SÓ QUEN ESCOITA É CAPAZ DE SUPERAR A DIVISIÓN
Descarga o arquivo
ESCOITA ACTIVA
Tamén nós, desde esta palabra que cada domingo imos
escoitando, somos chamados a non deixarnos ir polos vieiros da fe murcha e
tristeira, senón que, seguindo as pegadas do mestre, invítasenos a buscar novas
realidades desde as que ir proclamando a mensaxe, vivindo a ledicia de poder
presentar un camiño novo a quen aínda non coñece a Xesús, desbaratando a idea
de que os cristiáns somos teimudos e reincidentes no mesmo de sempre, que non
arriscamos, que non saímos, porque non estamos convencidos, a anunciar coas nosas
actitudes o que dá sentido e forza á vida: a ledicia do evanxeo.
Poñamos todo o corazón e a atención a canto agora
comezamos a celebrar, superando rutinas e non deixándonos caer nunha fe
aburrida e avellada.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
*
Polos nosos e
medos e inseguridades, SEÑOR, AXÚDANOS A
HABITAR NA TÚA CASA.
*
Pola resistencia
a achegarnos a quen nos necesita e espera a nosa axuda, CRISTO , AXÚDANOS A HABITAR
NA TÚA CASA.
*
Pola preguiza que
fai que non lle poñamos nin creatividade nin frescura á nosa maneira de vivir a
fe, SEÑOR, AXÚDANOS A HABITAR NA TÚA
CASA .
PALABRA ENRAIZADA
Xudea e Galilea son incompatibles. Xudea persegue a
Xesús, calúmniao, intenta silencialo e, como non pode, mátao. En Xudea están os
sabios, os cumpridores da lei, os poderosos, os que non poden soportar a quen
proclama que tod@s somos fill@s de Deus, que non é a lei senón o Espírito o que
xustifica; que non é o que se come ou se toca o que nos converte en impuros,
senón o que pensamos, desexamos e sentimos; que non se fixo o home para o
sábado, senón o sábado para o home; que o templo espléndido e brillante quedará
baleiro e sen sentido; que Deus é un Deus cercano e próximo que espera a quen
se foi do seu lado. Xudea é a institución, e séntese en perigo coa doutrina
revolucionaria do Fillo de Deus. Xudea é a seguridade, a norma... e para
gardala sen fisuras, non dubidará en eliminar a Xesús.
Galilea é a antítese. É o risco, a aventura, o reino
que ten o amor como única norma a seguir. En Galilea comeza a aventura da
salvación e desde alí Xesús chama aos seus primeiros discípulos á beira do
lago. Alí atopa persoas sinxelas que, sen saber moi ben a que se comprometían,
deixárono todo e marcharon con el.
Hoxe tamén existen pequenas ou grandes xudeas e
galileas. Hoxe tamén está a Xudea na que reina o dogmatismo, a intransixencia,
o cumprimento estrito da lei; hoxe tamén están as persoas que o saben todo,
seguras de todo, que pesan e miden os seus actos, contabilizando o debe e o
haber; persoas que cren ter asegurado o fin feliz das súas vidas.... porque
fixeron o mandado.
E está tamén Galilea. Alí non hai tanta ortodoxia nin
tanto dogmatismo.... pero a persoa comprenderá e axudará a quen queda rezagado
no camiño, mesmo a quen dubida e non está seguro. A persoa de Galilea
comprenderá á muller adúltera e ao fillo pródigo; faise preguntas coma a muller
samaritana na beira do pozo; intenta ser samaritana do amor, axudando a quen
está caído, comprendendo a quen se sente só, levando a esperanza, o sorriso e a
tenrura que veñen de Deus a tanta xente que vive na escuridade e na dor.
