!!!. Estamos diante dunha fonda crise de humanidade á que só poderemos facerlle fronte se entendemos, dunha vez por todas, que o centro non está en Wall Street, senón na PERSOA, querida e creada por Deus á súa imaxe e semellanza.

Que a celebración deste día de Corpus, día da caridade, nos abra o corazón á invitación que nos fai Xesús no evanxeo “Dádelles vós de comer”, urxíndonos a sementar humanidade e realismo, creando redes de solidariedade, axuda, escoita e achega, facéndonos sentir comunidade que se ocupa e preocupa polo que lle pasa a tantas persoas irmás nosas. Que saibamos aproveitar o pouco ou o moito que somos e temos para compartilo con quen o precise, e así deste xeito recoller a esperanza coma o mellor dos froitos.

O PERDÓN

* Moitas persoas morren de fame porque non sabemos compartir, SEÑOR, FAINOS SOLIDARIOS.
* Moitas persoas sofren marxinación e soedade porque non sabemos convivir, CRISTO, FAINOS SOLIDARIOS.
* As nosas palabras, os nosos comportamentos e os nosos feitos son, en demasiadas ocasións, contrarios ao evanxeo; SEÑOR, FAINOS SOLIDARIOS.

REMUÍÑO

DÁDESLLES VÓS DE COMER: A estampa evanxélica píntanos un Cristo que non vive para si nin busca nada para si, senón que é quen de poñerse no lugar do outro. No sitio do retiro e descanso que desexaba, atópase cunha multitude que o busca, e ponse a ensinalos devagar e a curar enfermos, esquecéndose ata da comida. Porén, ese era un tema que tamén lle interesaba ao Señor. Cando ve que a xente está esgotada, non a despide para que cada un se amañe como poida, senón que se implica no problema e ofrece unha resposta liberadora: Dádeslles vós de comer. Hoxe, se cadra como nunca, a súa resposta remoe no noso corazón. Hai millóns de persoas que se deitan todas as noites con fame, despois de rebuscar en vertedoiros ou colectores de lixo; hai millóns de persoas sen un traballo que lles permita vivir con dignidade; hai millóns de persoas que esperan unha oportunidade para desenvolver os talentos que o Señor pousou no seu corazón; hai millóns de persoas que quedan tiradas na beira do camiño, derreadas por unhas pesadas cangas que non son quen de transportar; hai millóns de persoas que teñen fame: de respecto, de comprensión, de misericordia, de escoita, de esperanza, de xustiza, de ilusión, de...; hai millóns de persoas que esperan por nós, pola nosa solidariedade, pola nosa axuda, polo noso compromiso. E nós, que facemos nós?. Non, non vale calar, aguantar, deixar que fagan e desfagan ao seu antollo, mirar cara outro lado. Non, non vale agochar a cabeza debaixo da terra nin deixar que esvare por nós a que está caendo. Non. É tempo de espertar, de mobilizarse, de recuperar a forza da fe, que nos urxe aos seguidores e seguidoras de quen pasou polo mundo facendo o ben a implicarnos e actuar para cambiar este mundo inxusto que non nos gusta.

DESDE A GRATUIDADE: Un aspecto positivo da crise, pode que o único xunto co feito de que nos obrigou a poñer os pés no chan e a decatarnos da cantidade de cousas prescindibles ás que estamos apegados, sexa que nos axudou a descubrir que, illadamente, non somos quen de conseguir nada, que a convivencia é necesaria, que non podemos prescindir dos demais, que cómpre traballar polo ben común, esquecendo egoísmos e exclusivismos... E facelo de balde. Seguramente tod@s escoitamos algunha vez, ou mesmo dixemos, “ninguén dá nada gratis”. Esta expresión reflicte algo que ocorre a miúdo na nosa sociedade. Hai moita xente que cre que todo se pode mercar ou que hai que pagalo con cartos; que o que nos move ás persoas é, sobre todo, sacar vantaxes, saír gañando e que se pode comercializar ata o agarimo ou a amizade. Pero, aínda que reflicta unha realidade, a frase é totalmente inxusta, porque as persoas somos quen de dar gratis… e para recoñecelo, basta abrir os nosos ollos. As cousas máis valiosas, facémolas gratis: querer aos fillos, coidar a un familiar que se vai deteriorando e que xa nin sequera nos recoñece, adicar tempo a escoitar ou a axudar a xente desgrazada, repartir os nosos cartos dun xeito anónimo… Si. Somos moi capaces de dar gratis e iso é reconfortante para quen o practica e para quen sabe aprezar o valor da gratuidade. Hoxe invítasenos a dar de balde, coa seguridade de que o amor é máis poderoso que o medo ou os cartos e que é posible o “quérote porque te quero”. É unha aprendizaxe difícil, porque a todos nos encanta que nos agradezan o ben que facemos; pero cómpre un cambio persoal e comunitario, e unha revisión de valores e motivacións. Paga a pena facer un esforzo para non comercializar a vida, o agarimo e a axuda dos demais?. Paga a pena dar gratis?. Desde logo que si!!!!!!!!!!. Poñámonos en marcha.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

A Deus, que nos dá o pan de cada día e o pan de Cristo, dicímoslle: