ACOLLER, ESCOITAR E ACOMPAÑAR. TRES VERBOS QUE UN CRISTIÁN NON
PODE NUNCA DEIXAR DE CONXUGAR
PÓRTICO
En tempos recios e
difíciles, valóranse moito as actitudes que as persoas imos despregando en
relación aos demais. Así, namentres as cousas van ben e todo é ledicia e
consumo, son poucos os que se lembran dos pobres e de quen os atende. Porén,
cando chegan momentos de dificultade e escaseza, sempre se escoitan voces de
quen di que é necesario atender, axudar e preocuparse polos outros.
Que mágoa
que cheguemos a ese convencemento só nestes momentos, logo de deixar escapar
tantas situacións nas que ben puidemos ser os primeiros en tender man e tempo a
quen o necesitaba. Claro que en tempos de abundancia, aos que así o fan se lles
chama ociosos, porque disque non teñen nada mellor que facer que ocuparse dos
pobres. Pero cando chegan as dificultades, ben que chamamos nas portas que
sabemos que nos van abrir, sen importarnos nin preguntarnos se son ou non
ociosos os que nos abren.
Que saibamos recoñecer que
quizais fomos nós tamén deses aos que rápido se nos enchía a boca para xulgar
aos demais pola súa solidariedade, namentres ocupabamos o tempo en facer de
palmeiros de ricos e poderosos.
O PERDÓN
- Pola nosa falta de hospitalidade ao negarlle o saúdo, a palabra e a axuda a quen o necesita, SEÑOR, QUE TRANSFORMEMOS O NOSO CORAZÓN.
- Pola nosa dureza de corazón que nos converte moitas veces en insensibles diante do sufrimento dos demais, CRISTO, QUE TRANSFORMEMOS O NOSO CORAZÓN.
REMUÍÑO
*
Dinos
a primeira lectura que o pobo dirixíase ao Señor e dicíalle que non pasara de
largo; é dicir, que non fose insensible ao que lle estaba ocorrendo; que non
fose un Deus ausente e sádico diante das dificultades que estaban a
experimentar. E é verdade. Nós, cando as cousas nos van ben, facemos o posible
para que Deus non nos complique a vida...e a mellor forma de facelo é
prescindir del., como se non existira. Así, a vida vaise convertendo nun dicir
que cremos en Deus á vez que día a día imos vivindo como se El non fose, non
existira, non estivera. Pero cando as cousas se torcen, entón si que todo tempo
é pouco para pedir, prometer e comprometernos a facer mesmo o imposible. Que
pouco entendemos, e que lonxe estamos do Deus cristián!. Pero como na nosa
relación con Deus nunca é tarde, podemos reconverter as palabras do libro da
Xénese, e en vez de pedir que non pase de largo, comprometernos a abrirlle a
porta da nosa casa e do noso corazón, para facerlle un sitio onde poida quedar.
Porque non é que El pase de largo, senón que somos nós os que lle temos pechado
a porta e vivido de costas a El, como se non existise. Comecemos desde xa a
prepararlle ese lugar para que se senta acollido.
*
Porque
tod@s podemos hospedarnos na súa tenda. E podemos facelo porque as dificultades
non as pon El senón nós cando mentimos, enganamos, somos violentos, queremos
ser máis ca ninguén, convertemos o noso actuar en comportamento altivo,
soberbio como se fósemos máis e superiores aos demais. Entón, non é El que
pecha a porta de súa tenda, somos nós os que queremos que pase de largo
pechándolle a porta. El vén para hospedarse, pero nós non acabamos de fiarnos e
deixalo pasar.
*
Os
que si o deixaron pasar foron aquel@s que tomaron en serio a súa mensaxe: os
santos. A súa acollida dos demais, converteuse en hospitalidade evanxélica e
evanxelizadora para todos nós, por iso merecen ser recoñecid@s como auténticos
e verdadeiros testemuños de fe e seguimento de Xesús. Sen separar o que facían
do que crían; a súa fe da súa vida. Todo era un, e el@s conseguiran convertelas
en auténtico servizo, especialmente un servizo aos pobres e excluídos. Marta e
María separaran unha cousa da outra. Cada unha foi ao seu, sen pensar que
xunt@s enriquecíanse mutuamente. Porén, os santos uniron estas dúas facetas –
presenza activa no mundo e fondura orante-, invítannos a nós a facer o mesmo,
sen escisións e sen rupturas. Alí onde esteamos, debemos de esforzarnos por
facer ben as cousas, e convertelas no mellor ofrecemento de acollida,
hospitalidade e oración.
Oración da comunidade
Desde
a chamada a ser acolledores e hospitalarios con quen nos necesite, rezamos
xunt@s dicindo:
FAINOS, SEÑOR,
ACOLLEDORES E HOSPITALARIOS
û Para que a Igrexa teña
sempre presente no su actuar que debe ser liberadora, hospitalaria e coas mans
abertas a acoller, OREMOS.
FAINOS, SEÑOR,
ACOLLEDORES E HOSPITALARIOS
û Para que as nosas
comunidades sexan exemplo de acollida e misericordia para os demais, OREMOS.
FAINOS, SEÑOR,
ACOLLEDORES E HOSPITALARIOS
û Para que nós non caiamos na
tentación de converter a fe nunha ideoloxía dogmática, pechada e incapaz de
abrir diálogo e colaboración con quen pensa distinto ou non comparte o noso
credo cristián, OREMOS.
FAINOS, SEÑOR,
ACOLLEDORES E HOSPITALARIOS
Grazas,
Señor, por recordarnos que só na hospitalidade e na acollida somos capaces de
mostrarnos como seguidores teus. P.X.N.S. Amén.
Para a reflexión
Deus
recolle coa súa tenrura tódalas bágoas dos que sofren e consérvaas no seu
zurrón, como se fosen pedras preciosas. Irmáns, se Deus, nos ten amado deste
xeito, tamén nós debemos amarnos os uns aos outros (1 Xn 4,11). O amor fraterno
é un berro de frescura na aridez e na monotonía da vida persoal e comunitaria. “Nihil caritate dulcius”, nada é máis doce
que o amor (S. Ambrosio). El é un Deus que fai xustiza sobre a terra como
nos di no Salmo 58, 12. A
nós correspóndenos, desde a acollida e a
hospitalidade, ser as pechaduras que se abren diante dun irmán que chama na
nosa porta.
Cantos
- ENTRADA: Andarei na presenza do Señor
- LECTURAS: Eu sei de quen me fiei
- OFERTORIO: Non vou só
- COMUÑÓN: Acharte presente
Comentarios