Por iso nós, que temos descuberto a luz que Deus nos
trae, cómpre que deixemos a Xudea artificial e subamos cara á Galilea que nos
invita a descubrir a Deus lendo os sinais dos tempos. Deus invitándonos
a non quedar parados contemplando, senón a ir meténdonos no mar, que é a vida,
e mollándonos cada día na entrega e xenerosidade cara aos que vemos sen forza e
necesitados da nosa man, o noso tempo e o noso corazón.
O que non se pode facer desde a división, o
enfrontamento, o individualismo ou calquera actitude que camiñe pola vía da
desunión. Ser comunidade supón aprender a camiñar cos outros, a escoitar
tódalas voces, non só as que soan como a nós nos guste. E para iso non han ser
as modas de quen aparece máis nos medios de comunicación –inda que sexa para
contar as súas miserias- ou de quen ten medios económicos para que se fale del;
senón de quen sabe que o que une, aleda e fai que descubramos a razón e sentido
da vida. E este, para nós, non pode ser outro máis ca Xesús. Nin agora somos
moi de Francisco nin antes non eramos de Bieito ou Xoán Paulo. Somos de Cristo,
e El non fai capelas de amigos, senón que serve a tod@s e chámanos a facer da
nosa vida o evanxeo a través do que sexamos capaces de dar testemuño de que reino
xa está aquí, e temos que ir enredándonos nel.
FRATERNIDADE ORANTE
Rezamos
agora no nome do Señor, poñendo baixo a súa guía a vida que compartimos cos que
forman parte do mundo que entre tod@s temos que ir desenvolvendo, para facer
del presenza do reino de Deus. E dicimos xunt@s:
SEÑOR, QUE TRABALLEMOS PARA PESCAR CONTIGO A BOA NOVA
DO TEU REINADO
*
Para que desde a
Igrexa aprendamos a baixar da barca e saír ao encontro de quen se ve a piques
de afogar na incomprensión, o engano, a falta de traballo, casa e alimento,
OREMOS.
SEÑOR, QUE TRABALLEMOS PARA PESCAR CONTIGO A BOA NOVA
DO TEU REINADO
*
Para que nas
nosas comunidades non teñamos medo, e aprendamos a mirar con ollos que achegan
ao irmán que está necesitado e sente a vergoña de dicir que necesita da nosa
axuda, OREMOS.
SEÑOR, QUE TRABALLEMOS PARA PESCAR CONTIGO A BOA NOVA
DO TEU REINADO
*
Para que nós nos
esforcemos por seguir as pegadas de Xesús, sabendo tamén colaborar arranxando
as redes dos que se ven atrapados nelas pola enfermidade, a dor, a falta de
esperanza ou a tristura, OREMOS.
SEÑOR, QUE TRABALLEMOS PARA PESCAR CONTIGO A BOA NOVA
DO TEU REINADO
Señor,
acabamos de compartir contigo a nosa oración. Son moitas as cousas que nos doen
e preocupan, sabemos que ti non nos deixas da túa man, axúdanos para que
tampouco nós deixemos da nosa man a quen nos busca para que os axudemos. P.X.N.S.
Amén.
MIRADA DE ESPERANZA
O mar, Boa Nova desde a que Xesús
camiñou invitando a perder medos
e inseguridades.
Horizonte sempre aberto de
proxectos e esperanzas.
Brisa calma e onda enfurecida de
ardentías e bravíos.
O mar leva consigo luz de faro e
noites pechas;
imaxe do noso mundo enredado e
atrapado,
que acabará deixando sobre a area
da praia
historias de amor e de tristura.
O mar, cando embravece nada lle
escapa.
Cando acouga, acolle e aloumiña.
Contemplado cos ollos sempre
abertos,
a vida é paso efémero que
esvaece.
E alí, cando miramos o horizonte,
estás ti para dicirnos: Ven e
sígueme.
CANTO GOZOSO
- ENTRADA: Ti es camiño e verdade
- LECTURAS: Señor Xesús, bendito sexas
- OFERTORIO: Velaquí, Señor, o viño
- COMUÑÓN: Acharte presente
Comentarios